کتاب مفهوم زمان

کتاب مفهوم زمان و چند اثر دیگر نوشتهٔ مارتین هایدگر و ترجمهٔ علی عبداللهی است و نشر مرکز آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب مفهوم زمان

«مفهوم زمان» یک سخنرانی هایدگر در سال ۱۹۲۴ بود که بعدها با تغییر و ویرایش به صورت کتاب درآمد و آن را کلید ورود به بحث‌های گسترده‌ٔ کتاب هستی و زمان و جوانه‌ٔ دریافت‌های منسجم‌تر بعدی او دانسته‌اند.

«باریکه‌راه مزرعه» داستان‌واره‌ای از هایدگر است که باز هم دغدغه‌ٔ «زمان» و «ابدیت» را در آن به خوبی می‌بینیم.

شرح دو دیدار هایدگر با اورتگا یی گاست فیلسوف معروف اسپانیایی از نوشته‌های خواندنی اوست. از شعرهای هایدگر تاکنون جز چند نمونه‌ٔ معدود از زبان‌های غیرآلمانی، ترجمه‌ای فارسی نداشته‌ایم و در این کتاب برخی از آن‌ها را می‌خوانیم که هرچند به نیرومندی فلسفه‌ٔ او نباشد بارقه‌ای از آن فلسفه را می‌تابانند.

خواندن کتاب مفهوم زمان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

هایدگر را حتما به عنوان فیلسوفی طراز اول و شناخته‌شده می‌شناسید. اما او شعر و داستان‌واره نیز می‌گفته است. اگر می‌خواهید با اشعار هایدگر آشنا شوید این کتاب را بخوانید.

بخشی از کتاب مفهوم زمان

«باریکه‌راه مزرعه از دروازه باغ قصر به اِهن‌رید می‌رود. زیزفون‌های باغ از بالای حصار به آن می‌نگرند، چه باریکه‌راه هنگامِ عید پاک میان بذرهایی که به روشنی از خاک برآمده‌اند و در مرغزارانِ بیدار بدرخشد، چه در شب‌های کریسمس به زیرِ بوران و وای برف، در پسِ تپه بعد محو شود.

راه از تقاطع کشتزار به سمت جنگل می‌پیچد.

از حاشیه‌اش که می‌گذرد، بر بلوط‌بُنِ بلندی که زیرش نیمکتی چوبی و زمخت قرار گرفته، درود می‌فرستد.

روی نیمکت، جابه‌جا یک یا چند مکتوب از اندیشمندان بزرگ نوشته‌اند که جوان خام‌دستی می‌کوشید از آن‌ها رمزگشایی کند. هنگامی که معماها برهم می‌انباشتند، به هم تنه می‌زدند و هیچ برونْشدی در کار نمی‌بود، باریکه‌راه به یاری می‌آمد.

زیرا او است که آرام و خاموش بر راهکوره، از دلِ پهنه روستای رقت‌انگیز همپا و رهنمای گام‌هاست.

همواره، هنگام اندیشیدن به همان مکتوبات یا در گرماگرم تقلای خویش بر راهکوره‌ای می‌رود که باریکه‌راه از دل کشتزار در پیش می‌گیرد. این خود به گامِ اندیشه‌ورز چنان نزدیک است که به گامِ مرد روستایی، که هر پگاه به درو می‌رود. اغلب با گذر سالها، بلوط‌بُنِ حاشیه راه گمراهت می‌کند به یادمانِ بازی گذشته و انتخابِ نخستین. وقتی به روزگاران در دلِ جنگل، بلوط‌بُن زیر ضربات تبر هیزم‌شکن فرومی‌افتاد، پدر بی‌درنگ در امتداد بیشه‌زار و بر جنگلِ عریانِ آفتابگیر به دنبال جریبی بود که برای کارگاهش به او می‌رسید. در اینجا در فاصله‌های کوتاه استراحت‌اش، بدگمان، با ساعتِ برج و ناقوسهایی سرگرم می‌شد که هردو، رابطه خاص خود با زمان و زمانمندی را واگویه می‌کردند.»