کتاب سر هیدرا

کتاب سر هیدرا (La cabeza de la hidra) نوشته کارلوس فوئنتس، روایتی از زندگی فلیکس مالدونادو، کارمند بلندپایه‌ی دستگاه اداری مکزیک است که ناگهان درمی‌یابد هویتش در خطر است. فوئنتس در این رمان، جهان سیاست، بوروکراسی، نفت، روابط شخصی و عشق را در هم می‌آمیزد و از خلال یک شبانه‌روز از زندگی فلیکس، دیدارهای او با همکاران و معشوقه‌هایش و تقلایش برای نجات، تصویری چندلایه از شهری بزرگ، یک نظام سیاسی پیچیده و هویت‌های چندپاره ترسیم می‌کند. نشر ماهی این تریلر سیاسی را با ترجمه کاوه میرعباسی منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سر هیدرا

کتاب سر هیدرا داستان یک روز و یک زندگی است؛ روزی که در آن فلیکس مالدونادو، کارمند وقت‌شناس و منظم وزارت توسعه‌ی صنعتی، کم‌کم می‌فهمد دیگران او را نمی‌شناسند، نامش زیر سؤال رفته و قرار است به‌ عنوان مجرمی ناشناس به بازی‌ای بزرگ‌تر از خودش کشیده شود. کارلوس فوئنتس در کتاب، مکزیکو‌سیتی را به صحنه‌ای شلوغ و پرهیاهو بدل کرده است؛ از کافه‌های صبحانه‌ی سیاسی و تاکسی‌های شلوغ یک‌پسویی تا وزارتخانه‌های فرسوده، هتل‌های مجلل و مهمانی‌های اعیان‌نشین.

کتاب سر هیدرا خواننده را از صبحانه‌ی فلیکس با استاد قدیمی‌اش، دکتر برنشتاین، تا دیدار پرابهام با مدیرکل وزارتخانه و سپس مهمانی شبانه‌ی روستّی همراهی می‌کند. در این مسیر، شخصیت‌هایی مثل روث، همسر یهودی فلیکس، سارا کلاین، عشق آرمانی قدیمی و مری، معشوقه‌ی جسمانی، هر کدام وجهی از هویت چندپاره‌ی او را آشکار می‌کنند.

فوئنتس با گفت‌وگوهای طولانی، توصیف‌های شهری و صحنه‌های شلوغ، از صبحانه‌های سیاسی، صف حقوق، تاکسی‌های مملو از مسافر و جوجه، تا دفتر نیمه‌تاریک مدیرکل، شبکه‌ای از قدرت، نفت، حزب حاکم و روابط شخصی را کنار هم می‌نشاند و نشان می‌دهد چگونه یک نام، یک امضا و یک کارشناس می‌تواند به ابزاری برای جنایت و توطئه بدل شود.

خلاصه داستان سر هیدرا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب سر هیدرا سرگذشت فلیکس مالدونادو است؛ اقتصاددانی که سال‌ها در شرکت نفت و سپس در وزارت توسعه‌ی صنعتی کار کرده و به وقت‌شناسی و نظم شهرت دارد. یک روز عادی با صبحانه‌ای سیاسی در سنبورنس شروع می‌شود؛ جایی که دکتر برنشتاین، استاد سابقش، هم از جایزه‌ی ملی اقتصاد می‌گوید و هم از بازگشت سارا کلاین، عشق افلاطونی فلیکس.

در ادامه، فلیکس در تاکسی، خیابان‌ها، وزارتخانه و صف حقوق، مدام با صحنه‌هایی روبه‌رو می‌شود که نشان می‌دهند دیگران او را نمی‌شناسند یا هویتش را جدی نمی‌گیرند. اوج ماجرا دیدار او با مدیرکل است؛ مدیری که در اتاقی نیمه‌تاریک، از زندگی چندگانه فلیکس حرف می‌زند و توضیح می‌دهد که فقط نام او برای یک جنایت لازم است، نه خود او.

در کنار این خط اصلی، رابطه‌ی پرتنش فلیکس و روث، حضور دور و نزدیک سارا و مری و فضای سیاسی‌نفتی کشور، لایه‌های دیگری از ترس، میل، قدرت و بی‌هویتی را شکل می‌دهد.

چرا باید کتاب سر هیدرا را بخوانیم؟

این رمان، تصویری زنده از شهری بزرگ و دستگاه اداری پیچیده و انسانی می‌سازد که زیر فشار سیاست، عشق و کار، هویتش از هم می‌پاشد. خواندن سر هیدرا امکان می‌دهد از خلال یک روز پرحادثه، با سازوکار قدرت، نفت، حزب حاکم و مناسبات طبقاتی در مکزیک آشنا شد و همزمان تماشاگر فروپاشی آرام یک کارشناس موفق بود.

خواندن کتاب سر هیدرا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن سر هیدرا به کسانی پیشنهاد می‌شود که به رمان‌های شهری، داستان‌های سیاسی، نقد بوروکراسی و روایت‌هایی درباره‌ی هویت، قدرت و فساد علاقه‌مند هستند. دانشجویان علوم سیاسی، اقتصاد و مطالعات آمریکای لاتین نیز می‌توانند از جزئیات و فضای این رمان بهره ببرند.

