کتاب خواب خوب بهشت

کتاب خواب خوب بهشت (Great dream of heaven)، نوشته سام شپارد، مجموعه‌ای از چند داستان کوتاه است که امیرمهدی حقیقت آن را به فارسی برگردانده و نشر ماهی در سال ۱۳۸۹ آن را منتشر کرده است. در این کتاب، شخصیت‌ها در موقعیت‌های روزمره و ظاهراً عادی قرار می‌گیرند، اما زیر پوست این روزمرگی، تنهایی، خشونت پنهان، گناه، میل به فرار و حسرت گذشته جریان دارد. از گفت‌وگوی تلفنی مردی در کولینگا تا وسواس گربه‌های بتی و تصادف با شاهین زخمی، هر داستان برشی از زندگی معلق و ناتمام آدم‌هاست. ترجمه‌ی اثر سرراست است و فضاها را به‌خوبی به ذهن می‌آورد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب خواب خوب بهشت اثر سام شپارد

کتاب خواب خوب بهشت مجموعه‌ای از داستان‌ها و خرده‌روایت‌های سام شپارد است. در این کتاب، هر داستان بر محور لحظه‌ای بحرانی یا شکاف‌خورده در زندگی شخصیت‌ها شکل گرفته است؛ لحظه‌ای که در آن، نظم ظاهری زندگی روزمره کنار می‌رود و چیزی عریان‌تر از ترس، خشونت، میل یا پشیمانی خود را نشان می‌دهد.

کتاب خواب خوب بهشت از مهمانی خانوادگی و خرید ساده‌ی ریحان شروع می‌شود و به زیرزمین خانه، تفنگ ۴۱۰ و اعتراف‌های هولناک درباره‌ی شلیک به جوجه‌سارها می‌رسد؛ جایی که مرز میان شوخی، اعتراف و تهدید مدام جابه‌جا می‌شود.

خلاصه داستان خواب خوب بهشت

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب خواب خوب بهشت مجموعه‌ای است از داستان‌هایی که در آن‌ها آدم‌ها در لحظه‌هایی به‌ظاهر کوچک، با عمیق‌ترین ترس‌ها و میل‌هایشان روبه‌رو می‌شوند. مردی که برای خرید ریحان از مهمانی فرار کرده، در زیرزمین خانه با تفنگ و خاطره‌ی کشتن سارها، چهره‌ی دیگری از خودش را رو می‌کند. مردی در کولینگا، وسط بوی تعفن گاوها، با یک تماس تلفنی زندگی ۱۵ساله‌اش را تمام می‌کند. نوجوانی که باید برای تکلیف مدرسه از دهه‌ی ۸۰ بپرسد، با پدری روبه‌روست که واقعیت را در رابطه‌ها می‌بیند نه در اخبار و حافظه‌اش تکه‌تکه و نامطمئن است. در داستانی دیگر، دختری که خاکستر مادرش را به گرین‌بی می‌برد، هم‌زمان مسئول نجات شاهینی زخمی می‌شود و در تصادفی خشونت‌بار، مرگ و رهایی را توأمان تجربه می‌کند.

چرا باید کتاب خواب خوب بهشت را بخوانیم؟

کتاب خواب خوب بهشت با صحنه‌هایی دقیق و گفت‌وگوهایی طولانی، لحظه‌هایی را نشان می‌دهد که در آن‌ها نقاب‌های روزمره کنار می‌رود و شخصیت‌ها با تناقض‌ها و ضعف‌های خود روبه‌رو می‌شوند. این کتاب برای کسانی که به داستان‌های کوتاه، فضاهای آمریکای معاصر و شخصیت‌هایی در مرز فروپاشی علاقه‌مندند، امکان تماشای لایه‌های پنهان خشونت، تنهایی و میل به رهایی را فراهم می‌کند.

