کتاب سکه سازان

کتاب سکه‌ سازان نوشته آندره ژید و ترجمه حسن هنرمندی داستانی چندلایه از خانواده‌ها، جوانان، ریاکاری و جست‌وجوی صداقت در جامعه‌ای پر از فریب است. این اثر که نشر ماهی آن را منتشر کرده است، هم خود رمان را در بر می‌گیرد و هم یادداشت‌های سکه‌سازان را که روند شکل‌گیری و دگرگونی طرح کتاب در ذهن نویسنده را نشان می‌دهد. آندره ژید در این رمان، با ساختاری پیچیده، داستان‌نویسی به نام ادوار را وارد ماجرا می‌کند که خودش مشغول نوشتن رمانی به همین نام است و به‌ این‌ ترتیب کتابی در دل کتاب شکل می‌گیرد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سکه سازان اثر آندره ژید

کتاب سکه‌ سازان اثری از آندره ژید است که در سه بخش تنظیم شده و وقایع آن در فاصله‌ی حدود پنج ماه، میان پاریس و دهکده‌ای در سوییس می‌گذرد. بخش اول و سوم در پاریس و بخش دوم در ساس‌فه رخ می‌دهد و مانند شاهین ترازو میان دو کفه‌ی داستان تعادل برقرار می‌کند. ژید در این کتاب، هم‌زمان به دنیای کودکان، جوانان و پیران پرداخته است و نشان می‌دهد چگونه ریاکاری، ترس، هوس و جست‌وجوی صداقت در هر سن و موقعیتی چهره‌ای متفاوت پیدا می‌کند. در کتاب سکه‌سازان، ادوار به‌عنوان یکی از مهم‌ترین شخصیت‌ها هم بازیگر است و هم تماشاچی؛ او رمانی به همین نام می‌نویسد که شخصیت‌هایش همان آدم‌های رمان اصلی‌اند با نام‌هایی دیگر. این ساختار «کتاب در کتاب» باعث می‌شود هر شخصیت و هر واقعه گویی میان دو آینه‌ی موازی قرار گیرد و تا بی‌نهایت بازتاب پیدا کند.

آندره ژید در این اثر، دو سطح رمان را کنار هم می‌گذارد: از یک‌ سو داستان «رئالیست» وقایع روزمره و از سوی دیگر لایه‌ی «ایده‌الیست» و نمادینی که مفهوم مجازی این وقایع را آشکار می‌کند. کتاب سکه‌سازان علاوه‌بر روایت ماجرای قلب‌کردن سکه و دغل‌کاری مالی، مفهوم استعاری «سکه‌ی قلب» را پیش می‌کشد؛ یعنی معیارهای جعلی، احساسات دروغین و ریاکاری فردی و اجتماعی. در کنار رمان، یادداشت‌های سکه‌سازان نیز آمده است که در آن‌ها ژید از تردیدها، مکث‌ها و تغییرات طرح خود سخن گفته است و نشان داده چگونه نبرد میان واقعیت بیرونی و اثر خیالی، شکل نهایی کتاب را ساخته است.

خلاصه داستان سکه سازان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب سکه‌ سازان بر محور چند خانواده و گروه جوان در پاریس و ساس‌فه می‌چرخد. برنار، نوجوانی است که به‌طور تصادفی نامه‌های قدیمی را پیدا می‌کند و می‌فهمد فرزند حقیقی قاضی پروفیتاندیو نیست. این کشف او را به ترک خانه وادار می‌کند و رابطه‌اش با دوست صمیمی‌اش اولیویه و خانواده‌ی مولینیه را وارد مرحله‌ای تازه می‌سازد. در کنار این خط، ونسان، برادر بزرگ‌تر اولیویه، درگیر رابطه‌ای پیچیده با لورا و مسئله‌ی مسئولیت در برابر او و کودکی است که در راه است.

در کتاب سکه‌ سازان، ادوار، نویسنده‌ای که دایی اولیویه است، می‌کوشد رمانی بنویسد که در آن همه‌چیز، از ریاکاری مذهبی خانواده‌ی کشیش ودل تا عشق‌های متزلزل، حسادت، شهرت‌طلبی و بحران‌های اخلاقی، بازتاب یابد. عنوان کتاب هم به ماجرای باندی از نوجوانان و بزرگسالان اشاره دارد که سکه‌ی قلب می‌سازند و هم به انسان‌هایی که احساسات و باورهای جعلی تولید می‌کنند. ژید در این میان بیش‌تر به طرح پرسش‌های اخلاقی، معنوی و عاطفی می‌پردازد تا ارائه‌ی پاسخ‌های قطعی.

چرا باید کتاب سکه سازان را بخوانیم؟

خواندن کتاب سکه‌ سازان فرصتی است برای ورود به جهانی که در آن هر رفتار و رابطه‌ای از دو زاویه دیده می‌شود: ظاهر آبرومند و باطن آلوده به ریا. این کتاب نشان می‌دهد چگونه کودکان، جوانان و پیران هرکدام به‌نوعی با دروغ، ایمان، عشق، شهوت، ترس و آزادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند و چگونه جست‌وجوی صداقت، حتی در دل شکست‌ها، می‌تواند اندیشه را بیدار کند.

