کتاب کوچه‌ ابرهای گمشده

«کوچه‌ی ابرهای گم‌شده» نام رمانی از نویسنده معاصر ایرانی کورش اسدی (۱۳۹۶- ۱۳۴۳) است. اسدی نویسنده، ویراستار و مدرس داستان‌نویسی بود. وی نگاهی جدی به داستان کوتاه داشت و در اغلب داستان‌هایش فضای بکری را تجربه می‌کرد. او از جمله نویسندگانی است که با توجه به زبان و چگونگی قصه‌گویی، از نویسندگان هم نسل خود متمایز شده است. او اغلب به خلق فضاهایی نامعلوم می‌پردازد که مشخصه جغرافیایی شهر خاصی را در خود آشکار ندارد. علاوه بر آن آدم‌ها نیز اغلب بی‌نام‌اند. نامشخص بودن مکان‌ها و نام آدم‌ها با درون‌مایه آثار همخوان و متناسب است. گویی نویسنده تعمد دارد تا ضمن بهره بردن از فضاهای زندگی شهری انسان امروز، قصه معاصر را در حالتی ازلی و ابدی بازگو کند. کارون، شخصیت اصلی این رمان، جوان کتاب­فروشی است که بعد از انقلاب و با شروع جنگ، از شهر خود مهاجرت می‌­کند و با پشتیبانی شخصی متمول به نام ممشاد روزگار می‌گذراند. داستان، روایت یک صبح تا شبی ست که کارون به دنبال کتابی به نام (کوچه ابرهای گمشده )، برای دختری به نام شیده می‌گردد. از ویژگی‌های اصلی این رمان می‌‌توان به زبان آن اشاره کرد؛ زبانی پر از تصویر و شاعرانگی و استفاده از امکانات دستگاه بلاغی زبان. اسدی زبان را مناسب حال راوی سرگشته و پریشان خود، سیال و در هم ریخته می‌کند، گاه از ظاهر واژگان و چینش به هم ریخته کلمات سود می‌ جوید و پریشان فکری راوی حساس را با بیانی مملو از شاعرانگی به قلم می‌ کشد. شکل گرفتنِ در لحظه زبان و توجه به ادبیات متن نیز، از نمودهای رمان نوست. بخشی از داستان: چه می‌شود که یکی بچه‌ی خودش را جن خطاب می‌کند؟ جانوری بوده این آدم! چه مرگش بوده؟ یعنی آدم آن‌طور از زنِ خودش متنفر می‌شود؟ یک رجِ دیگر رفت و بلند شد. کاغذها را از روی میز برداشت. برگشت نشست. من همه‌اش توی گذشته‌ام. گیر کرده‌ام توی گذشته گیر کرده‌ام. مثلِ میخ که گیر کرده توی چوب. خوابِ میخ دیده بودم. همان که توی چوب گیر کرده بود. من درد داشتم. میخ توی چوب فرو رفته بود و همه‌جا چراغانی بود.