درباره کارلوس فوئنتس

کارلوس فوئنتس (Carlos Fuentes) (۱۹۲۸-۲۰۱۲)، رمان‌نویس، جستارنویس و دیپلمات مکزیکی بود که به عنوان یکی از پیشگامان جنبش ادبی شکوفایی آمریکای لاتین و یکی از مهم‌ترین نویسندگان اسپانیایی‌زبان معاصر شناخته می‌شود. او که فرزند یکی از دیپلمات‌های مکزیکی بود، دوران کودکی و نوجوانی خود را در پایتخت‌های فرهنگی و سیاسی مختلف سپری کرد. اقامت در واشینگتن تسلط بر زبان انگلیسی را به او بخشید و گذراندن دوران دبیرستان در سانتیاگوی شیلی و بوئنوس آیرس آرژانتین، دیدگاهی قاره‌ای درباره‌ی تاریخ و هویت آمریکای لاتین در ذهن او پایه‌گذاری کرد.

فوئنتس فعالیت حرفه‌ای خود را در دنیای ادبیات با انتشار نخستین مجموعه‌ی داستان‌های کوتاهی آغاز کرد و با رمان کوتاه «آئورا» به شهرت رسید. «گرینگوی پیر»، «سر هیدرا»، «درخت پرتقال»، «پوست انداختن» و «مسند عقاب» از دیگر رمان‌های او به شمار می‌روند. او علاوه بر نویسندگی، به عنوان استاد در دانشگاه‌های هاروارد، پرینستون، کلمبیا، پنسیلوانیا، کمبریج، براون و جورج میسون نیز حضور داست.

درباره کاوه میرعباسی

کاوه میرعباسی (متولد ۱۳۳۴)، مترجم و نویسنده است. او که دانش‌آموخته‌ی رشته‌ی کارگردانی سینما و زبان اسپانیایی است، فعالیت حرفه‌ای خود را از نوجوانی آغاز کرد و در ۱۴ سالگی نخستین ترجمه‌اش از مجموعه‌ی «افسانه‌های ملل» را انتشارات امیرکبیر به چاپ رساند. میرعباسی سپس برای ادامه‌ی تحصیل به کشورهای فرانسه، رومانی و اسپانیا سفر کرد و در اوایل دهه‌ی ۱۳۶۰ به ایران بازگشت.

میرعباسی با تسلط بر سه زبان انگلیسی، فرانسوی و اسپانیایی، تاکنون بیش از ۴۰ کتاب را از نویسندگانی چون بورخس، مارکز، یوسا و فوئنتس به فارسی برگردانده است. از جمله آثار او می‌توان به رمان «نادیا» اثر آندره برتون، «سرِ هیدرا» از کارلوس فوئنتس، «خاطره‌ی دلبرکان غمگین من» و خودزندگی‌نامه‌ی «زنده‌ام که روایت کنم» از مارکز، مجموعه‌ی «اولریکا و هشت داستان دیگر» از بورخس و بازترجمه‌ی «کمدی الهی» اشاره کرد.

بخشی از کتاب سر هیدرا

«سر ساعت هشت صبح، فلیکس مالدونادو به سنبورنسِ خیابان مادرو رسید.

سال‌ها می‌شد که به 'کاشی‌سرای' معروف پا نگذاشته بود. آن‌جا هم مثل سایر قسمت‌های مرکز قدیمی شهر مکزیکو، که نقشه‌اش را ارنان کورتس با دست خود کشیده و دستور داده بود آن را بر ویرانه‌های پایتخت آزتک‌ها برپا دارند، از مد افتاده بود. این فکر موقعی که فلیکس درهای گَردان چوبی و شیشه‌ای ورودی را هل داد از ذهنش گذشت. یک چرخ کامل زد و باز سر از خیابان درآورد. احساس گناه می‌کرد. می‌ترسید مبادا دیر سر قرارش برسد. به وقت‌شناسی شهرت داشت؛ وقت‌شناس‌ترین کارمند کل دیوانسالاری مکزیک. بعضی‌ها از روی غرض می‌گفتند این‌که هنر نیست! مگر داریم مسابقه می‌دهیم؟ روث، همسر فلیکس، معتقد بود که اتفاقاً کار خیلی سختی است؛ در کشوری که همه تابع قانون حداقل زحمت هستند، آسان‌ترین راه این است که خود را به دست جریان بسپاری.

آن روز صبح، فلیکس تسلیم وسوسه شد و به خودش قبولاند که دو دقیقه وقتش را تلف کند. کمی در پیاده‌رو مقابل توقف کرد و با دل سیر کاشی‌کاری آبی و سفید نمای باشکوه قصر قدیمی دورهٔ استعماری، بالکن‌های چوبی و تزئینات چوریگرایی مهتابی بام را تماشا کرد. دوباره به این دست خیابان برگشت و شتاب‌زده وارد سنبورنس شد. از سرسرا گذشت، دری را که شیشه‌های مورب داشت هل داد و وارد پاسیویی شد که سقفش را با شیشهٔ کدر پوشانده بودند و آن‌جا را تبدیل به رستوران کرده بودند. دکتر برنشتاین پشت یکی از میزها نشسته بود.»