کتاب خانواده‌ پاسکوآل دوآرته

کتاب خانواده‌ پاسکوآل دوآرته (The Family of Pascual Duarte) نوشته کامیلو خوسه سلا، روایتی تیره، خشن و عمیق از زندگی مردی روستایی در اسپانیاست که سرنوشت، فقر و خشونت او را به منتهای خشونت و نقطه‌ای بی‌بازگشت می‌رساند. این داستان در قالب اعترافات و نامه‌ها، زندگی پاسکوآل را از کودکی تا زندان دنبال می‌کند و تصویری پرجزئیات از روستاهای فقیر اسپانیا، خانواده‌ای ازهم‌گسیخته و جامعه‌ای گرفتار خشونت به دست می‌دهد. نشر ماهی این داستان را با ترجمه فرهاد غبرایی منتشر کرده است، نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب خانواده‌ پاسکوآل دوآرته

کتاب خانواده پاسکوال دوآرته، نخستین و مشهورترین رمان کامیلو خوسه سلا است. این کتاب سنگ بنای جنبش ادبی ترمندیسمو (Tremendismo) محسوب می‌شود؛ سبکی از رئالیسم خشن، عریان و تکان‌دهنده که بر صحنه‌های خشونت‌آمیز، شخصیت‌های حاشیه‌ای جامعه و فضای تیره و تاریک تمرکز دارد.

داستان کتاب از سلول انفرادی یک زندانی محکوم به اعدام به نام پاسکوآل دوآرته روایت می‌شود. او در انتظار اجرای حکمش، خاطرات و داستان زندگی پر از بدبختی و جنایت خود را در قالب یک اتوبیوگرافی مکتوب بازگو می‌کند. پاسکوآل در منطقه‌ای فقیرنشین در اسپانیا، در خانواده‌ای به‌شدت آشفته، با پدری خشن و قاچاقچی و مادری الکلی، بی‌عاطفه و سنگدل بزرگ شده است. او محیط پیرامون و سرنوشت محتومش را مقصر اصلی زندگی ویران خود می‌داند و معتقد است که خشونت، تنها راه حل ممکن برای مواجهه با مشکلات و خیانت‌های دنیاست.

رمان خانواده پاسکوال دوآرته در پی تحلیل خشونت غریزی، جبرگرایی اجتماعی، اگزیستانسیالیسم و بررسی مفهوم گناه و بی‌رحمی است. داستان با زنجیره‌ای از تراژدی‌های خانوادگی پیش می‌رود؛ از مرگ دلخراش پدر بر اثر هاری و غرق شدن برادر معلول پاسکوآل در بشکه‌ی نفت گرفته تا سقط جنین همسر و مرگ فرزندش. این ناکامی‌های پیاپی، گره‌های روانی پاسکوآل را کورتر کرده و او را به سمت جنایت و خشونتی بی‌حصر سوق می‌دهد.

کامیلو خوسه سلا با قلمی تلخ و گزنده، پرتره‌ای از جامعه‌ی بی‌ثبات و خشن اسپانیا در آستانه‌ی جنگ داخلی ارائه می‌دهد که در آن انسان‌های فرودست در چنبره‌ی فقر فرهنگی و مادی، به موجوداتی مسخ‌شده و عاری از اخلاق تبدیل می‌شوند. کتاب به دلیل تصویرسازی‌های تکان‌دهنده و مینی‌مالیسم خشن خود، بلافاصله پس از انتشار توقیف شد، اما بعدها به عنوان یکی از پیشگامان ادبیات مدرن اسپانیا شناخته شد.

منتقدان این رمان را به دلیل اینکه راوی‌اش در انتظار حکم اعدام خود است و در قالب اعتراف نوشته شده، هم‌پایه رمان بیگانه اثر آلبر کامو دانسته‌اند.

خلاصه داستان خانواده‌ پاسکوآل دوآرته

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

روایت خانواده‌ پاسکوآل دوآرته با نامه‌ی پاسکوآل از زندان آغاز می‌شود؛ جایی که او دست‌نوشته‌ی زندگی‌اش را برای مردی به نام دون خواکین می‌فرستد تا با اعتراف، از بار وجدانش کم کند. او خود را این‌گونه معرفی می‌کند: «آدم بدی نیستم، گرچه برای بدبودن بهانه کم ندارم» و از همان ابتدا سرنوشت را چون نیرویی قاهر توصیف می‌کند که برخی را روی جاده‌های گلکاری‌شده و برخی را روی راه‌های پرتیغ می‌فرستد.

پاسکوآل در اعترافاتش از کودکی در دهکده‌ای گرم و فقیر، خانه‌ی یک‌طبقه‌ی توسری‌خورده، پدر قاچاقچی و خشن، مادر ناسزاگو و شراب‌دوست و خواهرش رُساریو که از کودکی دزد و شراب‌خور است، می‌گوید. برادر معلولش ماریو، که هرگز درست راه‌رفتن و حرف‌زدن را یاد نمی‌گیرد، قربانی خشونت، بی‌توجهی و درنهایت حادثه‌ای هولناک می‌شود.

پاسکوآل در کنار این زندگی خانوادگی، از شکار، ماهیگیری، سگ شکاری‌اش چیسپا و لحظه‌ای که در اوج فشار درونی سگ را می‌کشد، حرف می‌زند؛ لحظه‌ای که خشونت درونی‌اش آشکار می‌شود. رابطه‌ی او با لولا، زنی از دهکده، در گورستان و بر فراز قبر برادرش شکل می‌گیرد و به ازدواجی می‌رسد که در ادامه‌ی کتاب، با مرگ، حسادت، فقر و قتل گره می‌خورد.

