کتاب داستان های رمی

کتاب داستان‌ های رمی، با عنوان اصلی Racconti romani، نوشته جومپا لاهیری و با ترجمه امیرمهدی حقیقت، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که نشر چشمه در سال ۱۴۰۳ آن را منتشر کرده است. این کتاب با نگاهی موشکافانه و انسانی، زندگی روزمره و روابط پیچیده‌ی آدم‌ها را در شهر رم و حومه‌ی آن به تصویر می‌کشد. لاهیری که پیش‌تر با آثارش در ادبیات معاصر شناخته شده، در این مجموعه نیز به‌سراغ تجربه‌های مهاجرت، دلتنگی، پیوندهای خانوادگی و دوستی‌های گذرا رفته است. داستان‌ها اغلب حول محور خانواده‌ها، مهمانی‌ها، خاطرات و مواجهه با شهر و آدم‌هایش می‌چرخند و هرکدام گوشه‌ای از زندگی معاصر را با جزئیات دقیق و ملموس روایت می‌کنند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب داستان های رمی اثر جومپا لاهیری

کتاب داستان‌ های رُمی مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه جومپا لاهیری است که با ترجمه‌ی امیرمهدی حقیقت منتشر شده است. این کتاب تصویری چندلایه از زندگی در رم و اطراف آن ارائه می‌دهد و به روابط میان آدم‌ها، مهاجرت، دلبستگی به مکان‌ها و گذر زمان می‌پردازد. ساختار کتاب بر پایه‌ی داستان‌های مستقل اما مرتبط است که هرکدام از زاویه‌ای متفاوت به موضوعاتی چون خانواده، دوستی، غربت و خاطره نگاه می‌کنند. 

جومپا لاهیری در کتاب داستان‌ های رُمی، با بهره‌گیری از تجربه‌ی زیسته‌ی خود در ایتالیا و شناخت عمیق فرهنگ‌های مختلف، داستان‌هایی را خلق کرده که در عین سادگی، لایه‌های عمیقی از احساسات و دغدغه‌های انسانی را در خود جای داده‌اند. داستان‌ها گاه از زبان مهاجران و گاه از نگاه بومیان شهر بیان می‌شوند و هر داستان بخشی از پازل بزرگ‌تری را شکل می‌دهد که در نهایت تصویری زنده و متحرک از رم معاصر و ساکنانش ارائه می‌کند.

خلاصه کتاب داستان های رمی

داستان‌های این کتاب هرکدام روایتی مستقل اما در پیوند با فضای رم و تجربه‌ی زیستن در آن دارند. در داستان نخست، با خانواده‌ای روبه‌رو می‌شویم که برای تعطیلات به خانه‌ای روستایی می‌آیند و راوی نوجوان که فرزند سرایدار خانه است، با نگاهی دقیق و گاه تلخ، حضور مهمانان و تفاوت‌های زندگی خود با آن‌ها را روایت می‌کند. این داستان به‌تدریج لایه‌هایی از گذشته‌ی خانواده‌ی راوی را آشکار می‌کند، از مهاجرت پدر و مادرش تا تجربه‌های تلخ و شیرین زندگی در حاشیه‌ی جامعه‌ی میزبان. در داستان‌های دیگر، محور روایت‌ها گاه مهمانی‌های خانوادگی و دوستانه است که در آن‌ها آدم‌ها با گذشته، روابط و دغدغه‌های خود روبه‌رو می‌شوند. برای نمونه، در داستان مهمانی‌های «پ»، راوی به‌ مرورِ خاطرات مهمانی‌های سالانه‌ی دوست همسرش می‌پردازد و از خلال این جمع‌های شلوغ و صمیمی، به دغدغه‌های پدرانه، حسرت‌های زندگی و پیوندهای ناپایدار میان آدم‌ها اشاره می‌کند.

داستان‌ها اغلب با جزئیات دقیق از فضا، رفتارها و گفت‌وگوها، تصویری ملموس از زندگی معاصر در رم و حومه‌ی آن ارائه می‌دهند. در برخی داستان‌ها، مهاجرت و احساس بیگانگی محور اصلی است؛ شخصیت‌هایی که میان دو فرهنگ یا دو زبان معلق‌اند و تلاش می‌کنند جای خود را در جامعه‌ی جدید پیدا کنند. خاطره، فقدان، دلتنگی و امید به آینده در لایه‌های مختلف داستان‌ها حضور دارد و هر داستان بخشی از تجربه‌ی زیستن در شهری پررمزوراز را بازتاب می‌دهد.

چرا باید کتاب داستان های رمی را بخوانیم؟

کتاب داستان‌ های رمی با داستان‌هایی دقیق و جزئی‌نگر، تجربه‌ی زندگی در رم و حومه‌ی آن را از زاویه‌های گوناگون به تصویر می‌کشد. این کتاب به‌ویژه برای کسانی که به روابط انسانی، مهاجرت، مکان‌ها و تأثیر خاطرات بر زندگی روزمره علاقه دارند، جذاب است. جومپا لاهیری با نگاهی انسانی و بی‌قضاوت، پیچیدگی‌های روابط خانوادگی، دوستی‌ها و مواجهه با تغییرات زندگی را روایت کرده است. خواندن این کتاب فرصتی برای لمس زندگی معاصر در شهری تاریخی، با همه‌ی فرازونشیب‌ها، دلتنگی‌ها و لحظه‌های ناب انسانی است.

