کتاب زندانی لاس لوماس

کتاب زندانی لاس لوماس (Constancia and other stories for virgins) نوشته کارلوس فوئنتس و ترجمه عبدالله کوثری، روایتی از مکزیک ثروتمند، فاسد و گرفتار توهم پیشرفت، در دهه‌های پس از انقلاب است. فوئنتس با شخصیت نیکولاس سارمینتو، وکیل جوانی که ناگهان وارث ثروتی افسانه‌ای می‌شود، به دل طبقه‌ی نوکیسه و مناسبات پنهان قدرت و سرمایه می‌رود و هم داستان صعود و سقوط او را بازگو می‌کند و هم پرتره‌ای از جامعه‌ای که در زرق‌وبرق مصرف و وابستگی به گرینگوها گم شده ارائه می‌دهد. نشر ماهی این داستان کوتاه را منتشر کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب زندانی لاس لوماس

کتاب زندانی لاس لوماس داستان نیکولاس سارمینتو است؛ وکیلی از طبقه‌ی متوسط مکزیکوسیتی که با کشف رازی درباره‌ی گذشته‌ی ژنرالی افسانه‌ای، یک‌شبه صاحب خانه‌ای مجلل در محله‌ی اعیان‌نشین لاس لوماس و ثروتی کلان می‌شود. کارلوس فوئنتس در این کتاب همان مسیری را که در مرگ آرتمیو کروز آغاز کرده بود ادامه می‌دهد: کندوکاو در سرنوشت قشر نوکیسه‌ای که از دل انقلاب و جنگ جهانی دوم سر برآورد و با زدوبندهای اقتصادی و سیاسی، به‌ویژه با ایالات متحده، به قدرت رسید.

کتاب زندانی لاس لوماس در چند بخش پیوسته، با مونولوگ طولانی و پرپیچ‌وخم سارمینتو پیش می‌رود. فوئنتس با طنزی تند و هشیارانه، معماری نئوکولونیال، مهمانی‌های افسانه‌ای، مصرف‌گرایی، وابستگی به مجلات و کالاهای امریکایی و شبکه‌ی نامرئی خانواده‌های روستایی مورلوس را کنار هم می‌نشاند تا نشان دهد چگونه خانه‌ی مجلل لاس لوماس به زندانی برای صاحبش بدل می‌شود.

داستان علاوه‌ بر روایت زندگی سارمینتو، لایه‌ای سیاسی و اجتماعی هم دارد: روابط پنهان اقتصادی با گرینگوها، نقش اطلاعات و تلفن در شکل‌گیری قدرت و حضور پررنگ خانواده‌ی گسترده‌ی دیماس پالمرو که با اشغال باغ و خانه، نوع دیگری از قدرت جمعی را به رخ می‌کشد.

خلاصه داستان زندانی لاس لوماس

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

زندانی لاس لوماس درباره‌ی نیکولاس سارمینتو است؛ وکیلی جوان که با دانستن حقیقت ماجرای سانتا ائولالیا و قهرمان‌سازی از ژنرال پریسکیلیانو نیه‌وس، به ثروت و خانه‌ی او در لاس لوماس دست پیدا می‌کند. او در آن خانه، با تلفن و اطلاعات، امتیازهای انحصاری انواع کالاها و خدمات امریکایی را می‌گیرد و خود را ناپلئون و دن خوانِ عصر جدید می‌بیند؛ مردی محاصره‌شده با پنج نسل زن و خدمتکار.

در میانه‌ی این صعود، رابطه‌ی او با لالا شکل می‌گیرد؛ زنی که گذشته‌اش نامعلوم است و خانواده‌اش او را ادواردیتا می‌نامند. قتل لالا کنار استخر و متهم‌شدن پیشخدمت جوان، دیماس پالمرو، همه‌چیز را عوض می‌کند. خانواده‌ی دیماس باغ و خانه را اشغال می‌کنند و شرط می‌گذارند: تا وقتی دیماس در زندان است، سارمینتو حق خروج از خانه را ندارد. به‌ این‌ ترتیب، خانه‌ی نمادین ثروت و قدرت، به زندان لاس لوماس بدل می‌شود و سارمینتو در دل رفاه، اسیر تصمیم دیگران می‌ماند.

چرا باید کتاب زندانی لاس لوماس را بخوانیم؟

زندانی لاس لوماس تصویری زنده و چندلایه از مکزیک پس از انقلاب ارائه می‌دهد؛ جایی که قهرمانان دیروز به سرمایه‌داران امروز بدل شده‌اند و تلفن، اطلاعات و روابط با آمریکایی‌ها شکل تازه‌ای از قدرت ساخته است. این کتاب با طنزی تلخ، تکبر طبقه‌ی نوکیسه، مصرف‌گرایی، مناسبات پنهان خانواده‌های روستایی و تنهایی مردی محصور در خانه‌ی مجللش را کنار هم می‌آورد.

خواندن کتاب زندانی لاس لوماس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن زندانی لاس لوماس به علاقه‌مندان به ادبیات امریکای لاتین، طرفداران فوئنتس و خوانندگانی که دوست دارند پشت‌صحنه‌ی طبقه‌ی ثروتمند، فساد و وابستگی اقتصادی را در قالب داستان دنبال کنند، پیشنهاد می‌شود.

