کتاب سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش

کتاب سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش (Colorless Tsukuru Tazaki and his years of pilgrimage) نوشته هاروکی موراکامی، ترجمه امیرمهدی حقیقت و ویراسته مهدی یزدانی خرم است. نشر چشمه رمان حاضر را منتشر کرده است (چاپ ۳۶: ۱۴۰۵). داستان از گذشته آغاز می‌شود؛ سوکورو، دانشجوی ۲۰ساله، پس از طردشدن ناگهانی از جمع چهار دوست صمیمی‌اش با یک خلأ عمیق روبه‌رو می‌شود؛ زخمی که سال‌ها بعد هم زندگی او را رها نمی‌کند. مضمون اصلی این رمان ژاپنی جست‌وجوی معنای هویت، دوستی، خاطره و چیزی است که در آدم می‌شکند، اما از بین نمی‌رود. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش اثر هاروکی موراکامی

کتاب سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش نوشته‌ی هاروکی موراکامی و رمانی است درباره‌ی فقدان، حافظه و شکافی که گاه بی‌هیچ توضیح روشنی در زندگی آدمی سر باز می‌کند. شخصیت اصلی مردی است که سال‌ها پیش از حلقه‌ی صمیمی دوستان دبیرستان کنار گذاشته شده است و هنوز نمی‌داند که چرا. این ندانستن روند داستان را می‌سازد. تنهایی در این رمان به‌معنای ناتوانی در فهم گذشته و جایگاه خود در میان دیگران است.

هاروکی موراکامی بحران درونی سوکورو را با جزئیات نشان می‌دهد و پرسش‌هایی را درمورد هویت، تعلق و امکان ترمیم زخم‌های قدیمی مطرح می‌کند. رمان سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش شبکه‌ای از رابطه‌ها، خاطره‌ها و نشانه‌ها را در کنار هم می‌گذارد. دوستی پنج‌نفره‌ی دوران دبیرستان، نام‌هایی که با رنگ پیوند دارند، علاقه‌ی سوکورو به ایستگاه‌های قطار و ورود شخصیت‌هایی مثل سارا و هایدا، همگی، به ساختن جهانی کمک می‌کنند که در آن هر چیز ظاهراً ساده معنایی پنهان دارد.

رمان حاضر در رفت‌وبرگشت میان گذشته و حال پیش می‌رود و به‌جای شتاب در ارائه‌ی حادثه، بر روی حس‌ها و مکث‌ها و تغییرات درونی شخصیت تمرکز می‌کند. کتاب سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش به رابطه‌های انسانی و به لایه‌های خاموش ذهن آدمی پرداخته است. ‌‫کتاب حاضر از متن انگلیسی به پارسی برگردانده شد‬.

خلاصه داستان سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

سوکورو تازاکی در سال‌های دانشجویی ناگهان از سوی چهار دوست صمیمی‌اش طرد می‌شود؛ بی‌آن‌که توضیحی روشن دریافت کند. این اتفاق او را تا مرز فروپاشی می‌برد و ماه‌ها زندگی‌اش را زیر سایه‌ی مرگ، انزوا و بی‌معنایی قرار می‌دهد. سال‌ها بعد وقتی زندگی سوکورو ظاهراً به تعادل رسیده است، گفت‌وگو با زنی به نام سارا او را وادار می‌کند به گذشته برگردد. سوکورو با پرسشی روبه‌رو می‌شود که هرگز پاسخی برای آن نداشته است؛ چرا از آن جمع بیرون گذاشته شد؟ رمان مسیر این بازگشت ذهنی و عاطفی را دنبال می‌کند؛ مسیری که در آن دوستی، خاطره، هویت و زخم‌های پنهان از نو معنا پیدا می‌کنند.

چرا باید کتاب سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش را بخوانیم؟

دلایل خواندن رمان سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این رمان تجربه‌ی طردشدن و اثر ماندگار آن بر هویت و روابط انسانی را به‌طور دقیق نشان داده است.
• رمان به فهم این مسئله کمک می‌کند که ندانستنِ دلیل یک زخم، گاهی از خود زخم فرساینده‌تر است.
• اثر به دوستی، حس تعلق و ترس از بیرون‌افتادن از جمع پرداخته است.
• نمادهایی مثل رنگ، ایستگاه قطار و موسیقی به رمان عمق می‌دهند.
• رمان نشان می‌دهد گذشته، حتی وقتی سال‌ها خاموش مانده باشد، چگونه می‌تواند بر تصمیم‌ها و احساسات کنونی اثر بگذارد.

