ابوتراب خسروی

ابوتراب خسروی( -۱۳۳۵)، نویسنده معاصر ایرانی است.


جوانی خسروی به دلیل شغل نظامی پدرش در شهرهای مختلف ایران گذشت.


سال‌های ۱۳۴۸ و ۱۳۴۹ در دبیرستانی در اصفهان درس می‌خواند و شاگرد هوشنگ گلشیری بود.


او لیسانس آموزش ابتدایی دارد و سال‌ها در شیراز به کودکان عقب‌ماندهٔ ذهنی آموزش ‌داده است. در حال حاضر بازنشسته شده و در شهر شیراز زندگی می‌کند.


آثار ابوتراب خسروی از مضامین سوررئال با تکیه بر ویژگی‌های رمان پست مدرن بهره گرفته است. او با احاطه نسبی بر ادبیات کهن، دارای نثری پخته و قوی است.


در آثار خسروی زبان ویژه‌ای می‌بینیم که تمایل به باستان‌گرایی، کهن‌الگویی و بازگشت به زبان متون مقدس دارد.


نوشته‌های او بوی رویا و اسطوره می‌دهد و به همین دلیل «همه‌زمانی» و «همه‌مکانی» است.


آثار خسروی انسان را به درنگ، اندیشیدن و استغراق در واژه‌ها دعوت می‌کند. موضوعاتی مثل هستی، مرگ، عشق و انسان که با استحاله‌های پی در پی در آثار وی وجود دارند از موضوعات اصلی کارهای اوست.


از جمله آثار وی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:


هاویه، دیوان سومنات، اسفار کاتبان، رود راوی، ویران، حاشیه‌ای بر مبانی داستان و ملکان عذاب.


برخی از جوایز و افتخارات وی عبارت است از:


ـ برنده جایزه مهرگان ادب، برای رمان «اسفار کاتبان».


ـ برنده چهارمین دوره جایزه هوشنگ گلشیری برای رمان «رود راوی».


ـ برنده یازدهمین دوره جایزه هوشنگ گلشیری برای مجموعه داستان «کتاب ویران».


ـ برنده هفتمین دوره جایزه ادبی جلال آل احمد برای رمان «ملکان عذاب».