کتاب کنستانسیا

کتاب کنستانسیا (Constancia)، نوشته کارلوس فوئنتس و ترجمه عبدالله کوثری، رمانی چندلایه درباره‌ی پیری، تبعید، عشق و خاطره است و نشر ماهی در سال ۱۳۸۹ آن را منتشر کرده است. داستان در شهر ساوانا در جنوب امریکا می‌گذرد و راوی آن جراح سال‌خورده‌ای به نام ویتبی هال است که با همسر اندلسی‌اش، کنستانسیا، زندگی می‌کند. ورود بازیگر تبعیدی روس، موسیو پلوتنیکوف، و پیش‌گویی عجیب او درباره‌ی مرگْ آرامش این خانه‌ی جنوبی را به‌ هم می‌زند و گذشته‌های پنهان را یادآوری می‌کند. رمان کنستانسیا با ترکیب فضای امریکای جنوبی، روسیه و اندلس، جهانی پر از رؤیا، گناه، ایمان و مرگ می‌سازد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کنستانسیا اثر کارلوس فوئنتس

کتاب کنستانسیا رمانی از کارلوس فوئنتس است که در آن یک جراح جنوبی امریکایی به نام ویتبی هال زندگی آرام و ظاهراً منظم خود را در ساوانا روایت می‌کند. او با همسر اسپانیایی‌اش، کنستانسیا، در خانه‌ای قدیمی روبه‌روی میدان رایت زندگی می‌کند و همسایه‌ای روس به نام موسیو پلوتنیکوف دارد که بازیگر و طراح صحنه‌ی تبعیدی است. کتاب از همان صفحات آغازین، گرمای خفه‌کننده‌ی تابستان ساوانا، معماری شهر، تاریخ برده‌داری و حس گناهِ به‌جا‌مانده از گذشته را با نگاه انتقادی و پرجزئیات ویتبی هال به تصویر می‌کشد. فوئنتس در ادامه، رابطه‌ی پیچیده‌ی ویتبی و کنستانسیا را باز می‌کند؛ ازدواج ۴۰ساله‌ی مردی کتاب‌خوان، عقل‌گرا و پروتستان با زنی اندلسی، مذهبی، سرشار از تخیل و سرسخت در ندانستن.

در این کتاب، بحث‌ درباره‌ی پیری، نازایی، ایمان، ادبیات، سیاست امریکا و اسپانیا و حتی کافکا، به‌تدریج به پرسشی عمیق‌تر درباره‌ی مرگ و امکان «دوباره‌زیستن» تبدیل می‌شود. کتاب کنستانسیا در ۱۹ فصل، هم‌زمان با ضعیف‌شدن کنستانسیا و غیبت ناگهانی پلوتنیکوف، لایه‌های پنهان گذشته‌ی این زن، رؤیاهایش، مرگ‌های مکررش و پیوند مرموزش با همسایه‌ی روس را آشکار می‌کند و از طریق خانه‌ی روسی‌ـ‌اسپانیایی پلوتنیکوف، به تاریخ خشونت‌بار روسیه‌ی استالینی و اسپانیای پیش از جنگ داخلی سرک می‌کشد. کارلوس فوئنتس در کتاب کنستانسیا، با ترکیب صحنه‌های روزمره، مونولوگ‌های طولانی راوی، رؤیاهای تب‌آلود کنستانسیا و خاطرات پراکنده‌ی پلوتنیکوف، فضایی می‌سازد که در آن مرز میان زندگی و مرگ، واقعیت و رؤیا، وطن و تبعید و گناه فردی و جمعی مدام جابه‌جا می‌شود.

خلاصه داستان کنستانسیا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب کنستانسیا داستان ویتبی هال، جراح سال‌خورده‌ی جنوبی، از روزهایی است که گرمای ساوانا، پیری، خاطره و حضور یک همسایه‌ی روس زندگی‌اش را به‌ هم می‌ریزد. موسیو پلوتنیکوف، بازیگر تبعیدی، روزی به ایوان خانه‌ی او می‌آید و با خونسردی اعلام می‌کند که «امروز روز مرگ من است» و از ویتبی می‌خواهد روز مرگ خودش به دیدارش برود. کمی بعد، چراغ‌های خانه‌ی پلوتنیکوف روشن و خاموش می‌شود و کنستانسیا در برابر شمایل باکره‌ی ماکارنا چند لحظه می‌میرد و دوباره جان می‌گیرد.

