کتاب اولالا

«اولالا» رمانی نوشته رابرت لویی استیونسن، نویسنده اسکاتلندی قرن نوزدهم، درباره عشق میان دختری گوشه‌گیر و یک کشیش است. سرباز کشیشی مریض‌حال قرار است بخاطر بیماری‌اش و به توصیه پزشکش به کوهستان برود و در خانه خانواده‌ای که سابقا متمول بود و حالا ورشکسته شده، مستاجر شود. اعضای این خانواده که اصیل و بسیار پرتکبر هستند شرط می‌کنند که در تمام مدت اقامت سرباز، او برایشان حکم یک غریبه را خواهد داشت و نباید تلاش کند تا با آنها صمیمی شود؛ خانواده‌ای که از یک مادر، یک پسر، یک دختر و مادبزرگی دچار زوال عقلی تشکیل شده است. دختر خانواده که اولالا نام دارد و بسیار گوشه‌گیر است دل سرباز را می‌برد اما اولالا رازی دارد که بوی خون از آن به مشام می‌رسد: «اولالا درست روبرویم ظاهر شد. از شدت تعجب میخکوب شده بودم؛ دلربایی‌اش قلبم را از جا کند. صورتش در تاریکی سرسرا گل انداخت و به رنگ یاقوت شد. چشم‌هایش مرا اسیر خود کرده بود و مانند دو دست که یکدیگر را محکم نگه داشته‌اند، رهایم نمی‌کرد. لحظاتی که رودرروی هم ایستاده بودیم و هرکدام دیگری را لاجرعه جذب خود می‌کرد، لحظاتی بود مقدس و پیوندگاه دو روح. نمی‌دانم چقدر طول کشید تا از خلسه‌ای طولانی برخاستم، اما پس از آن باعجله تعظیمی از سر احترام کردم و از دورِ بعدی پله‌ها راهم را به طبقهٔ بالا از سر گرفتم. او از جایش جُم نخورد، اما با چشم‌هایی چشمگیر و تشنه مرا دنبال کرد؛ و هنگامی که از دیدرس خارج شدم، به‌نظرم آمد صورتش رنگ باخت و حالتی محو پیدا کرد.» استیونسن این داستان گوتیک (ترکیبی از وحشت و مضامین عاشقانه که رابطه نزدیکی هم با معماری این سبک دارد) را اولین بار در ۱۸۸۵ منتشر کرد. رمانی کوتاه که اشرافیت، عشق، عذاب و جنایت را باهم آمیخته است.