خواندن کتاب سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های روان‌شناختی که بر زخم‌های عاطفی و حافظه تمرکز دارند.
• خوانندگانی که به ادبیات داستانی قرن ۲۰ ژاپن و قالب رمان و آثار هاروکی موراکامی علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند درباره‌ی اثر طردشدن، تنهایی و حس تعلق در حوزه‌ی ادبیات داستانی مطالعه کنند.
• علاقه‌مندان به آثاری که موسیقی، خاطره و نشانه‌های تکرارشونده در آن‌ها نقش مهمی دارند.

درباره هاروکی موراکامی

هاروکی موراکامی، متولد ۱۲ ژانویه‌ی ۱۹۴۹، نویسنده‌ای ژاپنی است که آثارش به ۵۰ زبان ترجمه شده و در سراسر جهان و ژاپن از پرفروش‌ترین‌ها به شمار رفته است. او مسیری غیرمعمول را در فرهنگ ژاپن برگزید؛ چراکه ابتدا ازدواج کرد، سپس وارد بازار کار شد و در نهایت تحصیلات دانشگاهی را به پایان رساند. این نویسنده و همسرش در آغاز زندگی مشترک در سال ۱۹۷۴، تمام سرمایه‌ی خود را صرف تأسیس کافه‌ـ‌میخانه‌ای کوچک کردند.

موراکامی دهه‌ی ۲۰ زندگی‌اش را با کار سختِ یدی همچون آماده‌سازی ساندویچ، درست‌کردن کوکتل و پذیرایی از مشتریان پرسرودصدا گذراند تا وام‌هایش را تسویه کند. تا اواخر دهه‌ی سوم زندگی او بدهی‌های خانواده همچنان باقی بود و کسب‌وکارشان نیز نوسان داشت. جرقه‌ی نویسندگی در بعدازظهری آفتابی در سال ۱۹۷۸ در استادیوم بیس‌بال زده شد؛ وقتی او در حال تماشای بازی و نوشیدن آبجو بود.

از شاخص‌ترین آثار هاروکی موراکامی می‌توان به کتاب‌های «تعقیب گوسفند وحشی»، «جنگل نروژی»، «کافکا در کرانه» و «کشتن کمانداتور» (مردی که می‌خواست پرتره‌ی نیستی را بکشد) اشاره کرد. جریان ادبی ژاپن، در برهه‌ای، داستان‌های این نویسنده را غیرژاپنی خواند و به او هجوم برد. برخی منتقدان آثار او را متأثر از قلم ریموند چندلر، کرت وونه‌گات و ریچارد براتیگان می‌دانستند.

داستان‌های هاروکی موراکامی اغلب با درون‌مایه‌هایی مانند تنهایی، ازخودبیگانگی و نگاهی تقدیرباورانه و سوررئالیستی همراهند. استیون پول، روزنامه‌نگار گاردین، این نویسنده را به پاس آفرینش‌ها و دستاوردهای هنری‌اش در زمره‌ی بزرگ‌ترین نویسندگان جهان جای داد. رمان سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش (Colorless Tsukuru Tazaki and his years of pilgrimage) نیز نوشته‌ی هاروکی موراکامی است.

جوایز و افتخارات کتاب و نویسنده

رمان حاضر کتاب برجسته‌ی سال به انتخاب نیویورک تایمز (یکی از ۱۰۰ کتاب برتر، ۲۰۱۴) و نامزد فهرست نهایی جایزه‌ی داستان‌های خارجی ایندیپندنت (۲۰۱۵) بوده است. افتخارات متعددی نظیر دریافت جایزه‌ی جهانی فانتزی، جایزه‌ی بین‌المللی داستان کوتاه فرانک اوکانر، جایزه‌ی فرانتس کافکا و جایزه‌ی اورشلیم در کارنامه‌ی ادبی هاروکی موراکامی به چشم می‌خورد.

