کتاب صبحانه در تیفانی

کتاب صبحانه در تیفانی (Breakfast at Tiffany’s) نوشته ترومن کاپوتی، از خلال نگاه راوی، تصویری ماندگار از هالی گولایتلی می‌سازد؛ زنی جوان، پررمزوراز و پیش‌بینی‌ناپذیر که میان مهمانی‌ها، روابط گذرا و رؤیای رسیدن به جایی امن، مدام از دسترس دور می‌شود. این کتاب فقط روایت آشنایی با یک شخصیت عجیب نیست، بلکه حس بی‌قراری، تنهایی و میل به ساختن هویتی تازه را هم در دل زندگی شهری نشان می‌دهد. نشر ماهی این رمان کوتاه را با ترجمه بهمن دارالشفایی منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب صبحانه در تیفانی

کتاب صبحانه در تیفانی نوشته‌ی ترومن کاپوتی رمانی کوتاه است که در فضای نیویورک و از زاویه‌ی دید راوی‌ای نویسنده‌پیشه پیش می‌رود. مرکز ثقل داستان، هالی گولایتلی است؛ زنی جوان که همزمان سبک‌بال، حسابگر، آسیب‌پذیر و دور از دسترس به نظر می‌رسد. راوی از خلال خاطره و مشاهده، نه‌فقط زندگی روزمره‌ی او، بلکه رفت‌وآمدهای شبانه، مهمانی‌ها، دوستی‌های نامعمول و شیوه‌ی خاص او در فاصله‌گرفتن از آدم‌ها را ثبت می‌کند. فضای اثر بر پایه‌ی تضاد شکل گرفته است: زرق‌وبرق در کنار ناامنی، شوخی در کنار اندوه و آزادی در کنار نوعی سرگردانی دائمی.

داستان بیش از آنکه بر حادثه تکیه کند، بر شخصیت‌پردازی و حال‌وهوا استوار است. هالی در این کتاب فقط یک چهره‌ی جذاب و نامتعارف نیست؛ او کسی است که مدام می‌کوشد از گذشته، وابستگی و هر چیزی که بوی مالکیت بدهد فاصله بگیرد. همین ویژگی باعث می‌شود روابطش با دیگران، از دوستی و دلبستگی تا سوءتفاهم و دلخوری، شکل پیچیده‌تری پیدا کند. راوی نیز در برابر او فقط ناظر نیست؛ شیفتگی، کنجکاوی و ناتوانی‌اش در فهم کامل هالی، بخشی از کشش اصلی داستان را می‌سازد.

کتاب صبحانه در تیفانی در کنار روایت یک آشنایی، تصویری از زندگی شهری هم ارائه می‌دهد؛ جایی که آدم‌ها می‌توانند بسیار نزدیک باشند و درعین‌حال از هم چیزی ندانند. گفت‌وگوها، جزئیات رفتاری و توصیفات ترومن کاپوتی کمک می‌کند تا شخصیت‌ها نه به‌ صورت تیپ، بلکه به‌ شکل حضوری زنده و متناقض دیده شوند. درون‌مایه‌هایی مثل تنهایی، میل به فرار، ساختن هویت تازه و جست‌وجوی جایی امن، در سراسر اثر حضور دارند و به آن عمقی فراتر از یک داستان رابطه‌محور می‌دهند.

خلاصه داستان صبحانه در تیفانی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

راوی که در ساختمانی قدیمی در نیویورک زندگی می‌کند، به‌تدریج با همسایه‌ی مرموزش هالی گولایتلی آشنا می‌شود؛ زنی جوان که شب‌ها دیر به خانه برمی‌گردد، با آدم‌های گوناگون رفت‌وآمد دارد و رفتارش همیشه چیزی پنهان در خود نگه می‌دارد. این آشنایی از برخوردهای پراکنده و گفت‌وگوهای کوتاه شروع می‌شود و کم‌کم راوی را به دنیای نامنظم، پرزرق‌وبرق و در عین‌ حال ناپایدار هالی می‌کشاند.

در طول داستان، گذشته‌ی مبهم، روابط پیچیده و ترس‌های پنهان او آرام‌آرام آشکار می‌شوند و تصویری شکل می‌گیرد از کسی که میان میل به آزادی و نیاز به امنیت، مدام در رفت‌وآمد است.

چرا باید کتاب صبحانه در تیفانی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب صبحانه در تیفانی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب شخصیتی به‌یادماندنی را نشان می‌دهد که همزمان جذاب، متناقض و دشوارفهم است.
• خواندن این کتاب برای شناخت تنهایی و بی‌قراری در دل زندگی شهری مفید است.
• راوی از خلال جزئیات رفتاری و گفت‌وگوها، رابطه‌ای پیچیده میان مشاهده‌گر و سوژه می‌سازد.
• این اثر نشان می‌دهد میل به آزادی گاهی با ترس از تعلق و ثبات گره می‌خورد.

