کتاب ناطور دشت

کتاب ناطور دشت نوشتهٔ جی. دی. سلینجر و ترجمهٔ متین کریمی است و انتشارات جامی آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب ناطور دشت

جروم دیوید سلینجر ( ۲۰۱۰- ۱۹۱۹)، نویسندهٔ مشهور آمریکایی است. «ناطور دشت» در نقد جامعهٔ مدرن غرب و به‌خصوص آمریکا نوشته شده‌ است. پس از جنگ جهانی دوم هیچ نویسنده‌ای به شهرت سلینجر نرسیده و به سختی می‌‎شود کسی را پیدا کرد که از همه یا حداقل بعضی داستان‌هایش خوشش نیامده باشد. در این میان، هولدن کالفیلد، شخصیت رمان «ناطور دشت» جایگاه ویژه‌ای دارد.

هولدن همهٔ ارزش‌‌‌‎ها را زیر سؤال می‌برد. او منتظر است تا نامه‎ٔ مدرسه به خانواده‌‎اش برسد و آب‎‌ها از آسیاب بیفتد تا به خانه برگردد و در این مدت از خاطرات چند روز گذشته و افکارش حرف می‌‎زند.

مثلا در مورد حواریون می‎‌گوید: «عیسی مسیح رو دوست دارم، ولی زیاد با نوشته‌‎های انجیل کار ندارم. مثلا همین حواریون. راستشو بخوای خیلی کفریم می‌‎کنن. بعد مرگ عیسی خیلی خوبن ولی تا عیسی زنده ‎اس یه پول سیاهم به دردش نمی‎‌خورن». یا «نمی‌فهمم چرا کشیش‌ها نمی‌تونن با لحن معمولی حرف بزنن. وقتی حرف می‌زنن خیلی حقه‌باز به نظر می‌رسن».

تیغ تیز نقد هولدن به تن همه می‌گیرد حتی خودش را هم مسخره می‎‌کند: «همیشه وقت‎‌های محشری رو برای زمین خوردن انتخاب می‎‌کنم».

هولدن دنیایی را می‌‎بیند که همه دوست دارند چشم‌هایشان را به رویش ببندند.

در «ناطور دشت» طنز و تراژدی با هم می‎‌آمیزند و نمی‌شود مرزی بین آن‌ها قائل شد. هولدن می‌گوید: «این مشکل همه شما کودن‌هاس. نمی‌خواین درباره چیزی بحث کنین. همین خصوصیته که کودن‌ها رو از بقیه جدا می‌کنه».

هولدن به شما اجازهٔ فکرکردن نمی‌دهد. او شما را بمباران می‎‌کند. چه از رمان خوشتان بیاید یا نه مطمئنا نمی‌توانید تا تمام‌شدنش از آن چشم بردارید. سلینجر شخصیت‎‌هایی آفریده که می‎‌شود تا آخر عمر عاشقشان بود و به آن‌ها فکر کرد.

«هولدن كالفيلد» خود را در دنيای پر هرج و مرج آمريكا می‌يابد و از طرفی از همه‌ٔ كسانی كه در سرتاسر داستان با آن‌ها روبه‌رو می‌شوند، متنفر است و از طرفی ديگر، حس ترحم شديدی نسبت به آن‌ها پيدا می‌كند و به نوعی دلزدگی خود را از جامعهٔ مدرن آمريكا ابراز می‌كند.

ناطور دشت زبان محاوره‌ای دارد. چراكه داستان از زبان نوجوانی شانزده‌ساله روايت می‌شود و سرشار از تلميح، اشارات، كنايات، اصطلاحات و زبان شكسته است.

