کتاب بی باد، بی پارو (مجموعه داستان)

تازه‌ترین مجموعه داستان فریبا وفی، دوازده داستان دارد که درون‌مایه‌ بیشتر آنها به هم نزدیک است. فریبا وفی متولد ۱۳۴۱ تبریز است و داستان کوتاه و رمان می‌نویسد. رمان‌های «پرندهٔ من» و «رؤیای تبت» او، برندهٔ چند جایزهٔ ادبی معتبر از جمله جایزه هوشنگ گلشیری، رمان سال و یلدا شده‌اند. جهان وفی سرشار از حوادث به ظاهر کم اهمیتی است که سرچشمه ترس، ناکامی و در انتها تحول شخصیت‌هایش می‌شود. در همه داستان ‌ای «بی‌باد، بی‌پارو» رها بودن و تلاش برای یافتن امنیت از عناصر تکرار شونده‌اند. آدم‌ها بیشتر با خود سخن می‌گویند و برای همین رفتارهای بیرونی‌شان تکان‌دهنده و مرموز به نظر می‌آید. رازی که با شنیدن صدای پای مرگ جان می‌گیرد و خواننده را با سرنوشت‌هایی مواجه می‌کند که در جستجوی راهی به سوی رستگاری‌اند. بخشی از داستان «کابوس شناور»: «شمسی از نشستن درک درستی نداشت، چون هیچ‌وقت نمی‌نشست. عارش می‌آمد چند دقیقه بیشتر روی مبل بنشیند. در موقعیت نشسته روی مبل، انگار روی صندلی اعدام نشسته باشد، دلواپس و معذب بود. ندیده بودم توی مبل فرو برود و راحت تکیه بدهد. دایم سرپا بود و وول می‌خورد. روزی صد دفعه با بدن ریز لاغرش هول‌هول از این‌سر تا آن‌سر خانه می‌رفت و برمی‌گشت. همه‌اش هم به خاطر کارهای الکی. اگر یک دانه هستهٔ خرما می‌انداختم توی پیش‌دستی یا اگر شیرینی ناپلئونی می‌خوردم و ذره‌ای از پودرش می‌ریخت توی بشقاب، بلند می‌شد و بشقاب را تمیز می‌کرد و شیرینی را کوفتم می‌کرد.»