خواندن کتاب صبحانه در تیفانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب صبحانه در تیفانی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های کوتاه شخصیت‌محور که بیشتر بر فضا و رابطه تکیه دارند.
• خوانندگانی که به داستان‌هایی درباره‌ی تنهایی، هویت و میل به فرار علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند تصویری ادبی از زندگی شهری و روابط ناپایدار ببینند.
• مخاطبانی که از شخصیت‌های پیش‌بینی‌ناپذیر و چندوجهی لذت می‌برند.

درباره ترومن کاپوتی

ترومن کاپوتی (Truman Capote) (۱۹۲۴-۱۹۸۴) با نام اصلی ترومن استرکفوس پرسونز، از نویسندگان، داستان‌نویسان و روزنامه‌نگاران جریان‌ساز ادبیات مدرن آمریکا بود. او دوران کودکی سخت و پرانزوایی را در ایالت‌های جنوبی آمریکا گذراند گرچه در آن‌جا با هارپر لی، نویسنده‌ی رمان «کشتن مرغ مقلد»، آشنا شد و دوستی عمیق و پایدار با هم پیدا کردند. کاپوتی فعالیت ادبی خود را از همان سنین نوجوانی با نوشتن داستان‌های کوتاه آغاز کرد و نخستین داستان کوتاهش را با نام «میریام» در سن ۲۰ سالگی به چاپ رساند و اینچنین مسیر حرفه‌ای خود را آغاز کرد.

ترومن کاپوتی با انتشار رمان کوتاه «صبحانه در تیفانی» و رمان «دزدان تابستان»، توانایی خود را به رخ کشید. با این حال، اوج کار او با کتاب مستند «در کمال خونسردی» رقم خورد؛ اثری که پایه‌گذار سبک رمان غیرداستانی یا ژورنالیسم ادبی در جهان شد. «در کمال خونسردی» که روایتی کالبدشکافانه از یک پرونده‌ی قتل واقعی بود، بیش از شش سال از زندگی کاپوتی را به خود اختصاص داد. «چنگ چمنزار»، «موسیقی برای آفتاب‌پرست‌ها» و «تابوت‌های دست‌ساز» از دیگر آثار این نویسنده هستند. این نویسنده سال‌های زیادی از زندگی خود را درگیر اعتیاد بود و در نهایت به خاطر عوارض ناشی از آن، در ۵۹ سالگی درگذشت.

اقتباس‌ها از کتاب صبحانه در تیفانی

بلیک ادواردز، کارگردان مشهور هالیوود، در سال ۱۹۶۱ این رمان را مورد اقتباس قرار داد و فیلمی سینمایی به همین نام از روی آن ساخت. در این کمدی‌رمانتیک آدری هپبورن نقش اصلی را داشت که به خاطر آن نامزد جایزه‌ی اسکار بهترین بازیگر زن شد. این فیلم در مجموع نامزد پنج اسکار شده بود و هنری مانچینی توانست دو اسکار بهترین موسیقی متن و بهترین ترانه را به دست آورد.

چه نسخه‌های دیگری از کتاب صبحانه در تیفانی منتشر شده است؟

کتاب صبحانه در تیفانی، ترجمه‌ی رامین آذربهرام، نشر مروارید

بخشی از کتاب صبحانه در تیفانی

«من همیشه کشش عجیبی به خانه‌ها و محله‌هایی دارم که قبلا در آن‌ها زندگی کرده‌ام. مثلا ساختمانی سنگی در خیابان هفتادوچندم شرقی هست که در سال‌های اول جنگ جهانی دوم اولین آپارتمانم در نیویورک را آن‌جا گرفتم. کلا یک اتاق بود پر از اسباب واثاثهٔ معمول اتاق‌های زیر شیروانی، یک کاناپه و صندلی‌های پت وپهنی که روکش مخمل زبری به رنگ قرمز تند داشتند و آدم را یاد روزهای داغ در تراموا می‌انداختند. دیوارها گچی بودند و به رنگی شبیه تفالهٔ توتون. همهٔ دیوارهای خانه، حتی دیوار دستشویی، پر بود از عکس‌های ویرانه‌های روم باستان که گذر زمان بر گوشه‌گوشه‌شان لکه‌هایی قهوه‌ای به جا گذاشته بود. تنها پنجرهٔ خانه به راه‌پلهٔ اضطراری باز می‌شد. با این‌همه، هروقت کلید این آپارتمان را در جیبم لمس می‌کردم، حس خوبی بهم دست می‌داد. با وجود تاریکی و ملالش، مکانی بود از آن خودم، اولین مکان از آن خودم. کتاب‌هایم هم آن‌جا بودند و شیشه‌هایی پر از مداد در انتظار تراشیده‌شدن. خلاصه آن‌جا همه‌چیز فراهم بود، هرچه آن زمان به خیالم لازم داشتم تا نویسنده‌ای شوم که دلم می‌خواست.

آن روزها هیچ به ذهنم نرسیده بود که دربارهٔ هالی گولایتلی بنویسم. شاید اگر آن گفت‌وگو با جو بل پیش نمی‌آمد و همهٔ خاطره‌هایم از نو زنده نمی‌شد، حالا هم به صرافتش نمی‌افتادم.»