خواندن کتاب داستان های رمی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های شهری، روایت‌های مهاجرت، روابط خانوادگی و دغدغه‌های هویتی علاقه دارند. همچنین می‌تواند برای علاقه‌مندان به ادبیات معاصر و کسانی که تجربه‌ی زیستن در فرهنگ یا کشوری دیگر را داشته‌اند یا به آن فکر می‌کنند، الهام‌بخش باشد.

درباره جومپا لاهیری

جومپا لاهیری (Jhumpa Lahiri) با نام اصلی نیلانجانا سودشنا در ۱۱ ژوئیه‌ی ۱۹۶۷ در لندن و در خانواده‌ای هندی به دنیا آمد. او که بعدها به یکی از مشهورترین نویسندگان معاصر و برنده‌ی جایزه‌ی پولیتزر سال ۲۰۰۰ تبدیل شد، در سه‌سالگی همراه خانواده‌اش به آمریکا مهاجرت کرد. پدرش کتابدار دانشگاه بود و مادرش تلاش می‌کرد فرزندانش را با فرهنگ بنگالی آشنا نگه دارد، به همین دلیل لاهیری دوران کودکی‌اش را میان آمریکا و هند گذراند؛ تجربه‌ای که به‌وضوح در آثارش بازتاب یافته است.

لاهیری در کالج برنارد مدرک کارشناسی ادبیات انگلیسی گرفت و در دانشگاه بوستون در رشته‌های زبان انگلیسی، نوشتن خلاق و ادبیات تطبیقی تا مقطع کارشناسی ارشد پیش رفت. او بعدها دکترای مطالعات رنسانس دریافت کرد. لاهیری در سال ۲۰۰۱ با آلبرتو ووروولیاس‌ـ‌بوش، روزنامه‌نگار، ازدواج کرد و صاحب دو فرزند با نام‌های اکتاویو و نور شد. در دوران ریاست‌جمهوری باراک اوباما، او همراه پنج نفر دیگر به عضویت کمیته‌ی هنر و علوم انسانی آمریکا درآمد تا در فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی نقش‌آفرینی کند.

از آثار مهم لاهیری می‌توان به مجموعه‌ داستان مترجم دردها (۱۹۹۹) اشاره کرد که جایزه‌ی پولیتزر را برایش به ارمغان آورد. مجموعه‌ داستان خاک غریب، رمان‌های همنام، پاتوق‌ها، گودی و کتاب به عبارت دیگر از دیگر آثار مطرح او هستند. رمان همنام پس از انتشار در سال ۲۰۰۳ دستمایه‌ی ساخت فیلمی سینمایی قرار گرفت. کتاب به عبارت دیگر نیز بازتاب تجربه‌ی او در یادگیری زبان ایتالیایی و زندگی در محیطی کاملاً تازه است.

داستان‌های لاهیری عمدتاً حول محور مهاجرت، شکاف‌های فرهنگی، پیچیدگی روابط خانوادگی و چالش‌های هویتی میان نسل اول و دوم مهاجران شکل می‌گیرند؛ مسائلی که ریشه در تجربه‌ی شخصی او به‌عنوان فردی با پیشینه‌ی هندی در غرب دارند.

این کتاب یا نویسنده چه جوایز و افتخاراتی کسب کرده است؟

لاهیری در طول دوران فعالیت ادبی خود، جوایز و افتخارات بسیاری کسب کرده است. از جمله جایزه‌ی پن‌ـ‌همینگوی برای مترجم دردها، نشان شیر کتابخانه‌ی عمومی نیویورک (۲۰۰۷)، جایزه‌ی بین‌المللی داستان کوتاه فرانک اُکانر برای خاک غریب (۲۰۰۸)، جایزه‌ی پن مالامود و مدال ملی انسان‌دوستی آمریکا. رمان زمین پست او که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد، در فهرست نامزدهای نهایی جوایز من بوکر و کتاب ملی آمریکا قرار گرفت.

چه نسخه‌های دیگری از این کتاب در ایران منتشر شده است؟

انتشارات کتاب تداعی با عنوان داستان‌های رمی و با ترجمه‌ی غزل امید و نشر نون با عنوان خانه‌ی پرنور و با ترجمه‌ی محمدرضا حسن‌زاده جوانیان در سال‌های مختلف این کتاب را منتشر کرده‌اند.

بخشی از کتاب داستان های رمی

«هر شنبه خانوادهٔ تازه‌ای از راه می‌رسند تا این‌جا اقامت کنند. بعضی‌ها از راه دور می‌آیند، صبح زود سر می‌رسند و آماده‌اند تعطیلات‌شان را آغاز کنند. بعضی‌ها هم تا طرف‌های غروب پیدای‌شان نمی‌شود و وقتی از راه می‌رسند اوقات‌شان تلخ است شاید گم شده بودند. آدم وسط این تپه‌ها راحت گم می‌شود، جاده‌ها تابلو درست‌وحسابی ندارد.»