بریده‌هایی از کتاب خواب خوب بهشت

و هر دو خوب می‌دانستند چطور جنس "شانس"شان در طول سال‌ها، بی‌سروصدا، عوض شده. شانس دیگر نه به پول ربط داشت، نه به موفقیت، نه به سلامتی، نه به "آینده" ــ از هر جنسی. فرق اصلی‌اش همین بود. حالا "شانس" فقط به زمان حال مربوط می‌شد. به تداوم‌بخشیدنش. در واقع، به درک‌کردنش، لذت‌بردنش.

«زندگی چیزی است که برایت اتفاق می‌افتد، وقتی داری برای چیز دیگری برنامه می‌ریزی.»

واقعیت رابطهٔ آدم‌هاست و باقی چیزها قلابی و دروغ است

زیبایی او در میان این‌همه دیوانگی غمبار، موهبت بزرگی است.

بالای بال‌های مرغ که از روشان بخار بلند می‌شود، دست‌نوشتهٔ مقوایی کوچکی به چشم می‌خورد که روش نوشته: «زندگی چیزی است که برایت اتفاق می‌افتد، وقتی داری برای چیز دیگری برنامه می‌ریزی.»

می‌گویند آدم‌های رستگار «بهشت آسمانی را خواهند دید». ‫آرزوی من این است که تا ابد زمین را ببینم. ‫ــ پتر هانتکه ـ

می‌گویند آدم‌های رستگار «بهشت آسمانی را خواهند دید». آرزوی من این است که تا ابد زمین را ببینم

می‌گویند آدم‌های رستگار «بهشت آسمانی را خواهند دید». آرزوی من این است که تا ابد زمین را ببینم.

اما حتی با این حس همدردی هم گپ‌زدن با آن‌ها آسان نیست.

خوشحالم نمی‌کرد، فقط کاری می‌کرد که با خودم کنار بیام.

دیگر صدای نفس‌های خودش را نمی‌شنود. خیلی دور است. صدای قلب خودش را نمی‌شنود.

منتظر شنیدن صدا از آن‌طرف خط. صدایی که مرد به این نتیجه رسیده که بدون آن نمی‌تواند زندگی کند. صدایی که به خاطرش همه‌چیزش را داده است.

«زندگی چیزی است که برایت اتفاق می‌افتد، وقتی داری برای چیز دیگری برنامه می‌ریزی.»

ولی من نمی‌دانم از وسط آن‌همه صدا چطور توانسته بود صدای مرا تشخیص بدهد. اصلا چطور توانسته بود فقط صدای مرا بشنود.

انگار حالا که قصه‌شو برام تعریف کرده بود، دوباره همه‌چی براش زنده شده بود. می‌خوام بگم غمی که تو چشماش بود بیش‌تر از طاقت من بود.

اگه الان منو می‌دید، از دور، یه‌جوری که اصلا من هم ندونم که داره نگاهم می‌کنه، اون‌وقت منو همون‌جور می‌دید که هستم.

از خودش پرسید یعنی حالا همهٔ شانس خوبش را از دست داده؛ یعنی حالا باز سقوط می‌کند توی آن روزهای تاریک ازدست‌رفته‌اش

تکان خورد وقتی فهمید چقدر به دیدن او وابسته شده؛ به این‌که بداند او توی دنیاست، هر روز، و در یک ساعت بخصوص.

«نمی‌شد فقط با جارویی چیزی کیش‌شون کنین؟» «نه، نمی‌شد با جارو "کیش"شون کنم.» «چرا؟» «چون که می‌خواستم جون‌دادنشون رو تماشا کنم! واسه همین. می‌خواستم ببینمشون که خودشون رو به کاغذدیواری‌ها و پرده‌های قلاب‌دوزی می‌کوبونن. می‌خواستم تماشاشون کنم که با بال‌های کوچکشون توی هوای خاکی ویرجینیا بال‌بال می‌زنن.»

حس خوبی دارد که کوچک‌ترین دختر است و حس خوبی دارد که تنها مسئولیتش این است که بقایای مادرش را به‌موقع به مراسم یادبود خانوادگی در گرین‌بی برساند ــ از این سر کشور به آن سر. خوشحال است که سرانجام فرصت کرده با مادرش تنها باشد و همان‌طور که به‌سرعت از یوتا می‌گذرد، با خاکستردان یشمی حرف می‌زند؛ با صدایی شبیه همان صدا که وقتی مادرش زنده بود، با او حرف می‌زد.

تا الان، آخرین زن هم گذاشته بود رفته بود ــ بعضی از این زن‌ها را خیانت فراری داده بود، بیش‌ترشان را بی‌محلی. حالا فقط پسر مانده بود و پدربزرگش. این وضع را دوست داشتند. مسالمت‌آمیز بود.

تو هم باور کردی حرفاشو؟ چرا نکنم؟ تو حرفِ هرچیزی رو که بهش یه دامن چسبیده باشه باور می‌کنی.