کتاب نه داستان

کتاب نه داستان (Nine stories) نوشته جی. دی. سلینجر و مجموعه‌ای از چند داستان کوتاه است که کاوه میرعباسی آن‌ها را به فارسی ترجمه کرده و نشر ماهی منتشر کرده است (چاپ هفتم: ۱۴۰۴). نویسنده با نگاه به موقعیت‌های ظاهراً معمولی، روابط پیچیده، تنهایی، اضطراب، جنگ، خانواده و کودکی را نشان داده است. هتل‌ها، خانه‌های طبقه‌ی متوسط شهری، مکالمه‌های تلفنی، گفت‌وگوهای روزمره و جزئیات ریز رفتاری، بستری برای شناخت شخصیت‌هایی فراهم کرده است که اغلب در مرز فروپاشی عاطفی یا سردرگمی ذهنی قرار دارند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب نه داستان اثر جی. دی. سلینجر

کتاب نه داستان مجموعه‌ای از چند داستان کوتاه به قلم جی. دی. سلینجر است که با تمرکز بر جزئیات زندگی روزمره، شخصیت‌هایی را نشان داده است که زیر سطح ظاهر آرام با تنش‌های عمیق روانی و عاطفی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. کتاب حاضر با تکیه بر دیالوگ‌های طولانی، جزئیات رفتاری شخصیت‌ها و فضاهای بسته‌ی آپارتمان‌ها و هتل‌ها جهانی را ترسیم کرده است که در آن کودکان، سربازان سابق، زنان جوان و مردان خسته، هرکدام به‌نوعی در حاشیه‌ی جامعه و درگیر رنج‌های شخصی خود هستند.

عنوان داستان‌های این کتاب عبارت است از «یه روز عالی برای موزماهی»، «عموویگیلی در کانتیکات»، «در آستانهٔ جنگ با اسکیموها»، «مرد خندان»، «در قایق بادبانی»، «تقدیم به ازمی، با عشق و نکبت»، «دهانم زیبا، چشمانم سبز»، «دورهٔ آبی دودومیه اسمیت» و «تدی». کتاب نه داستان ۹ داستان را در بر گرفته است. ترجمه‌ی فارسی کتاب تلاش کرده است لحن تند، شوخ، عصبی و گاه تلخ شخصیت‌ها را در زبان مقصد بازآفرینی کند.

در کتاب نه داستان، هر داستان بر محور یک موقعیت محدود بنا شده است؛ مکالمه‌ی تلفنی، دیدار دو دوست قدیمی، یک بعدازظهر برفی در خانه یا چند ساعت انتظار در آپارتمان.

خلاصه کتاب نه داستان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

در داستان اول، «یه روز عالی برای موزماهی»، گفت‌وگوی طولانی یک دختر با مادرش در هتل و سپس رابطه‌ی عجیب و صمیمی سِیمور گلس با دختربچه‌ای به نام سیبل، تصویری از بازگشت یک سرباز از جنگ، بی‌اعتمادی خانواده و فاصله‌ی او از دنیای بزرگسالان را ساخته است. در داستان «در آستانه‌ی جنگ با اسکیموها» برخورد تند جینی با دوستش سلنا و آشنایی ناگهانی او با برادر سلنا، بهانه‌ای برای نمایش نوع دیگری از تنهایی، بیماری، جنگ و سوءتفاهم‌های خانوادگی است.

در داستان «عموویگیلی در کانتیکات»، گفت‌وگوی طولانی دو هم‌اتاقی سابق همراه با حضور دختربچه‌ای به نام رامونا و دوست خیالی‌اش، گذشته‌ی عاطفی شخصیت اصلی و سوگواری پنهان او برای سربازی به نام والت را آشکار می‌کند.

چرا باید کتاب نه داستان را بخوانیم؟

نه داستان مجموعه‌ای است که با نگاه به موقعیت‌های کوچک و روزمره، لایه‌های پنهان شخصیت‌ها را آشکار کرده است. خواندن این کتاب فرصتی است برای دیدن جنگ، خانواده، عشق، کودکی و بیماری از زاویه‌ی گفت‌وگوهای ساده و جزئیات ظاهراً بی‌اهمیت. هر داستان دریچه‌ای به تنهایی و رنج انسان معاصر است.

خواندن کتاب نه داستان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به ادبیات داستانی قرن ۲۰ آمریکا و قالب داستان کوتاه علاقه دارند.

درباره جی. دی. سلینجر

جی. دی. سلینجر (erome David Salinger)، متولد ۱۹۱۹ میلادی در نیویورک، از برجسته‌ترین و منزوی‌ترین نویسندگان سده‌ی بیستم آمریکا به شمار می‌رود. او با وجود پیشینه‌ی خانوادگی ناهمگون و مخالفت والدین با فعالیت هنری، پس از سپری‌کردن دوران آکادمی نظامی، تجربه‌ی مشاغل گوناگون و شکست عاطفی، به نگارش ادامه داد. حضور این نویسنده در پیاده‌نظام و واحد ضدجاسوسی جنگ جهانی دوم و مشاهده‌ی فجایع آن، آسیب‌های روحی عمیقی بر او به جای گذاشت.

