کتاب حمام ها و آدم ها

کتاب حمام ها و آدم ها نوشته‌ی میخاییل زوشنکو، مجموعه‌ای از داستان‌ها و متن‌های طنزآمیز است که در آن راویان مختلف از دل زندگی روزمره، فقر، کمبود، صف، حمام عمومی، بیمارستان، دزدی، ازدواج و بحران مسکن، ماجراهایی خنده‌دار و تلخ بیرون می‌کشند و تعریف می‌کنند. در متن‌های زوشنکو موقعیت‌ها اغلب از دل بدبیاری‌های معمولی و سوءتفاهم‌های کوچک شکل می‌گیرند و تصویری طنز و انتقادی از قدرت، فقر و ترس ارائه می‌دهند. نشر ماهی این مجموعه را با ترجمه آبتین گلکار منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب حمام ها و آدم ها

کتاب حمام ها و آدم ها مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه، خاطره‌نماها و تک‌گویی‌های طنزآمیز میخاییل زوشنکو است. در این کتاب، نویسنده از زاویه‌ی دید آدم‌های معمولی، کارمند جزء، کارگر، بلیت‌فروش تراموا، شیشه‌بر، سرباز سابق و ساکنان مجتمع‌های شلوغ، تصویری ریز و جزئی از زندگی روزمره ارائه کرده است؛ زندگی‌ای که در آن بحران مسکن، صف حمام، دزدها، کمبود سواد، بوروکراسی و فقر، مدام به شکل ماجراهای خنده‌دار و گاهی تلخ خود را نشان می‌دهند.

هر متن این کتاب بر یک موقعیت ساده بنا شده است؛ مثل گم‌شدن یک چمدان در قطار، شکستن استکان در مراسم ختم یا ازدواجی که روی پایه‌ی حقوق عروس حساب کرده. میخاییل زوشنکو با استفاده از گفت‌وگوهای روزمره، لحن خودمانی راویان و جزئیات ریز، تناقض‌ها و ریاکاری‌ها، ترس‌ها و حسابگری‌های آدم‌ها را نشان داده است.

کتاب حمام ها و آدم ها در کنار داستان‌ها، متنی خودزندگی‌نامه‌ای هم دارد که در آن نویسنده با شوخی از زندگی پرحادثه، بازداشت‌ها، جنگ، شغل‌های متعدد و ایدئولوژی دقیق خودش حرف زده است. این تنوع متن‌ها باعث شده کتاب هم تصویر فردی نویسنده را نشان دهد و هم فضای اجتماعی و خلق‌وخوی آدم‌های زمانه‌اش را.

خلاصه داستان حمام ها و آدم ها

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

در حمام‌ها و آدم‌ها، میخاییل زوشنکو از خلال روایت‌های کوتاه و طنزآمیز، جهانی را تصویر کرده که در آن آدم‌های معمولی مدام با کمبود، بی‌نظمی و بوروکراسی درگیرند. راویان کتاب از زندگی در حمام عمومی، گم‌کردن شماره‌ی رختکن، اشتباهات سگ ردیاب، دعوا بر سر یک استکان ترک‌خورده، ازدواجی که روی حقوق عروس حساب شده، یا دزدیده‌شدن چمدان در قطار می‌گویند و هر بار، زیر خنده‌ی ظاهری، حس بی‌اعتمادی، درماندگی و تلاش برای حفظ آبرو دیده می‌شود.

در کنار این داستان‌ها، متن زندگی‌نامه‌ی شخصی تصویری از خود نویسنده می‌دهد: هنرمندی که میان حزب‌ها و ایدئولوژی‌ها جایی برای خودش پیدا نمی‌کند، از جنگ و بازداشت و شغل‌های عجیب گذشته است و حالا با نگاهی شوخ‌طبع و بی‌رحم، هم خودش و هم جامعه‌اش را موضوع خنده قرار داده است.

چرا باید کتاب حمام ها و آدم ها را بخوانیم؟

خواندن این مجموعه فرصتی است برای دیدن زندگی روزمره از زاویه‌ی آدم‌هایی که معمولاً جدی گرفته نمی‌شوند. این کتاب نشان می‌دهد چطور یک استکان، یک حمام عمومی، یک بلیت تراموا یا یک ضبط صوت می‌تواند مرکز بحرانی خنده‌دار و درعین‌حال معنادار شود و از خلال همین موقعیت‌های کوچک، تصویری از روابط قدرت، فقر، ترس و زرنگی جمعی شکل بگیرد.

خواندن کتاب حمام ها و آدم ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب حمام ها و آدم ها به کسانی پیشنهاد می‌شود که به طنز اجتماعی، روایت‌های کوتاه و شخصیت‌های حاشیه‌نشین علاقه دارند، به علاقه‌مندان به ادبیات روس و همچنین به کسانی که دوست دارند از خلال موقعیت‌های خنده‌دار، تناقض‌ها و سختی‌های زندگی شهری را ببینند.

درباره آبتین گلکار

آبتین گلکار (متولد ۱۳۵۶)، مترجم، پژوهشگر زبان و ادبیات روسی و استادیار دانشگاه تربیت مدرس است. او تحصیلات دانشگاهی خود را در مقطع کارشناسی زبان روسی در دانشگاه تهران آغاز کرد و سپس برای ادامه‌ی تحصیل عازم اوکراین شد. وی دوره‌های کارشناسی‌ارشد و دکترای ادبیات روسی را در دانشگاه ملی کی‌یف به پایان رساند و پس از بازگشت به ایران، به تدریس و پژوهش در حوزه‌ی زبان و ادبیات روسیه پرداخت.

تمرکز اصلی فعالیت‌های گلکار بر ترجمه‌ی آثار کلاسیک و مدرن ادبیات روسی است. کارنامه‌ی او طیف وسیعی از قالب‌های ادبی از جمله رمان، نمایش‌نامه و شعر را در بر می‌گیرد که از شاخص‌ترین آن‌ها می‌توان به برگردان آثاری از گوگول، چخوف، هرتسن، آخماتووا و بولگاکف اشاره کرد.

بخشی از کتاب حمام ها و آدم ها

«من از زندگی خودم نمی‌نالم. صاف و پوست‌کنده می‌گویم که زندگی‌ام عالی است.

فقط مسئله این است که انگار تقدیر نیست من بتوانم راحت یک‌جا بنشینم و ریشم را بخارانم.

دائم باید اتفاقی برای من بیفتد... من زیاد به خیالاتم اهمیت نمی‌دهم، ولی شاید واقعاً طالع نحسی دارم که نمی‌گذارد زندگی‌ام به خوبی وخوشی بگذرد.

مثلا انتظار داشتم از جنگ آلمان یکراست برگردم خانه. می‌دانستم در خانه کاروبار حسابی دارم. ولی نه، انواع واقسام بدبختی‌ها بی‌هیچ علتی بر سرم بارید: هم زندان، هم بی‌پولی، و حتی مجبور شدم برای دوست صمیمی‌ام در مزرعه کارگری کنم؛ توجه داشته باشید، آن هم در شرایطی که در خانهٔ خودم کاروبار حسابی داشتم.

خلاصه که چنین وضعی بود

با وجود کاروبار حسابی، حالا نه خانه دارم، نه حتی یک پرِ مرغ. واقعاً اوضاع غریبی است! ماجرا از این قرار بود: مرا لخت وپتی از زندان مرخص کردند. نه کفش داشتم، نه لباس.»