کتاب تسخیر شدگان

کتاب تسخیر شدگان (The Possessed) نوشته‌ آلبر کامو و با ترجمه‌ خشایار دیهیمی، نمایشنامه‌ای بلند است که براساس رمان مشهور داستایفسکی اقتباس شده است و نشر ماهی آن را منتشر کرده است. کامو در پیشگفتار توضیح داده است که سال‌ها با شخصیت‌های این رمان زندگی کرده و کوشیده جریان زیرین اثر را به صحنه بیاورد؛ از کمدی تلخ و گفت‌وگوهای تند تا درامی تیره و درنهایت تراژدی. این کتاب علاوه‌بر متن کامل نمایش، صحنه‌ها، فهرست شخصیت‌ها و قطعات حذف‌شده‌ی نمایشی را هم در خود دارد و خواننده را مستقیماً به یک شهر کوچک روسی، محافل روشنفکری، توطئه‌های سیاسی و بحران‌های روحی قهرمانان می‌برد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تسخیر شدگان اثر آلبر کامو

کتاب تسخیر شدگان به قلم آلبر کامو، اقتباس نمایشی از رمان داستایفسکی است که در قالب نمایشنامه‌ی چندپرده‌ای، جهان پرآشوب یک شهر روسی، محافل روشنفکری، توطئه‌های سیاسی و بحران‌های روحی شخصیت‌ها را بازسازی کرده است. کامو در پیشگفتار می‌گوید این اثر از معدود آثاری است که با آن بار آمده و ۲۰ سال در خیال خود آن را روی صحنه دیده است. او تأکید کرده است که داستایفسکی در ابتدا با دیالوگ و موقعیت‌های صحنه‌ای می‌نویسد و همین ویژگیْ راه اقتباس را برای او هموار کرده است. این نمایشنامه ۲۴ شخصیت دارد که اکثر آن‌ها مرد هستند.

کتاب تسخیر شدگان در چند بخش و صحنه تنظیم شده است؛ از معرفی آدم‌های نمایش و توضیح کامو درباره‌ی استفاده از اعتراف استاوروگین و یادداشت‌های داستایفسکی، تا فهرست دقیق صحنه‌ها و مکان‌ها و سپس متن کامل نمایش. هر صحنه در مکانی مشخص می‌گذرد و آلبر کامو کتاب را با حضور راوی‌ای به نام آنتون گریگوریف آغاز می‌کند که مستقیم با تماشاگر حرف می‌زند و وقایع را قاب می‌گیرد.

کتاب تسخیر شدگان در ادامه با صحنه‌های پی‌درپی، شبکه‌ای از روابط شخصی و فکری را نشان می‌دهد: بحث‌های تند درباره‌ی روسیه، نیهیلیسم، خدا، انقلاب و اصلاحات، در کنار ماجراهای خصوصی مثل ازدواج اجباری و شایعه‌ی رابطه‌ی پنهانی. آلبر کامو در این اقتباس، هم به رئالیسم اجتماعی وفادار مانده و هم به‌تدریج فضا را به‌سوی تراژدی و جهان روحی قهرمانان، به‌ویژه استاوروگین و کیریلوف، سوق داده است.

خلاصه داستان تسخیر شدگان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از نمایشنامه را فاش می‌کند!

کتاب تسخیر شدگان نمایشنامه‌ای است که در آن کامو، بر پایه‌ی رمان داستایفسکی، فروپاشی اخلاقی و فکری گروهی از روشنفکران و انقلابیون روس را در یک شهر کوچک دنبال کرده است. در مرکز ماجرا نیکالای استاوروگین قرار دارد؛ مردی مرموز، سرد و پرتناقض که گذشته‌ای مبهم، روابطی گره‌خورده با زنان مختلف و تأثیری عمیق بر اطرافیانش دارد.

پیرامون او استپان تروفیموویچ، روشنفکر سالخورده و وابسته به خانه‌ی استاوروگین، شاتوفِ دگرگون‌شده، کیریلوفِ نیهیلیست و درگیر با ایده‌ی خودکشی، لیزا، داشا، لبیادکین و ماریا و نیز پیوتر ورخوونسکی، سازمان‌دهنده‌ی توطئه‌های سیاسی، قرار گرفته‌اند. کتاب تسخیر شدگان از محافل بحث‌وجدل درباره‌ی روسیه، خدا، آزادی و انقلاب آغاز می‌شود و به‌تدریج به‌سمت افشاگری‌های دردناک، خشونت، قتل و بحران‌های روحی و ایمانی پیش می‌رود، بی‌آنکه از طنز تلخ و موقعیت‌های کمیک آغازین جدا شود.

چرا باید کتاب تسخیر شدگان را بخوانیم؟

کتاب تسخیر شدگان فرصتی برای دیدن برخورد دو ذهن بزرگ، داستایفسکی و کامو، در یک متن واحد است، جایی که بحران ایمان، نیهیلیسم، خشونت سیاسی و فروپاشی اخلاقی در قالب دیالوگ‌های زنده و صحنه‌های فشرده به نمایش درمی‌آید. این اثر امکان می‌دهد ساختار فکری شخصیت‌هایی مثل استاوروگین، شاتوف و کیریلوف از نزدیک دیده شود و خواننده در دل گفت‌وگوها با پرسش‌های بنیادین درباره‌ی خدا، آزادی، انقلاب و مسئولیت فردی روبه‌رو شود.

خواندن کتاب تسخیر شدگان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب تسخیر شدگان به کسانی که به ادبیات اندیشه‌محور، آثار داستایفسکی و کامو، بحث‌های فلسفی و سیاسی درباره‌ی نیهیلیسم، ایمان، انقلاب و بحران روشنفکری علاقه‌مند هستند و می‌خواهند این مضامین را در قالب صحنه و دیالوگ تجربه کنند، پیشنهاد می‌شود.

