کتاب زندگی عزیز

کتاب زندگی عزیز (Dear life)، نوشته آلیس مونرو و ترجمه مژده دقیقی، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که نشر ماهی در سال ۱۳۹۴ آن را منتشر کرده است. در این کتاب، مونرو به زندگی زنان و مردان در شهرها و روستاهای کوچک می‌پردازد؛ جایی که روابط عاطفی، انتخاب‌های شخصی و خاطره‌های به‌ظاهر عادی به لحظه‌هایی سرنوشت‌ساز تبدیل می‌شوند. داستان‌هایی مثل آموندسن و رفتن از میورلی، با جزئیات دقیق و فضاهای سرد و دورافتاده، تجربه‌هایی از عشق، شکست، فرار و ماندن را پیش چشم می‌آورند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب زندگی عزیز اثر آلیس مونرو

کتاب زندگی عزیز مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه آلیس مونرو است که در آن، زندگی شخصیت‌ها در شهرها و نواحی کوچک، در حاشیه‌ی جنگ و در زمستان‌های طولانی روایت شده است. مونرو در این کتاب، برش‌هایی از زندگی روزمره را انتخاب کرده که در آن‌ها تصمیم‌های ظاهراً کوچک به نقطه‌های عطف زندگی تبدیل می‌شوند. در داستان آموندسن، معلم جوانی به آسایشگاه بیماران سل در جنگل می‌رود و در فضای سرد و منزوی آن، درگیر رابطه‌ای عاطفی و نابرابر با دکتری می‌شود که هم نجات‌بخش است و هم ویرانگر. در داستان رفتن از میورلی، پلیس گشت شب و همسر بیمار و کتاب‌خوانش درگیر ناپدیدشدن دختری خجالتی می‌شوند که از خانواده‌ای سخت‌گیر، راهی آینده‌ای نامعلوم شده است.

آلیس مونرو در کتاب زندگی عزیز، به روابط قدرت، فاصله‌ی طبقاتی، محدودیت‌های مذهبی و اخلاقی و نقش جنسیت در سرنوشت شخصیت‌ها پرداخته است. او از زاویه‌دیدهای مختلف استفاده کرده؛ گاه همراه معلم جوانی است که در سرمای آسایشگاه، میان جذابیت و تحقیر سرگردان است و گاه همراه پلیسی است که از جنگ برگشته و حالا در شهر کوچکی مثل میورلی، با احساس مسئولیت، رنج و دلخوری‌های پنهانش زندگی می‌کند. این کتاب با صحنه‌پردازی‌های دقیق و گفت‌وگوهای پرکشمکش، جهانی می‌سازد که در آن خاطره، حسرت و انتخاب‌های ازدست‌رفته حضور پررنگی دارند.

خلاصه داستان زندگی عزیز

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

در کتاب زندگی عزیز، آلیس مونرو به لحظه‌هایی می‌پردازد که در ظاهر عادی‌اند، اما مسیر زندگی شخصیت‌ها را عوض می‌کنند. در داستان آموندسن، ویوین، معلم جوانی که از تورنتو به آسایشگاه بیماران سل در جنگل آمده، در فضایی سرد و منزوی با دکتر فاکس آشنا می‌شود؛ مردی کتاب‌خوان، تندخو و جذاب که میان تحقیر، شوخی و صمیمیت، او را به رابطه‌ای عاطفی و وعده‌ی ازدواج می‌کشاند، اما در لحظه‌ای حساس، پا پس می‌کشد و ویوین را با قطاری به‌سوی گذشته‌اش برمی‌گرداند.

در داستان رفتن از میورلی، رِی، پلیس گشت شب و همسر بیمار و اهل کتابش، درگیر ناپدیدشدن لئا، دختر خجالتی کنترلچی سینما، می‌شوند؛ دختری که زیر فشار خانواده‌ی مذهبی و زندگی محدود، ناگهان با نوازنده‌ای دوره‌گرد ازدواج می‌کند و شهر را ترک می‌کند. کتاب در داستان‌های دیگر نیز از خلال سرگذشت‌ها، به عشق‌های ناتمام، فرارهای ناگهانی و حس ماندگارِ «چه می‌شد اگر...» می‌پردازد.

چرا باید کتاب زندگی عزیز را بخوانیم؟

خواندن کتاب زندگی عزیز فرصتی است برای دیدن لحظه‌هایی که معمولاً نادیده گرفته می‌شوند، اما به سرنوشت شکل می‌دهند. این کتاب روابط عاطفی نابرابر، انتخاب‌های دشوار زنان و زندگی در شهرهای کوچک را با جزئیات دقیق و فضایی ملموس نشان می‌دهد و به خواننده اجازه می‌دهد تا در سکوت‌ها، حرف‌های نگفته و تصمیم‌های ناگهانی شخصیت‌ها شریک شود.