خواندن کتاب سکه سازان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب سکه‌ سازان به کسانی پیشنهاد می‌شود که به رمان‌های شخصیت‌محور، بحث‌های اخلاقی، روان‌شناسی روابط خانوادگی و ساختارهای پیچیده‌ی روایی علاقه‌مندند. همچنین به دانشجویان ادبیات و کسانی که درگیر پرسش‌هایی درباره‌ی ریاکاری اجتماعی، ایمان، عشق و استقلال فکری هستند پیشنهاد می‌شود.

درباره آندره ژید

آندره ژید، با نام کامل پل گیوم آندره ژید، نویسنده‌ی برجسته‌ی فرانسوی و برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات در سال ۱۹۴۷ است. او در سال ۱۸۶۹ در پاریس به دنیا آمد و در خانواده‌ای فرهیخته با پیشینه‌ی پروتستانی رشد کرد. پدرش استاد حقوق و مادرش از خانواده‌ای ثروتمند در نورماندی بود. فضای مذهبی و سنتی خانواده تأثیر زیادی بر سال‌های کودکی و نوجوانی او گذاشت.

ژید در کودکی به‌دلیل بیماری نتوانست تحصیلات مدرسه‌ای منظمی داشته باشد، اما در محیطی سرشار از فرهنگ و دانش پرورش یافت و آموزش خود را در خانه ادامه داد. او فعالیت ادبی‌اش را از ۲۲سالگی آغاز کرد و در جوانی، پس از دوره‌ای بیماری سخت که او را با اندیشه‌ی مرگ روبه‌رو کرده بود، به تونس سفر کرد. این سفر نقطه‌ی عطفی در زندگی او بود و پس از بازگشت، با رهایی از بسیاری از محدودیت‌های جسمی و روحی، نگاه تازه‌ای به زندگی و آزادی فردی پیدا کرد.

از مهم‌ترین آثار آندره ژید می‌توان به «مائده‌های زمینی»، «آهنگ عشق»، «ضد اخلاق»، «در تنگ» و «دخمه‌های واتیکان» اشاره کرد. کتاب «مائده‌های زمینی» که از آثار تأثیرگذار اوست، بیانگر ستایش آزادی، شور زندگی، عشق و تجربه‌ی بی‌واسطه‌ی جهان است. این اثر در سال‌های نخست انتشار با استقبال چندانی روبه‌رو نشد، اما بعدها به یکی از آثار مهم ادبیات قرن بیستم تبدیل شد.

ژید سال‌ها از چهره‌های الهام‌بخش جریان‌های پیشرو ادبی بود و در مقابل، برخی جریان‌های محافظه‌کار او را به‌دلیل دیدگاه‌های متفاوتش به نقد کشیدند. او در آثار خود همواره به آزادی اندیشه، فردیت و رهایی انسان از قیدوبندهای اجتماعی و اخلاقی توجه داشت. آندره ژید در سال ۱۹۵۱ درگذشت.

بخشی از کتاب سکه سازان

«برنار نامه را تا کرد. این نامه به قطع دوازده نامهٔ دیگری بود که در بسته قرار داشت. نوار سرخی آن‌ها را به هم بسته بود که برنار نیازی به بازکردن گره آن نداشت و مانند قبل، بند را برای بستن، به دور بسته لغزاند. بسته را در صندوقچه و صندوقچه را در کشوی میز قرار داد. کشو باز نبود اما او از بالا به راز آن پی برده بود. تیغه‌های پراکندهٔ سقف چوبی میز را که بایستی صفحهٔ سنگین عقیقی را می‌پوشاند به‌جای خود نصب کرد؛ آهسته و بااحتیاط آن را پایین آورد و بر روی آن دو جار بلورین و ساعت دیواری جاتنگ‌کن را که تازه از سر تفریح تعمیرش کرده بود قرار داد. ساعت چهار ضربه نواخت. برنار آن را میزان کرده بود. «آقای بازپرس و پسر ایشان آقای وکیل قبل از ساعت شش برنمی‌گردند. وقت دارم. باید که آقای بازپرس در بازگشت نامهٔ قشنگی را که در آن عزیمت خود را اعلام می‌کنم روی میز خود بیابد. اما پیش از نوشتن به او، نیاز فراوانی احساس می‌کنم که افکارم را اندکی آزاد بگذارم و بروم اولیویه را پیدا کنم تا دست‌کم به طور موقت لانه‌ای برای خودم تأمین کرده باشم. اولیویه، دوست من، برای من وقت آن رسیده است که حاضرخدمتی تو را بیازمایم و برای تو وقت آن است که ارزش خود را به من نشان دهی. لطف دوستی ما در این بود که تاکنون هرگز، هیچ‌یک از ما به دیگری خدمتی نکرده بود. به! تقاضای خدمتی که انجام‌دادنش یک نوع تفریح است ناگوار نیست. ناراحت‌کننده این است که اولیویه تنها نباشد، باداباد! می‌توانم او را کنار بکشم. می‌خواهم او را با آرامش خود بترسانم، در فوق‌العاده‌بودن احساس می‌کنم که طبیعی‌تر هستم.» کوچهٔ ت ... که برنار پروفیتاندیو تاکنون در آن می‌زیست بسیار نزدیک باغ لوکزامبورگ است. در باغ لوکزامبورگ، نزدیک فوارهٔ مدیسیس، در خیابانی که مشرف بر آن است، هر روز چهارشنبه بین ساعت چهار و شش، چند تن از رفقای برنار قرار داشتند همدیگر را ببینند و دربارهٔ هنر و فلسفه و ورزش و سیاست و ادبیات بحث کنند.»