هرمان هسه

هرمان هسه (۱۸۷۷ - ۱۹۶۲)، نویسنده آلمانی _ سوییسی برنده نوبل ادبیات است.


پدر هسه مدیریت مؤسسه انتشارات مبلغان پروتستان را بر عهده داشت و مادرش دختر هندشناس معروف، «هرمان گوندرت» و مدیر اتحادیه ناشران کالو، بود. کتابخانه بزرگ پدربزرگ و شغل پدر، اولین باب آشنایی هرمان هسه جوان با ادبیات بود.


از طریق پدر و مادرش که مبلغان مذهبی در هندوستان بودند به جهان‌بینی و تفکرات فلسفی هند دست یافت.


او که از اوان جوانی دارای روحی حساس و ضربه‌پذیر بود در مقابل نابرابری‌های جامعه و تضاد درونی با پدر و مادرش، در سن پانزده‌سالگی از مدرسه کلیسایی ماول‌برون(جایی که صحنه و فضای قرون وسطایی رمان «نارسیس و گلدموند» را فراهم آورد) که بورس تحصیلی در رشته الهیات پروتستانتیسم را از آن اخذ کرده بود، فرار کرد.


بعد از فرار دچار افسردگی حادی شد که والدینش او را در بادبول تحت نظر جن‌گیر مدرنی قرار دادند که سرانجام آن اقدام به خودکشی بود. در نتیجه او را به آسایشگاه کودکان عقب افتاده ذهنی در اشتتن فرستادند.


کارآموزی در یک کارگاه ساعت‌سازی مخصوص برج‌های کلیسا و سپس کار در رشته کتابفروشی به مدت سه‌ سال از جمله تجربه‌های پس از دوره اول افسردگی‌اش بود.


هسه در آثارش مبارزه جاودانه روح و زندگی را ترسیم کرده و با نگرشی هنرمندانه به دنبال ایحاد تعادل بین این دو پدیده قلم فرسوده‌ است.


گرایش به رومانتیسم و طبیعت‌گرایی از نمودهای چشمگیر آثار قدیمی‌تر هسه است. این سبک در یکی از اولین رمان‌هایش به نام «پیتر کامنسیند»، که با استقبال بی‌نظیری روبه‌رو شد، به چشم می‌خورد.


او به طور جدی به مشکلات انسان‌ها و روابط بین آ‌نها و همچنین نقش هنرمند در جامعه پرداخته و در رمان‌های «گرترود» و «رُسهالده» این معضل را به شیوه هنرمندانه‌ای مطرح می‌کند.


هسه پس از آشنایی با آثار زیگموند فروید و یونگ دریافت که هر یک از فرارهای دیوانه‌وار و فزاینده‌اش در فاصله سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۱۴ در واقع فرار از خویشتن بوده‌ است؛ بازتاب دردها و رنج‌های درونی‌اش در دنیای بیرون و نوشته‌هایش نیز قرینه‌سازی‌ای از خویشتنِ خویش بوده‌ است.


عمده آثار هرمان هسه، که به‌عنوان پرخواننده‌ترین نویسنده اروپایی قرن بیستم شناخته شده، به فارسی ترجمه شده ‌است.


down