رومن گاری

رومن گاری (۱۹۸۰- ۱۹۱۴)، تنها نویسنده فرانسوی است که دو بار جایزه گنکور را دریافت کرده است.


رومن گاری با نام اصلی رومن کاتسِف ۱۱ ساله بود که پدرش، او و مادرش را ترک کرد. سه سال بعد با مادرش به شهر نیس در فرانسه مهاجرت کرد.


او سرگذشت سه دهه نخست زندگی‌اش را در کتاب «وعده سپیده‌دم» نوشته‌ است.


گاری در فرانسه به تحصیل حقوق پرداخت و خلبانی در نیروی هوایی فرانسه را آموخت.


پس از اشغال فرانسه از سوی نازی‌ها در جنگ جهانی دوم، به انگلستان گریخت و تحت رهبری شارل دوگل به «نیروهای آزاد فرانسه» پیوست و در اروپا و آفریقای شمالی جنگید.


با نوشتن نخستین رمانش، «تحصیلات اروپایی»، جایزه منتقدان فرانسه را دریافت کرد.


رومن پس از جنگ با مدرک حقوقِ دانشگاه پاریس و دیپلم زبان‌های اسلاو، به عنوان دیپلمات در شهرهای مختلف کار کرد.


با نوشتن رمان «ریشه‌های بهشتی» برنده جایزه گنکور شد.


گاری در دوران زندگی سیاسی‌اش ۱۲ رمان نوشت، به همین دلیل بسیاری از آثارش را با نام مستعار نوشت.


مادامی که با نام مستعار امیل آژار به نویسندگی می‌پرداخت با نام رومن گاری نیز داستان می‌نوشت.


وی دومین جایزه گنکور را با نام امیل آژار به دلیل نوشتن رمان «زندگی در پیش رو» به دست آورد.


او تنها نویسنده‌ای است که دو بار موفق به اخذ این جایزه شده است. این جایزه فقط یک بار به هر نویسنده تعلق می‌گیرد. به دلیل اینکه وی این رمان را با نام مستعار نوشته بود برای دومین بار توانست این جایزه را دریافت کند و پسرعمویش پائول پالویچ، به جای وی این جایزه را دریافت کرد.


رومن بعدها در کتابی به نام «زندگی و مرگ امیل آژار» حقیقت را فاش کرد.


رومن گاری در ۲ دسامبر ۱۹۸۰ پس از مرگ همسرش در ۱۹۷۹ با شلیک گلوله‌ای به زندگی خود خاتمه داد.


در یادداشتی که از او به جا ماند، چنین آمده است: « ... دلیل این کار مرا باید در زندگینامه‌ام، «شب آرام خواهد بود»، بیابید». در این کتاب او گفته‌است: «به خاطر همسرم نبود، دیگر کاری نداشتم».


شماری از مهمترین آثار وی به فارسی ترجمه شده است.


down