خواندن کتاب خواب خوب بهشت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب خواب خوب بهشت به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های شخصیت‌محور، گفت‌وگوهای طولانی و موقعیت‌های مرزی در زندگی روزمره علاقه دارند. دانشجویان ادبیات، علاقه‌مندان به ادبیات آمریکا و کسانی که به رابطه‌ی خانواده، گناه، فرار و حافظه فکر می‌کنند، می‌توانند با این کتاب ارتباط بگیرند. اگر از خواندن داستان‌هایی مثل رمان مغازه خودکشی اثر ژان تولی، تبصره ۲۲ نوشته‌ی جوزف هلر و سلاخ‌خانه شماره پنج به قلم کورت ونه‌گات لذت بردید، این اثر را نیز دوست خواهید داشت.

درباره سام شپارد

سام شپارد، با نام کامل ساموئل شپارد راجرز چهارم، در ۵ نوامبر ۱۹۴۳ متولد شد. او نمایشنامه‌نویس، داستان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان و بازیگر آمریکایی بود و از چهره‌های برجسته‌ی تئاتر معاصر آمریکا به شمار می‌رفت. شپارد در طول فعالیت هنری خود بیش از ۴۰ نمایشنامه نوشت و با خلق آثاری که به هویت آمریکایی، خانواده، تنهایی و رؤیای آمریکایی می‌پرداختند، جایگاهی ویژه در ادبیات نمایشی به دست آورد.

او نخستین بار با نمایشنامه‌ی دهان کابوی در اوایل دهه‌ی ۱۹۷۰ مورد توجه قرار گرفت و در سال ۱۹۷۹ برای نمایشنامه‌ی کودک مدفون موفق به دریافت جایزه‌ی پولیتزر شد. سام شپارد همچنین در نگارش فیلم‌نامه‌ی فیلم مشهور پاریس تگزاس همکاری داشت؛ اثری که از مهم‌ترین فیلم‌های سینمای مستقل آمریکا به شمار می‌رود.

شپارد علاوه‌بر نویسندگی، بازیگری پرکار بود و در فیلم‌های مطرحی چون روزهای بهشت، مردان واقعی، حماقت برای عشق، جنایت‌های دل، پرونده‌ی پلیکان، همه‌ی اسب‌های زیبا، سقوط شاهین سیاه، دفترچه‌ی خاطرات و قتل جسی جیمز به‌ دست رابرت فورد بزدل ایفای نقش کرد. از آثار داستانی او نیز می‌توان به رمان جاسوس اول‌شخص اشاره کرد.

سام شپارد در ۲۹ ژوئیه‌ی ۲۰۱۷ در سن ۷۳سالگی درگذشت، اما آثار نمایشی و سینمایی او همچنان از مهم‌ترین نمونه‌های ادبیات و هنر معاصر آمریکا به شمار می‌آیند.

بخشی از کتاب خواب خوب بهشت

«منتظر بودم هرچه زودتر سوار ماشینم شوم و تنها از تپه بروم بالا به سمت رِینبو فودز ــ سوپرمارکت شبانه‌روزی دم ورودی شهر، در یکی از آن بازارچه‌های دههٔ شصتی که حالا پاساژهای نوتر و خوش‌محل‌تر از سکه انداخته‌شان. از خیابان‌های میدوِستی که درختانِ افرا پرسایه‌شان کرده خوشم می‌آید ــ خیابان‌هایی که هیچ‌کس با تابلوِ چهل کیلومتر در ساعت مشکلی ندارد ــ انگار این هم بخشی از اعتقادات مذهبی و کلیسایی‌شان باشد؛ خیابان‌هایی که اگر در آن‌ها راستی‌راستی این جسارت را داشته باشی که از کسی سبقت بگیری، طرف دستش را می‌گذارد روی بوق و برنمی‌دارد، اما کم پیش می‌آید انگشتی حواله‌ات کند. عابرانِ مینه‌سوتا معمولا همان‌جور که داری سبقت می‌گیری، چشم از تو و ماشینت برنمی‌دارند، می‌روند توی نخ قیافه‌ات، و خودشان را به هر دری می‌زنند که چیزی، نشانه‌ای در چشم‌های تو که برایشان پاک غریبه‌ای پیدا کنند. اصلا دنبال چی می‌خواهند بگردند؟ هیچ ناحیهٔ دیگری از کشور را نمی‌شناسم که آدم‌هاش این‌جور مات و مبهوت به ماشینت زل بزنند.»