چرا باید کتاب خانواده‌ پاسکوآل دوآرته را بخوانیم؟

خانواده‌ پاسکوآل دوآرته فرصتی است برای مواجهه با روایتی بی‌پرده از فقر، خشونت و جبر در حاشیه‌های روستایی اسپانیا. این کتاب با زبان اعتراف و نگاه درونی پاسکوآل، ترس، گناه، خشم و احساس درماندگی انسانی را کاویده و نشان می‌دهد که چگونه محیط، خانواده و تاریخ می‌توانند فرد را به سوی خشونت سوق دهند.

خواندن کتاب خانواده‌ پاسکوآل دوآرته را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن خانواده‌ پاسکوآل دوآرته به علاقه‌مندان به رمان‌های تیره، کسانی که به ادبیات اسپانیا علاقه دارند و خوانندگانی که دوست دارند ریشه‌های روانی خشونت، ترس و احساس گناه را در قالب یک اعتراف طولانی دنبال کنند، پیشنهاد می‌شود.

درباره کامیلو خوزه سلا

کامیلو خوسه سلا (Camilo José Cela) (۱۹۱۶-۲۰۰۲)، شاعر، جستارنویس و داستان‌نویس اسپانیایی برنده‌ی نوبل ادبیات سال ۱۹۸۹ بود. او در منطقه‌ی لاکرونیا متولد شد و از اعضای جنبش ادبی «نسل ۳۶» محسوب می‌شد؛ جنبشی که بیشتر روی برهه‌ی جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۹-۱۹۳۶) متمرکز بود. سلا علاوه‌بر رمان، نمایش‌نامه، داستان‌های کوتاه و بلند و سفرنامه‌ هم نوشت و برای سال‌ها عضو مجامع ادبی مختلف در اروپا بود. از جمله آثار مطرح او می‌توان به «کندو»، «سن کامیلو»، «سفر به آلکاریا» و «فرهنگ مخفی» اشاره کرد.

از دستاوردهای او، شکستن سانسور شدید دوران فرانکو از طریق به تصویر کشیدن عریان، مینی‌مالیستی و بدون تعارفِ فقر، خشونت، پوچی و انحطاط اخلاقی در جامعه بود. سبک نگارش سلا با ویژگی‌هایی چون واقع‌گرایی افراطی و عریان، طنز تلخ و گزنده، نثر تجربی و تمرکز بر جزئیات روان‌شناختی متمایز می‌شود؛ قلمی که هدفش نه زیباسازی واقعیت، بلکه مواجهه با وجوه تاریک و پنهان روح انسانی بود.

درباره مهدی غبرایی

مهدی غبرایی (متولد ۱۳۲۴) تحصیلات ابتدایی و متوسطه‌ی خود را در زادگاهش لنگرود گذراند و در سال ۱۳۴۷ در رشته‌ی علوم سیاسی از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. او فعالیت حرفه‌ای خود را در حوزه‌ی ترجمه‌ی ادبی از سال ۱۳۶۰ آغاز کرد. دو برادر وی، فرهاد و هادی غبرایی، نیز در زمینه‌ی ترجمه فعالیت داشته‌اند و مترجمینی نامدار محسوب می‌شدند.

کارنامه‌ی ادبی غبرایی شامل ترجمه‌ی عناوین متعددی از ادبیات داستانی جهان است. از جمله آثار ترجمه‌شده توسط او می‌توان به رمان‌های «کافکا در کرانه»، «چوب نروژی»، «سرزمین عجایب بی‌رحم و ته دنیا» و مجموعه‌داستان «چاقوی شکاری» اثر هاروکی موراکامی اشاره کرد. وی همچنین رمان‌های «بادبادک‌باز»، «هزار خورشید تابان» و «ندای کوهستان» از خالد حسینی، «کوری» اثر ژوزه ساراماگو، «بلندی‌های بادگیر» نوشته‌ی امیلی برونته و «الیور توئیست» اثر چارلز دیکنز را به زبان فارسی برگردانده است. در فهرست آثار او، ترجمه‌های دیگری از نویسندگانی نظیر ارنست همینگوی، دوریس لسینگ، ویرجینیا وولف، جک لندن، وی.اس. نایپل و کازوئو ایشی‌گورو نیز به چشم می‌خورد.

بخشی از کتاب خانواده‌ پاسکوآل دوآرته

«سنیور دون خواکین باره‌را لوپس

مریدا، استان باداخوس،

اکسترمادورا.

آقای عزیز:

به خاطر فرستادن داستانی طولانی همراه این نامه مرا خواهید بخشید. خود این نامه هم با درنظرگرفتن هدفش طولانی است. اما فقط به این دلیل آن را برای شما فرستاده‌ام که از میان همهٔ دوستان دون خسوس گونسالس د لا ریبا (خدا ببخشدش، همان‌طور که مطمئناً خود دون خسوس مرا بخشیده) شما تنها کسی هستید که نشانی‌اش را به یاد دارم. می‌خواهم از همراه‌داشتن این داستان رها شوم. هربار می‌اندیشم که ای‌کاش می‌توانستم آن را ننویسم، داشتنش عذابم می‌دهد. وانگهی، فرستادنش مانع می‌شود که در یک لحظهٔ نومیدی ــ که خداوند این روزها زیاد نصیبم می‌کند ــ به آتش پرتابش کنم؛ عملی که فقط دیگران را از پی‌بردن به چیزی که من بسیار دیر به آن رسیدم، محروم می‌کند.»