از اینجا به بعد، کتاب کنستانسیا به پیوند مرموز میان مرگ پیش‌بینی‌شده‌ی پلوتنیکوف و مرگ‌های کوتاه و تکرارشونده‌ی کنستانسیا می‌پردازد. ویتبی که میان عشق، وظیفه‌ی پزشکی و ترسِ ازدست‌دادن همسرش گرفتار شده، به خانه‌ی همسایه‌ی روس پا می‌گذارد و در اتاق‌های روسی‌ـ‌اسپانیایی او، عکس‌ها و نشانه‌هایی می‌بیند که گذشته‌ی پنهان کنستانسیا، کودکی گم‌شده و رابطه‌ی قدیمی با پلوتنیکوف را به هم گره می‌زند. کارلوس فوئنتس در این داستان، به کندوکاو در گناه، تبعید، حافظه و بهای عشق طولانی‌مدت می‌پردازد.

چرا باید کتاب کنستانسیا را بخوانیم؟

کتاب کنستانسیا تجربه‌ی خواندن داستانی است که در آن یک شهر، یک ازدواج و سه فرهنگ مختلف در هم تنیده شده‌اند. این اثر از خلال گفت‌وگوهای طولانی، رؤیاها و اعتراف‌های شخصیت‌ها، به پرسش‌هایی درباره‌ی پیری، نازایی، تبعید، مسئولیت تاریخی و نسبت عشق و مرگ نزدیک می‌شود. خواندن این اثر فرصتی است برای تماشای اینکه چگونه یک زندگی ظاهراً آرام می‌تواند زیر فشار خاطره و گناه، چهره‌ای دیگر پیدا کند.

خواندن کتاب کنستانسیا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب کنستانسیا به کسانی پیشنهاد می‌شود که به رمان‌های شخصیت‌محور، فضاهای پرجزئیات و داستان‌های آمیخته با تاریخ، سیاست و مذهب علاقه‌مند هستند. این اثر به خوانندگانی که دوست دارند درباره‌ی پیری، ازدواج طولانی، تبعید و نقش رؤیا و خاطره در شکل‌دادن به هویت فکر کنند نیز توصیه می‌شود.

درباره کارلوس فوئنتس

کارلوس فوئنتس، نویسنده، مقاله‌نویس و دیپلمات مکزیکی، در ۱۱ نوامبر ۱۹۲۸ متولد شد و در ۱۵ مه ۲۰۱۲ درگذشت. او از برجسته‌ترین نویسندگان اسپانیایی‌زبان و یکی از چهره‌های شاخص ادبیات آمریکای لاتین در قرن بیستم به شمار می‌رود.

پدر فوئنتس دیپلمات بود و همین موضوع باعث شد او سال‌های کودکی و نوجوانی خود را در کشورهای مختلف سپری کند. خانواده‌اش در سال ۱۹۳۶ در واشینگتن دی‌سی ساکن شدند و او در همان دوران با زبان انگلیسی آشنا شد. سپس تحصیلات دبیرستان خود را در سانتیاگو، پایتخت شیلی، و بوئنوس‌آیرس، پایتخت آرژانتین، ادامه داد.

نخستین مجموعه‌داستان کارلوس فوئنتس در سال ۱۹۵۴ منتشر شد و آغازگر مسیر ادبی پرباری بود که بعدها او را به یکی از مهم‌ترین رمان‌نویسان اسپانیایی‌زبان تبدیل کرد. او علاوه‌بر نویسندگی، در دانشگاه‌های معتبری چون پرینستون، هاروارد، پنسیلوانیا، کلمبیا، کمبریج، براون و جورج میسون به تدریس پرداخت.

