ساموئل بکت

ساموئل بکت(۱۹۰۶-۱۹۸۹)، نویسنده و نمایشنامه‌نویس ایرلندی است.


از ۱۷ سالگی شروع به آموختن زبان‌های فرانسه، انگلیسی و آلمانی در کالج ترینیتی دوبلین کرد و در ۱۹۲۸ با عزیمت به پاریس در اکول نرمال سوپرایر ثبت نام کرد.


در همین جا برای نخستین بار با جیمز جویس - نویسنده‌ای که بیشترین تأثیر را بر او و آثارش دارد- آشنا ‌شد.


در بیست و سه سالگی نخستین داستان کوتاه خود را با نام «پیش فرض» در یک نشریه فرانسوی در ۱۹۲۹ منتشر کرد.


او در ۱۹۳۰ نخستین جایزه ادبی‌اش را برای شعری با عنوان «هُرسکوپ»، که الهام گرفته از زندگی دکارت است، کسب کرد.


یک سال بعد دومین رساله‌اش را به زبان انگلیسی و به نام «پروست» نوشت. در همین سال مدرک فوق لیسانس خود را اخذ و در ۱۹۳۲ پس از قبولی کرسی استادی در کالج ترینیتی، از فضای دانشگاهی به کلی دلزده شد و آن را برای همیشه ترک کرد.


پس از آن، سفر در اروپا را آغاز کرد و در نهایت در آستانه جنگ جهانی دوم در پاریس ساکن شد. در حین این سفر‌ها شروع به نگارش اولین رمانش، «مورفی»، کرد که سرانجام بعد از ۳۶ بار رد شدن از طرف ناشر‌ان مختلف بالاخره در۱۹۴۷ منتشر شد.


از ۱۹۴۹ نوشتن «در انتظار گودو»، یکی از مهم‌ترین آثارش، را آغاز کرد و دو سال بعد «مالوی» و«مالون می‌میرد» را نوشت.


«در انتظار گودو» در ۱۹۵۲ منتشر و با موفقیتی چشمگیر مواجه شد.


دهه ۶۰ تغییرات مهمی در زندگی بکت اتفاق افتاد: نمایشنامه‌هایش به روی صحنه رفت و در چندین کشور اجرا شد.


بکت موقعیتش را به عنوان یک نمایشنامه‌‌نویس مطرح در آوریل ۱۹۵۷ تثبیت کرد، یعنی زمانی که دومین اثر مهمش «آخر بازی» به زبان فرانسه در تئا‌تر رویال لندن به نمایش درآمد.


او نوشتن نمایشنامه‌های رادیویی را به پیشنهاد BBC در ۱۹۵۶ با نمایش رادیویی «همه افتادگان» آغاز کرد.


در ۱۹۶۹جایزه نوبل ادبیات به او تعلق گرفت اما بکت آن را یک فاجعه تلقی و از دریافتش خودداری کرد.


بکت در ۲۲ دسامبر سال ۱۹۸۹ (شش ماه بعد از فوت همسرش) درگذشت و درکنار همسرش به خاک سپرده شد.


down