کتاب داستان دوست من (کنولپ)

کتاب داستان دوست من (کنولپ) با عنوان اصلی Knulp‬ نوشته هرمان هسه، ترجمه سروش حبیبی و داستای بلندی (نوولا) است در باب زندگی مردی ولگرد، آزاد و خیال‌پرداز که در حاشیه‌ی نظم سخت‌گیرانه‌ی جامعه زندگی می‌کند. این کتاب سه بخش دارد که در آن‌ها شخصیتِ کنولپ از زاویه‌دیدهای مختلف دیده می‌شود؛ از روزهای بیماری و آوارگی زمستانی تا خاطرات تابستانی یک دوست قدیمی. نشر ماهی این داستان بلند را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب داستان دوست من (کنولپ) اثر هرمان هسه

کتاب داستان دوست من (کنولپ) اثری از هرمان هسه و داستانی بلند است که در سال ۱۹۱۵ میلادی به آلمانی منتشر شده است. چهره‌ی یک صحراگرد آزاد و بی‌قرار در مرکز توجه داستان قرار گرفته است. کنولپ نه در قالب قهرمان پیروز و نه در نقش شکست‌خورده‌ای تلخ‌کام، بلکه انسانی است میان این دو قطب. او مردی است که کار ثابت، خانواده و استقرار را کنار گذاشته و در عوض، راه‌رفتن در جاده‌ها، هم‌نفسی با طبیعت و مهمان‌خانه‌های موقت را برگزیده است.

سروش حبیبی، مترجم این داستان بلند، توضیح داده است که چگونه هرمان هسه در آثار خود دو قطب متضاد شخصیت خود را در قالب دو چهره نشان داده و کنولپ را نیز می‌توان هم‌خانواده‌ی همان شخصیت‌های دوپاره دانست. در کتاب داستان دوست من (کنولپ) ابتدا مقدمه‌ای نسبتاً مفصل درباره‌ی زندگی و کارنامه‌ی هرمان هسه آمده که در آن از کودکی مذهبی او، ترک حوزه‌ی علمیه، کار در کتاب‌فروشی، مهاجرت به سوییس و دریافت جوایز ادبی سخن گفته شده است.

مترجم در چند صفحه، خودِ کنولپ را معرفی کرده و او را «رندی آزاده و قلندری صحراگرد» نامیده است؛ کسی که در ظاهر شادی و بذله‌گویی را به شهرها و دهات می‌آورد، اما در باطن انسانی تنها، بی‌خانمان و محکوم به ولگردی است. در ادامه، متن اصلی کتاب داستان دوست من (کنولپ) آمده است. ساختار این متن، تصویر کنولپ را از زاویه‌های گوناگون کامل می‌کند؛ هم در برخوردش با کارگران، خیاط فقیر، دختران جوان و هم در گفت‌وگوهای فلسفی‌اش درباره‌ی زیبایی، مرگ، ایمان و معنای زندگی.

خلاصه داستان دوست من (کنولپ)

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

هرمان هسه زندگی مردی را دنبال کرده است که از کار ثابت، خانه و خانواده سر باز زده و راه صحراگردی را برگزیده است. کنولپ در آغاز و پس از دوره‌ای بیماری در بیمارستان بینوایان در سرمای سخت زمستان به خانه‌ی دوست قدیمی‌اش، امیل روتفوسِ پوستگر، پناه می‌برد. او در این خانه همزمان مهمانی عزیز و وصله‌ای ناجور است؛ از یک‌سو شادی، شوخی و ظرافت به زندگی میزبان می‌آورد و از سوی دیگر با حضورش نارضایتی پنهان زن خانه و کشش‌های عاطفی او را آشکار می‌کند.

کنولپ در شهر کوچک می‌گردد، به دیدن خیاط فقیر و دیگر آشنایان می‌رود، با دختر خدمتکار غریبی به نام بربله آشنا می‌شود، او را به رقص در دهکده‌ی مجاور می‌برد و شبی کوتاه از هم‌صحبتی، آواز و رقص را با او شریک می‌شود. او در گفت‌وگوهایش با خیاط و دوست راوی از کتاب مقدس، زیبایی، فناپذیری، عشق و رفاقت حرف می‌زند و به‌تدریج روشن می‌شود که پشت ظاهر سبک‌بال و شوخش اندوهی عمیق و آگاهی دردناک از تنهایی و بی‌جایی انسان نهفته است. کتاب در بخش پایانی با خاطرات دوست راوی از تابستانی دور، گورستانی آرام و گفت‌وگوهای فلسفی‌شان، چهره‌ای دیگر از کنولپ نشان می‌دهد.

چرا باید کتاب داستان دوست من (کنولپ) را بخوانیم؟

داستان دوست من (کنولپ) تصویری از انسانی است که میان آزادی و تعلق، کار و ولگردی، شادی و اندوه سرگردان است. خواننده در خلال ماجراهای ظاهراً ساده‌ی کنولپ با پرسش‌هایی درباره‌ی معنای زندگی، ارزش کار، تنهایی، دوستی و زیبایی روبه‌رو می‌شود و می‌تواند در آینه‌ی این صحراگرد خیال‌پرداز، نسبت خود را با آزادی و جاگیرشدن بسنجد.