جایگاه ادبی کارلوس فوئنتس در جهان چنان برجسته بود که هشتادمین سالروز تولدش در مراسمی با حضور چهره‌های سرشناسی چون گابریل گارسیا مارکز، نادین گوردیمر، فیلیپه کالدرون، رئیس‌جمهور وقت مکزیک، و شماری از رهبران پیشین شیلی و اسپانیا گرامی داشته شد. رمان کوتاه آئورا از شناخته‌شده‌ترین آثار اوست.

درباره عبدالله کوثری

عبدالله کوثری، مترجم، ویراستار و شاعر ایرانی، در سال ۱۳۲۵ در همدان متولد شد. او دوران تحصیل خود را تا پایان دبیرستان در زادگاهش گذراند و سپس در رشته‌ی اقتصاد در دانشگاه شهید بهشتی به تحصیل پرداخت.

کوثری از سال‌های دانشجویی به شعر و ادبیات روی آورد و سروده‌های خود را در قالب شعر نو در هفته‌نامه‌ی خوشه به سردبیری احمد شاملو و ماه‌نامه‌ی نگین به سردبیری محمود عنایت منتشر کرد. او همچنین در شب‌های شعر خوشه، در کنار شاعرانی چون احمد شاملو، مهدی اخوان ثالث، محمدعلی اسلامی ندوشن، محمدحسین مصدق، نصرت رحمانی، م. آزاد و...، به شعرخوانی می‌پرداخت.

پس از پایان تحصیلات دانشگاهی، مدتی در لندن اقامت داشت و پس از بازگشت به ایران، فعالیت حرفه‌ای خود را در زمینه‌ی ترجمه آغاز کرد. عبدالله کوثری با ترجمه‌ی آثار نویسندگان برجسته‌ی آمریکای لاتین، نقش مهمی در معرفی ادبیات این منطقه به فارسی‌زبانان ایفا کرده است. او تاکنون بیش از ۵۰ کتاب در حوزه‌های ادبیات، اقتصاد و نمایش‌نامه، به‌ویژه تراژدی‌های یونان باستان، ترجمه کرده است.

بخشی از کتاب کنستانسیا

«وقت برگشت احساس می‌کنم که برای ما همین شهر باقی مانده، شهری که به‌رغم تاخت وتازهای تجاری که بهشان اشاره کردم خودمان ساخته‌ایم و در ساختن آن از سیاهان کمک گرفتیم آن هم به‌رغم تمایل خودشان، چون این سیاهان به میل خودشان از افریقا سفر نکرده بودند (البته اگر این‌جور حرف‌زدن از پناهندگان درست باشد) بلکه آن‌ها را با زنجیر از سرزمین خودشان بیرون کشیدند. گاهی اوقات همان‌طور که روی صندلی تاب می‌خورم و برای غلبه بر گرما به گذر آرام روز فکر می‌کنم، یا وقتی از بالای آتلانتا رد می‌شوم و سعی می‌کنم آن پایین تکه‌پاره‌های سوختهٔ گذشته را پیدا کنم، از این پیرمرد خواب‌آلود که خودم باشم می‌پرسم آیا ما تاوان گناهمان را داده‌ایم؟ چطور می‌توانیم از شر این ماجرا خلاص بشویم. یا شاید آسایش ما در گروِ این است که یاد بگیریم با این گناه تا ابد زندگی کنیم؟ از خودم می‌پرسم ایام توبه‌ای که آن خشونت تاریخی بر دوش ما می‌گذارد چقدر طول خواهد کشید؟ کی رخصت استراحت به ما می‌دهد؟ من چندان سروکاری با سیاهان ساوانا ندارم، فقط وقتی ناچار باشم با آن‌ها حرف می‌زنم. اما این فکر دست از سرم برنمی‌دارد که تاریخ ما سرانجام به کجا می‌کشد، مسئولیت فردی من در قبال بیدادی که خودم مرتکب نشده‌ام تا کجا می‌تواند، یا باید، کشیده شود؟»