نظر افراد یا مجله‌های مشهور درباره کتاب

• گاردین (Guardian): این رمان اثری طبیعت‌گرایانه (ناتورالیستی) درباره‌ی بلوغ و گذار به بزرگسالی و نیز آراسته به تصویرسازی‌های عجیب است.
• لس‌آنجلس تایمز (Los Angeles Times): این رمان نوعی مراقبه و تعمق و فراتر از یک داستان ساده است. عریانی و آسیب‌پذیریِ ملموسی در شخصیت‌های این کتاب به چشم می‌خورد.
• فایننشال تایمز (Financial Times): رمان حاضر رضایت‌بخش است. هاروکی موراکامی می‌تواند امر رازآلود را در امور روزمره و عادی بیابد و آن را در نثری موجز به سبک ریموند کارور احضار کند.
• واشینگتن پست (The Washington Post): هاروکی موراکامی همواره نسبت به ذهن‌ها و دل‌ها هوشیار است؛ نسبت به اینکه آن‌ها دقیقاً چه چیز را احساس می‌کنند و می‌بینند و نسبت به روح پایدار و تسلیم‌ناپذیر بشر. رمان بسیار تأثیرگذار حاضر نه‌تنها به‌خاطر گوشه‌ها و زوایای تاریکی که می‌کاود، بلکه به‌خاطر جادویی که در ناخودآگاهِ شخصیت‌هایش نفوذ می‌کند و به‌خاطر شخصیت‌پردازی درخشانی که دارد، خواندنی است.

درباره امیرمهدی حقیقت

امیرمهدی حقیقت در ۲۷ شهریور ۱۳۵۳ در تهران به دنیا آمد. فعالیت حرفه‌ای او در حوزه‌ی ترجمه‌ی ادبی از سال ۱۳۸۰ و با برگردان کتاب «مترجم دردها» اثر جومپا لاهیری آغاز شد. محور اصلی تلاش‌های او متوجه ادبیات آمریکای شمالی و به‌خصوص قالب داستان کوتاه بوده و در این مسیر، آثاری را هم برای گروه سنی کودک و نوجوان و هم برای مخاطبان بزرگسال به فارسی برگردانده است. او کارنامه‌ی پرباری در برگردان آثار نویسندگان سرشناسی همچون جومپا لاهیری، سام شپارد، گی دو ماپاسان، هاروکی موراکامی و کازئو ایشی‌گورو دارد.

چه نسخه‌های دیگری از کتاب سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش منتشر شده است؟

کتاب حاضر به‌همت مترجمان و نشرهای گوناگون روانه‌ی بازار کتاب ایران شده است. فهرست زیر چاپ‌هایی از این اثر را نشان می‌دهد:

• سوکورو تازاکی بی‌رنگ و سال‌های زیارتش ‫ترجمه‌ی میثم فرجی، نشر نشانه، ‌‫۱۳۹۶.‬‬
• سوکوروتازاکی بی‌رنگ و سال‌های سرگشتگی ترجمه‌ی مهدی غبرایی، نشر کتابسرای نیک، ‌‫۱۳۹۶.‬
• تسوکورو تازاکی بی‌رنگ و سال‌های زیارتش ترجمه‌ی مارال زال‌زر و ویراسته‌ی مهرانگیز اشراقی، نشر کتاب کوله پشتی‌‫، ۱۳۹۴.‎‌‬
• سوکورو تازاکی بی رنگ و سال‌‌های سفر معنوی‌اش ترجمه‌ی مونا حسینی و ویراسته‌ی امیرحسین خورشیدفر، نشر قطره‌‫، ۱۳۹۴.‬

بخشی از کتاب سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش

«سوکورو آخر هفته‌ها به استخر باشگاه می‌رفت. با دوچرخه از آپارتمانش ده دقیقه راه بود. همیشه با سرعتی مشخص کرال می‌رفت، ۱۵۰۰ متر را در سی و دو سه دقیقه تمام می‌کرد. اجازه می‌داد شناگرهای سریع‌تر ازش جلو بزنند. رقابت با آدم‌ها خصلتش نبود. مثل همیشه، امروز هم شناگری را دید که کم‌وبیش هم‌سرعتش بود، و در مسیر او شنا می‌کرد. جوانی بود لاغر و مایو شنای سیاهِ مسابقه‌ها تن‌اش بود، با کلاه سیاه و عینک.

شنا خستگیِ جمع‌شدهٔ سوکورو را درمی‌کرد و عضلات گرفته‌اش را شُل. بودن در آب بیش از هر جای دیگری آرامَش می‌کرد. نیم‌ساعت شنای هفته‌ای دوبار به او اجازه می‌داد بین ذهن و تن‌اش تعادل مطمئنی حفظ کند. آب را جایی عالی برای فکر کردن هم می‌دید. در نظرش یک‌جور مدیتیشن ذن بود. وقتی ریتم شنا دست‌اش می‌آمد، فکرها، رها و بی‌مهار، سراغش می‌آمدند، مثل سگی که در زمینی باز ولش کنند.

یک‌بار برای سارا توضیح داده بود که «شنا حال فوق‌العاده‌ای دارد ــ تقریباً به خوبیِ پرواز توی هواست.»

سارا پرسیده بود «مگر تا حالا پرواز کرده‌ای؟»

سوکورو گفته بود «نه هنوز.»»