درباره آلبر کامو

آلبر کامو (Albert Camus) فیلسوف و روزنامه‌نگار نامدار، در ۷ نوامبر ۱۹۱۳ در الجزایرِ تحت حاکمیت فرانسه و در خانواده‌ای کم‌بضاعت متولد شد. او با خلق آثاری ماندگار و تأثیرگذار در عرصه‌ی ادبیات، در سال ۱۹۵۷ جایزه‌ی نوبل ادبیات را به دست آورد. آکادمی نوبل این جایزه را به‌پاس «آثار مهم ادبی که به‌روشنی به مسائل وجدان بشری در عصر حاضر می‌پردازند» به او اعطا کرد. کامو پس از رودیارد کیپلینگ، عنوان جوان‌ترین برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات را از آن خود کرد.

او در سال ۱۹۴۹ اتحادیه‌ای بین‌المللی بنیان نهاد که هدف اصلی آن مخالفت با دو ایدئولوژی مسلط شکل‌گرفته در ایالات متحده‌ی آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی بود. آندره برتون نیز در شمار اعضای این اتحادیه قرار داشت. آلبر کامو در طول زندگی حرفه‌ای خود آثار ادبی متعددی پدید آورد و در قالب رمان، نمایشنامه و مقاله به فعالیت پرداخت.

از مشهورترین آثار او می‌توان به رمان‌های طاعون، سقوط و بیگانه، نمایشنامه‌های کالیگولا، تسخیر شدگان و صالحان، کتاب افسانه‌ی سیزیف و خطاب به عشق (مجموعه‌ای از نامه‌های عاشقانه‌ی او به ماریا کاسارس) اشاره کرد. سرانجام آلبر کامو در ۴ ژانویه‌ی ۱۹۶۰، در ۴۶سالگی، بر اثر سانحه‌ای رانندگی در ویل‌بلویل فرانسه جان خود را از دست داد.

درباره زندگی و کتاب‌های آلبر کامو در صفحه این نویسنده بیشتر بخوانید.

درباره خشایار دیهیمی

خشایار دیهیمی در سال ۱۳۳۴ در تبریز متولد شد. او مترجم و ویراستار برجسته‌ی آثار فلسفی است که تاکنون بیش از ۱۰۰ عنوان کتاب را به فارسی برگردانده و ویراستاری نزدیک به ۱۰۰ اثر را نیز بر عهده داشته است. ازجمله ترجمه‌های شناخته‌شده‌ی او می‌توان به مجموعه کتاب‌های نسل قلم، فلسفه‌ی غرب، یادداشت‌های یک دیوانه و دیالکتیک تنهایی اشاره کرد.

دیهیمی بارها عنوان کرده است که علاقه‌اش به کتاب و مطالعه از دوران کودکی شکل گرفت، به‌گونه‌ای که پیش از ورود به مدرسه، خواندن و نوشتن را آموخته بود. او در رشته‌ی مهندسی شیمی تحصیل کرد و مدرک دانشگاهی خود را در همین حوزه دریافت کرد. فعالیت‌های فرهنگی و مطبوعاتی این مترجم از سال ۱۳۵۸ با همکاری در نشریه‌ی جنبش به مدیریت علی‌اصغر حاج‌سیدجوادی آغاز شد. سپس در سال ۱۳۶۵ به انتشارات انقلاب اسلامی پیوست و مسئولیت ویرایش مجموعه‌ی تاریخ تمدن را بر عهده گرفت. پس از آن نیز در انتشار نشریه‌ی نگاه نو با محمدتقی بانکی و علی میرزایی همکاری کرد و به‌عنوان دبیر شورای نویسندگان این نشریه به فعالیت پرداخت.

هرچند پس از انتشار پنج شماره، به‌دلیل اختلاف‌نظر با محمدتقی بانکی از دبیری شورای نویسندگان کناره‌گیری کرد، اما همکاری خود را با نگاه نو ازطریق نگارش مقاله و ترجمه‌ی آثار مختلف ادامه داد. خشایار دیهیمی در مؤسسه‌ی رخداد تازه و مؤسسه‌ی پرسش نیز به تدریس مشغول بوده و در حوزه‌ی آموزش و ترویج اندیشه و فلسفه نقش فعالی ایفا کرده است.

بخشی از کتاب تسخیر شدگان

«خانمها، آقایان، وقایعی که عن‌قریب شاهدشان خواهید بود در شهرستان ما و تحت تأثیر دوست محترم من، پروفسور استپان تروفیموویچ ورخوونسکی، اتفاق افتاد. پروفسور همیشه در میان ما نقشی به‌غایت وطن‌پرستانه ایفا کرده بود. ایشان لیبرال و آرمانگرا، و عاشق غرب، پیشرفت، عدالت و هرچیز متعالی بودند. اما، در این مراتب والا، متأسفانه به این خیال گرفتار شدند که مغضوب تزار و وزرایش شده‌اند و درنتیجه به میان ما آمدند تا نقش متفکری تحت تعقیب و در تبعید را بازی کنند. البته باید گفت که ایشان با وقار بسیار این کار را کردند. خلاصه، ایشان سالی سه تا چهار بار دچار حمله‌های روحی وطن‌پرستی می‌شدند و درنتیجه با کیسهٔ آب گرم روی شکم در بستر می‌افتادند. ایشان در خانه‌ی دوستشان واروارا استاوروگین، بیوه‌ی ژنرال، زندگی می‌کرد که پس از مرگ شوهر وظیفه‌ی بزرگ‌کردن پسرشان، نیکالای استاوروگین، را به ایشان سپرده بودند.»