کتاب اسب سرخ

جان اشتاین بک یک نویسنده رئالیست است و رئالیسم سبکی است که پس از آمدن و رفتن انواع سبک‌های نویسندگی، همچنان پابرجا است و با قدرت به پیش می‌رود؛ حتی نوع جادویی آن بر خلاف رمانتیسم با واقعیت‌ها بیگانه نشده و فقط در دنیای خواب و خیال نمی‌چرخد. اشتاین بک از آن دسته نویسندگان رئالیست است که واقعی و ملموس نوشتنش چنان محسوس است که خواننده بیشتر مواقع به راحتی خودش را جای قهرمان داستان می‌بیند و به هیچ وجه با ماجرا بیگانه نمی‌ماند. و رمز بقای داستان «اسب سرخ» اشتاین‌بک هم همین است. این که نویسنده و خواننده در فضای هم پیش می‌روند و همگام‌اند. «اسب سرخ» داستان پسری به اسم جودی است که علاقه‌مند به حیوانات است. او صاحب یک کره اسب می‌شود، اما کره اسب بیچاره قبل از این که جودی بتواند بر پشتش سوار شود و لذت سواری کردن و الفت بیشتر با او را پیدا کند بر اثر یک بیماری می‌میرد و مرگ اسب جودی را با دنیای تازه‌ای آشنا می‌کند. دنیای بزرگترها. «یک کره اسب سرخ رنگ از درون اصطبل به او می‌نگریست، گوش‌های کره اسب سیخ شده بود و جرقه‌ایی از نافرمانی در چشمانش می‌درخشید. پوست کره خشن و کلفت بود و به پوست خز می‌مانست و موهای یالش بلند و درهم رفته بود. جودی آب دهانش را فروداد؛ نفسش به شماره افتاده بود. پدرش گفت: احتیاج به تیمار و قشو داره. و رو به جودی گفت: اگه بشنوم که به‌موقع غذاشو ندادی یا آخورش رو کثیف رها کردی، در عرض یه دقیقه می‌فروشمش» داستان چهار بخش مستقل از هم دارد که در هر مرحله گذر جودی را از کودکی به نوجوانی می‌بینیم در هر فصل، اشتاین بک با دقت و مهارت، شرایط خاصی را کنار هم می‌چیند که جودی کودک و بعد از آن نوجوان باید با آن شرایط روبه رو شود. اشتاین بک در این داستان در قالب شخصیت جودی رشد کردن و بالیدن از کودکی به نوجوانی و جوانی را نشان می‌دهد و مسیر بلوغ یک انسان را طی می‌کند.