خواندن کتاب داستان دوست من (کنولپ) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به ادبیات داستانی قرن ۲۰ آلمان و قالب داستان بلند (نوولا)، فضاهای روستایی و شهری اروپای قدیم و گفت‌وگوهای آرام و عمیق درباره‌ی زندگی، ایمان، عشق و تنهایی علاقه دارند. همچنین این اثر به خوانندگانی پیشنهاد می‌شود که دیگر آثار هرمان هسه را دوست داشته‌اند و می‌خواهند چهره‌ی دیگری از جهان ادبی او را ببینند.

درباره هرمان هسه

هرمان هسه (Hermann Hesse) در ۲ ژوئیه‌ی ۱۸۷۷ زاده شد و در ۹ اوت ۱۹۶۲ چشم از جهان فروبست. او نویسنده، ادیب و نقاشی آلمانی‌ـ‌سوئیسی بود که در سال ۱۹۴۶ موفق به دریافت جایزه‌ی نوبل ادبیات شد. از شناخته‌شده‌ترین آثار او می‌توان به «دمیان»، «گرگ بیابان» و «سیذارتا» اشاره کرد. آثار هرمان هسه با زبانی ساده نوشته شده‌اند و تأثیرپذیری از فلسفه‌ی هندی در آن‌ها به‌وضوح دیده می‌شود. افزون‌براین گرایش به رومانتیسم و طبیعت‌گرایی از مهم‌ترین ویژگی‌های آثار نخستین او به شمار می‌رود.

این ویژگی‌ها به‌ویژه در یکی از نخستین رمان‌های هرمان هسه با عنوان «پیتر کامنسیند» که با استقبال چشمگیری مواجه شد، نمود آشکاری دارد. هرمان هسه در آثار خود توجهی جدی به مسائل انسانی، روابط میان انسان‌ها و نیز جایگاه هنرمند در جامعه نشان داده است و این دغدغه‌ها را در رمان‌های «گرترود» و «رُسهالده» به‌شکلی هنرمندانه مطرح کرده است. او پس از آشنایی با اندیشه‌ها و آثار زیگموند فروید و کارل گوستاو یونگ به این نتیجه رسید که فرارهای دیوانه‌وار و پی‌درپی‌اش در فاصله‌ی سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۱۴ میلادی، در حقیقت نوعی گریز از خویشتن بوده است.

هرمان هسه دریافت که بازتاب دردها و رنج‌های درونی‌اش در جهان بیرون و در نوشته‌هایش، در واقع گونه‌ای قرینه‌سازی از خویشتن خویش به شمار می‌آمد.

جوایز و افتخارات نویسنده

جوایز و افتخارات هرمان هسه عبارتند از:

۱۹۰۶: جایزه‌ی باوِرنفلد (Bauernfeld-Preis)

۱۹۲۸: جایزه‌ی مایستریک از بنیاد شیلر در وین (Mejstrik-Preis of the Schiller Foundation in Vienna)

۱۹۳۶: جایزه‌ی گوتفرید کلر (Gottfried-Keller-Preis)

۱۹۴۶: جایزه‌ی گوته (Goethe Prize)

۱۹۴۶: جایزه‌ی نوبل ادبیات (Nobel Prize in Literature)

۱۹۴۷: دریافت دکترای افتخاری از دانشگاه برن (Honorary Doctorate from the University of Bern)

۱۹۵۰: جایزه‌ی ادبی ویلهلم رابه (Wilhelm Raabe Literature Prize)

۱۹۵۴: نشان پور لو مریت (Pour le Mérite)

۱۹۵۵: جایزه‌ی صلح اتحادیه‌ی کتاب‌فروشان آلمان (Peace Prize of the German Book Trade)

چه نسخه‌های دیگری از کتاب داستان دوست من (کنولپ) منتشر شده است؟

این کتاب با عنوان داس‍ت‍ان‌ دوس‍ت‌ م‍ن‌ با ترجمه‌ی س‍روش‌ ح‍ب‍ی‍ب‍ی‌ توسط نشر ق‍ق‍ن‍وس‌‌ منتشر شده است.‬

بخشی از کتاب داستان دوست من (کنولپ)

«دکتر تسمهٔ افسار را شل گرفته و اسبک پیر را به حال خود واگذاشته بود. از بالین زن محتضری بازمی‌گشت که دیگر کمکی به او ممکن نبود، اما زن بیچاره تا واپسین ساعت سخت به زندگی چنگ انداخته و با مرگ جنگیده بود. دکتر اکنون خسته بود و از این گردش آرام در این روز خندان لذت می‌برد. خواب بر افکارش گرانی می‌کرد، چنان‌که لَخت و بی‌اراده به دنبال خاطرات رنگین و مبهم دوران دبستان کشیده می‌شد که بوی شیرین دود آتش‌های صحرا در تعطیلات پاییزی یادآور آن‌ها بود، و از آن دورتر، از یادهای دلپذیر کودکی رنگ می‌گرفت، زیرا او در روستا بزرگ شده و با طبیعت هم‌نفسی کرده بود و حواس ورزیده‌اش همهٔ نشانه‌های صحرایی فصول را با میل درمی‌یافت و ذهنش با مسائل هریک مشغول می‌شد.»