خواندن کتاب ناطور دشت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران رمان‌های عصیانگرانه و رمان کوتاه برای نوجوانان پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب ناطور دشت

«اگه واقعاً بخواين بدونين، اولين چيزی كه به ذهنتون می‌رسه اينه كه كجا بدنيا اومدم و بچگی نكبتی‌م رو كجا گذروندم. بابا و مامانم قبل از من كارشون چی بود و از اين چرت و پرت‌ها كه آدمو ياد ديويد كاپرفيلد ميندازه. اما خب راستش نمی‌خوام وارد جزئيات بشم. آخه اولاً اين مزخرفات خسته‌م می‌كنه، دوماً اگه از مسائل شخصی‌شون بگم، خون به پا می‌كنن. خيلی حساسن، به خصوص بابام. خيلی هم مهربون و زود رنج تشريف دارن. از اينا گذشته اصلاً نمی‌خوام همه‌ی زندگيمو از سير تا پياز براتون تعريف كنم. فقط درباره‌ی اون اتفاقی كه كريسمس پارسال برام افتاد و باعث شد بيام اينجا و بزنم به سيم آخر، حرف می‌زنم. منظورم اينه كه تموم اون چيزی كه درباره‌ی دی بی گفتم همين بود. دی بی برادرمه و حالا توی هاليوود زندگی می‌كنه كه زياد هم از اين خراب شده دور نيست. آخر هفته‌ها سری به خونه می‌زنه. شايد دفعه بعدی كه خواستم برم خونه، اون منو برسونه. تازگی‌ها يه جگوار خريده. از اون ماشين‌های كوچيک انگليسی كه فقط بيست مايل در ساعت سرعت داره. چهار هزار دلار براش آب خورده. الآن خيلی پولدار شده. اون اوايل جيبش خالی بود. وقتی اينجا بود، يه نويسنده‌ی معمولی بود. يه مجموعه داستان كوتاه داشت به اسم «ماهی قرمز پنهان» كه حتماً به گوشتون خورده. بهترينش همون ماهی قرمز پنهان بود. درباره‌ی پسربچه‌ی كوچولويی بود كه نمی‌ذاشت كسی به ماهی قرمزش نگاه كنه چون با پول خودش اونو خريده بود. حالا رفته هاليوود و خودشو حروم كرده. از چيزی كه بدم مياد، همين سينماست. دوس ندارم كسی اصلاً درباره‌ی سينما و فيلم بام حرف بزنه.

می‌خوام از روزی شروع كنم كه از دبيرستان پنسی زدم بيرون. پنسی يه مدرسه‌س توی آگرزتاون پنسيلوانيا. شايد اسمشو شنيده باشيد. اگه هم اسمش به گوشتون نخورده، حتماً ديگه تبليغاتشو ديدين. توی هزارتا مجله آگهی می‌زنن و هميشه هم عكس يه پسر زبر و زرنگه كه داره با اسب از روی حصار می‌پره. انگار كه آدم توی پنسی هيچ كاری نداره الّا چوگان بازی. تا حالا يه بار هم محض رضای خدا يه اسب اون طرفا نديدم. هميشه زير عكس پسر اسب سوار هم نوشته: «ما از سال ۱۸۸۸ تا حالا بچه‌های روشنفكر و مفيدی تحويل جامعه داده‌ايم.» ارواح عمه‌شون. بچه‌های پنسی زياد فرقی با بچه‌های مدرسه‌های ديگه ندارن. منم بچه‌ی روشنفكر و مفيدی اون حول و حوش نديدم. حالا شايد يه دو نفری هم بودن. اونا هم احتمالاً قبل از اينكه بيان پنسی، همينطوری بودن.

خلاصه اون روز، شنبه قرار بود پنسی با تيم فوتبال مدرسه‌ی ساكسون هال بازی كنه. اون وقتا مسابقه با ساكسون هال مثل بمب صدا می‌كرد. آخرين بازی سال بود و اگه پنسی نمی‌برد، كفر همه بالا ميومد. يادم مياد اون روز بعد از ظهر درست نوک تپه‌ی تامسون كنار توپی كه يادگار جنگ‌های استقلال آمريكا بود، ايستاده بودم. آخه از اونجا كل زمين ديده می‌شد و می‌تونستم همه‌ی آدم‌هايی هم كه برای ديدن بازی اومده بودن، ببينم. جايگاه مدرسه‌ی پنسی زياد پر شور نبود اما صدای جيغ و دادشون ميومد، چون همه‌ی بچه‌های پنسی به جز من اونجا جمع بودن. از طرف جايگاه ساكسون هال هم فقط يه صدای گرفته و ضعيف ميومد. انگار از ته چاه بلند می‌شد.»