خواندن کتاب زندگی عزیز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

مطالعه‌ی کتاب زندگی عزیز به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های شخصیت‌محور، فضاهای شهری و روستایی کوچک و داستان‌هایی درباره‌ی عشق، شکست، مهاجرت و خاطره علاقه‌مند هستند. همچنین به خوانندگانی پیشنهاد می‌شود که دوست دارند از خلال جزئیات زندگی روزمره، پیچیدگی روابط انسانی و انتخاب‌های پنهان را دنبال کنند.

درباره آلیس مونرو

آلیس مونرو، نویسنده‌ی برجسته‌ی کانادایی، در ۱۰ ژوئیه‌ی ۱۹۳۱ به دنیا آمد و با دریافت جایزه‌ی نوبل ادبیات در سال ۲۰۱۳ جایگاه خود را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین نویسندگان معاصر تثبیت کرد. آکادمی سوئد هنگام اهدای نوبل، او را استاد داستان کوتاه معاصر نامید؛ عنوانی که بازتاب‌دهنده‌ی نقش بی‌بدیل او در ارتقای این قالب ادبی است.

مونرو را از تأثیرگذارترین داستان‌کوتاه‌نویسان معاصر می‌دانند. بسیاری معتقدند آثار او موجب شد نسل تازه‌ای از خوانندگان در آمریکای شمالی بار دیگر به داستان کوتاه روی آورند. بااین‌حال، خود او بارها گفته که در آغاز راه قصد نداشت صرفاً نویسنده‌ی داستان کوتاه باشد و مانند بسیاری از نویسندگان هم‌عصرش تصور می‌کرد روزی رمان خواهد نوشت. او بعدها دریافت که شیوه‌ی نگاه و روایتش بیش از هر چیز با داستان کوتاه سازگار است. مونرو ترجیح می‌داد پیش از آغاز نوشتن، پایان داستان را در ذهن خود ترسیم کند و بداند چه زمانی آن را به پایان خواهد رساند.

در آثار مونرو، زندگی روزمره، روابط انسانی، حافظه، گذر زمان و پیچیدگی‌های پنهان در تجربه‌های عادی با ظرافتی کم‌نظیر به تصویر کشیده شده‌اند. از میان مهم‌ترین کتاب‌های او که برخی از آن‌ها به فارسی نیز ترجمه شده‌اند، می‌توان به «می‌خواستم چیزی بهت بگم»، «فرار»، «رؤیای مادرم» و «دورنمای کاسل راک» اشاره کرد. آثار او به‌دلیل دقت روان‌شناختی، نثر موجز و توانایی در آشکارکردن لایه‌های پنهان زندگی انسان، جایگاهی ماندگار در ادبیات معاصر جهان یافته‌اند.

بخشی از کتاب زندگی عزیز

«غیر از سرپرستار، سه پرستار حرفه‌ای هم در آسایشگاه بودند که هرکدام دست‌کم سی سال از من بزرگ‌تر بودند. با این‌که بازنشسته بودند، آمده بودند خدمت کنند و وظیفه‌شان را در زمان جنگ انجام بدهند. بعد از آن‌ها بهیارها بودند، هم‌سن‌وسال من یا حتی جوان‌تر، که اغلب با مردهایی که اکثراً در ارتش بودند ازدواج یا نامزد کرده بودند یا قرار بود نامزد کنند. اگر سرپرستار و پرستارها نبودند، یکریز حرف می‌زدند. کوچک‌ترین توجهی به من نداشتند. نمی‌خواستند بدانند تورنتو چه‌جور جایی است ــ هرچند بعضی‌هایشان چند نفر را می‌شناختند که ماه‌عسلشان را در این شهر گذرانده بودند ــ و برایشان مهم نبود که کار تدریسم چطور پیش می‌رود یا قبل از آمدن به آن آسایشگاه چکار کرده‌ام. بی‌ادب نبودند ــ سرِ میز غذا ظرف کره را به دستم می‌دادند (اسمش کره بود، ولی درواقع کره نباتی بود با رگه‌های نارنجی که توی آشپزخانه رنگش می‌کردند، چون آن روزها تنها روش مجاز رنگ‌کردن کره همین بود) و گفته بودند پای گوشت نخورم، چون آن را با گوشت موش‌خرما درست می‌کردند. فقط بایست هر اتفاقی را در جاهایی که نمی‌شناختند، یا برای آدم‌هایی که نمی‌شناختند، یا در زمان‌هایی که نمی‌شناختند، نادیده گرفت. فکرشان را ناراحت می‌کرد و اعصابشان را به هم می‌ریخت. در هر فرصتی، اخبار رادیو را قطع می‌کردند و سعی می‌کردند ایستگاه موسیقی را بگیرند.»