درباره کارلوس فوئنتس

کارلوس فوئنتس (Carlos Fuentes) (۱۹۲۸-۲۰۱۲)، نویسنده، رمان‌نویس و دیپلمات مکزیکی و از چهره‌های سرشناس ادبیات اسپانیایی‌زبان به شمار می‌رود. پدر فوئنتس دیپلمات بود و به همین خاطر او دوران کودکی و نوجوانی خود را در کشورهای مختلفی سپری کرد؛ از آمریکا تا شیلی و آرژانتین. این اقامت‌ها باعث شد او هم به زبان انگلیسی مسلط شود و هم دنیای اسپانیایی‌زبان و فرهنگ آن عمیقاً را کشف کند. فوئنتس فعالیت حرفه‌ای خود را در عرصه‌ی ادبیات در سال ۱۹۵۴ با انتشار مجموعه‌داستان کوتاهی آغاز کرد اما با رمان کوتاه «آئورا» بود که به شهرت دست یافت. فوئنتس پس از آن با رمان‌های مهمی همچون «گرینگوی پیر»، «نبرد»، «سر هیدرا» و «پوست انداختن» در قالب نویسنده‌ای جهانی ظاهر شد و تحسین بسیاری را برانگیخت. علاوه بر نویسندگی، او مدتی سفیر هم بود و سابقه‌ی تدریس در دانشگاه‌های همچون هاروارد، پرینستون، کلمبیا، کمبریج، پنسیلوانیا، براون و جورج میسون را در کارنامه داشت.

درباره عبدالله کوثری

عبدالله کوثری، مترجم، ویراستار و شاعر، در سال ۱۳۲۵ در همدان متولد شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه‌ی خود را در زادگاهش سپری کرد و سپس در رشته‌ی اقتصاد دانشگاه ملی (شهید بهشتی) به تحصیل پرداخت. کوثری در دوران دانشجویی به شعر روی آورد و آثارش را در نشریاتی همچون هفته‌نامه‌ی خوشه به سردبیری احمد شاملو و نگین به سردبیری محمود عنایت منتشر کرد. او همچنین در رویداد شب‌های شعر خوشه حضور داشت و در کنار شاملو، اخوان ثالث، مصدق، رحمانی و م. آزاد شعرخوانی کرد. کوثری پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی مدتی را در لندن اقامت گزید و پس از بازگشت به ایران، ترجمه را به شکل حرفه‌ای آغاز کرد. از او بیش از ۵۰ عنوان کتاب منتشر شده که بیشترشان مربوط به ادبیات داستانی آمریکای لاتین است؛ از نویسندگانی همچون فوئنتس، یوسا، دونوسو و دورفمان.

بخشی از کتاب زندانی لاس لوماس

«داستانی که می‌خواهم تعریف کنم آن‌قدر باورنکردنی است که شاید بهتر باشد از همان اول شروع کنم و یکراست تا پایان ماجرا بروم. اما گفتنش آسان است. همین که دست به کار می‌شوم، می‌بینم ناچارم از معمایی شروع بکنم. آن‌وقت می‌فهمم که مشکل یکی دوتا نیست. اَه، گندش بزنند! کاریش نمی‌شود کرد؛ این داستان با رازی شروع می‌شود. اما باور کنید امید من این است که شما وقتی به آخرش می‌رسید همه‌چیز را درک کرده باشید؛ مرا درک کرده باشید. خودتان خواهید دید که هیچ‌چیز را ناگفته نمی‌گذارم. اما حقیقت این است که آن روز، بیست و سوم فوریهٔ ۱۹۶۰، وقتی به اتاق ژنرال پریسکیلیانو نیه‌وس در بیمارستان انگلیسی‌ها، واقع در خیابان ماریانو اسکوبدو (برای روشن‌شدن خوانندگان جوان: محل فعلی هتل کامینورئال)، پا گذاشتم، لازم بود خودم قبل از هرکس دیگر آن معما را باور داشته باشم، وگرنه نقشه‌ای که کشیده بودم نمی‌گرفت. می‌خواهم مرا درک کنید. آن راز حقیقت داشت (حقیقتْ آن راز بود)، اما اگر خودم به این مسئله یقین نداشتم، قادر نبودم ژنرال نیه‌وس را، حتی در بستر بیماری، قانع کنم.

همان‌طور که گفتم، طرف ژنرال بود. این را دیگر می‌دانید. من وکیل جوانی بودم که تازه مدرکم را گرفته بودم؛ محض اطلاع شما و خودم عرض شد. من از همه‌چیز او خبر داشتم. او چیزی از من نمی‌دانست. بنابراین وقتی درِ نیمه‌باز اتاق خصوصی او را با فشاری باز کردم و وارد شدم، مرا به‌جا نیاورد، اما حالت دفاعی هم نگرفت. درست است که مسئلهٔ امنیت را در بیمارستان‌های مکزیک خیلی ساده می‌گیرند، اما ژنرال دلیلی نداشت از من بترسد. روی تخت دراز کشیده بود، از آن تخت‌ها که به‌راستی به اریکهٔ مرگ می‌مانند، اریکه‌ای سراسر چنان سفید که انگار پاکیزگی تاوان مردن آدم است. نام او، نیه‌وس، به معنی برف است، اما توی آن‌همه ملافهٔ سفید درست مثل مگسی بود توی کاسهٔ شیر. ژنرال پوستی بسیار تیره داشت، سرش را تراشیده بودند، دهانش شکافی پهن و به‌هم‌فشرده بود و چشم‌هاش پوشیده زیر دو ابروی پهن و پرپشت. اما اصلا چرا شکل وشمایلش را توصیف می‌کنم؟ این آدم کمی بعد رفت پی کار خودش. می‌توانید عکسش را در بایگانی کاساسولا ببینید.»