نقطه‌ی عطف کارنامه‌ی ادبی جی. دی. سلینجر با چاپ داستان «یک روز عالی برای موزماهی» در نیویورکر رقم خورد و متعاقباً با انتشار رمان «ناتور دشت» که روایتی از بحران‌های روحی شخصیتی به نام هولدن کالفیلد است، به شهرتی جهانی دست یافت. خلق مجموعه‌ داستان‌های ارزشمندی چون «نه داستان»، «دختری که می‌شناسم» و «فرانی و زویی» نیز تداوم‌بخش موفقیت‌های او بود.

جی. دی. سلینجر که همواره از رسانه‌ها و افشای حریم شخصی خویش گریزان بود و حتی شکایت قانونی علیه بیوگرافی‌نویسان را پیگیری می‌کرد، پس از اقتباس سینمایی ناموفق از آثارش انزوایی خودخواسته در نیوهمپشایر را برگزید و سرانجام در سال ۲۰۱۰ درگذشت.

درباره کاوه میرعباسی

کاوه میرعباسی، نویسنده و مترجم ایرانی و زاده‌ی سال ۱۳۳۴، پس از فراگیری دانش در رشته‌های کارگردانی سینما و زبان اسپانیایی، افزون بر ۴۰ جلد کتاب و جنگ داستانی را از نویسنده‌هایی همچون کارلوس فوئنتس، خورخه لوئیس بورخس، گابریل گارسیا مارکز و ماریو بارگاس یوسا به فارسی برگرداند. او بر زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و اسپانیایی تسلط دارد و فعالیت در عرصه‌ی ترجمه را از سنین نوجوانی آغاز کرده است؛ چنان‌که در ۱۴سالگی برگردان او از مجموعه‌ی «افسانه‌های ملل» به‌همت انتشارات امیرکبیر به زیور طبع آراسته شد.

میرعباسی برای ادامه‌ی تحصیل راهی کشور‌های فرانسه، رومانی و اسپانیا شد و پس از سپری‌کردن سالیانی دور از ایران، در اوایل دهه‌ی ۱۳۶۰ به ایران مراجعت کرد. او مسیر ترجمه را با ارائه‌ی «استریندبرگ» از مجموعه‌ی «نسل قلم» پی گرفت و نخستین رمان برگردانده‌شده به‌دست او «سایه‌ی گیوتین» نام داشت. در میان آثار برگردانده‌شده‌ی کاوه میرعباسی می‌توان به عناوینی نظیر «خاطره‌ی دلبرکان غمگین من» و «زنده‌ام که روایت کنم» نوشته‌ی گابریل گارسیا مارکز، «نادیا» اثر آندره برتون، «سر هیدرا» به قلم کارلوس فوئنتس، «کمدی الهی» اثر دانته آلیگیری و کتاب «اولریکا و هشت داستان دیگر» به قلم خورخه لوئیس بورخس اشاره کرد.

کاوه میرعباسی علاوه‌بر ترجمه، در حوزه‌ی تألیف نیز آثاری را خلق کرده است. رمان «پایان خوش ناتمام»، مجموعه‌ داستان «هفت روز نحس» و مجموعه‌ رمان‌های پلیسی «هفت‌گانه‌ی سودابه» در زمره‌ی آثار مکتوب او جای می‌گیرند. این نویسنده در واکنش به آنچه «ممیزی‌های نامعقول» خوانده شده است، برای مدتی از فعالیت در زمینه‌ی ترجمه دست کشید.

چه نسخه‌های دیگری از کتاب نه داستان منتشر شده است؟

کتاب حاضر به‌همت مترجمان و نشرهای گوناگون روانه‌ی بازار کتاب ایران شده است. فهرست زیر چاپ‌هایی از این اثر را نشان می‌دهد:

• نه داستان ترجمه‌ی آسیه شهبازی، نشر آوای مکتوب، ‌‫۱۳۹۴.‬‬
• ۹ داستان ترجمه‌ی فاطمه یاری، انتشارات سیصد و شصت درجه، ‌‫۱۴۰۴.‬

بخشی از کتاب نه داستان

«آقای مک آردل که روی یکی از دو تخت کابین دراز کشیده بود، گفت: «هی، رفیق، اگه همین الان از روی اون کیف نیای پایین، یه "روز فوق‌العاده"ای نشونت بدم که اون سرش ناپیدا باشه. جدی می‌گم.» روی تختی لمیده بود که از پنجرهٔ کابین فاصلهٔ بیش‌تری داشت. با تندخویی و با صدایی که بیش‌تر به آه می‌مانست تا ناله، لگدی انداخت و ملافه‌اش را از روی مچ پاهای خود به کناری پرت کرد، انگار ناگهان تحمل هر نوع رواندازی برای پیکر آفتاب‌سوخته و ظاهراً بی‌رمقش ناممکن شده باشد. طاقباز دراز کشیده بود و جز یک پیژامه چیزی به تن نداشت. سیگار روشنی در دست راستش دود می‌کرد. سرش را طوری به تختهٔ بالاسری تخت تکیه داده بود که انگار بخواهد خودش را آزار بدهد. زیرسیگاری و بالشش بین تخت خود او و تخت خانم مک آردل روی زمین قرار داشت. بی‌آن‌که روی تخت راست بنشیند، دست راست برهنه و سرخ و متورمش را دراز کرد و خاکستر سیگارش را با لاقیدی رو به میز پاتختی تکاند.»