کتاب هشتاد سال داستان کوتاه ایرانی (دوجلدی)

کتاب هشتاد سال داستان کوتاه ایرانی (دوجلدی) اثری از حسن میرعابدینی است. این اثر که در دو جلد پیش روی شماست، نگاهی به داستان‌نویسی مدرن در ایران می‌اندازد که از سال ۱۳۰۰ و با داستان‌های محمدعلی جمالزاده آغاز شده است.

درباره کتاب هشتاد سال داستان کوتاه ایرانی

قصه‌گویی به شیوه‌های مختلف در ایران، سابقه و پیشینه قدیمی دارد. اما داستان کوتاه به شکل مدرنش یا همان چیزی که امروز می‌شناسیم و می‌خوانیم از سال ۱۳۰۰ شمسی آغاز شد. زمانی که محمدعلی جمالزاده مجموعه داستان یکی بود یکی نبود را منتشر کرد. هنر داستان‌نویسی در ایران، یکی از جلوه‌های تجدد در نثر است. میرعابدینی که تلاش کرده است نگاهش به ادبیات مدرن باشد، جمالزاده را پایانی بر ادبیات دوران مشروطه می‌داند. در مقدمه کتاب به دهخدا و چرند و پرندهایش در روزنامه صور اسرافیل اشاره می‌کند و آن را صاحب تاثیر در داستان‌نویسی جدید می‌داند و کتابش را هم با داستانی از صادق هدایت آغاز می‌کند.

کتاب هشتاد سال داستان کوتاه ایرانی که در دو جلد نوشته شده است از سال ۱۳۰۰ شمسی آغاز می‌شود و تا ابتدای دهه هشتاد ادامه پیدا می‌کند. میرعابدینی در این کتاب ۶۰ داستان کوتاه از شصت نویسنده را که در این بازه زمانی نوشته‌اند، انتخاب کرده است. داستان‌ها را با مقدمه و موخره، همراه با معرفی نویسنده و ویژگی‌های شاخص داستان و نویسنده در اختیار مخاطبانش قرار می‌دهد. یادداشت‌هایی که در نهایت ایجاز نوشته شده‌اند اما کاملند و تمام اطلاعاتی را که مخاطب باید بداند در خودش قرار داده است.

جلد اول کتاب هشتاد سال داستان کوتاه ایرانی داستان‌های نویسندگان سال‌های ۱۳۰۰ تا ۱۳۶۰ شمسی و جلد دوم آن داستان‌های نویسندگان سال‌های از ۱۳۶۰ تا ۱۳۸۰ شمسی را دربر گرفته‌اند.

خواندن کتاب هشتاد سال داستان کوتاه ایرانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن کتاب هشتاد سال داستان کوتاه ایرانی را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی ایرانی و داستان کوتاه پیشنهاد می‌کنیم. این کتاب هم داستان‌های زیبایی پیش روی شما قرار می‌دهد و هم ذهنتان را با سیر تکامل و تحول داستان‌نویسی معاصر ایرانی آشنا می‌کند. مزیت این کتاب این است که هردو جلد را با هم دارد.

بخشی از کتاب هشتاد سال داستان کوتاه ایرانی

«ساعدی، پزشکی و روان‌پزشکی خواند امّا نوشتن را برگزید. تجربیات تحصیلی و شغلی‌اش به شکل توجّه به رنج بیماران و دردشناسی شخصیت‌های آشفته‌فکر در آثارش بازتاب یافت. ادبیات ساعدی ادبیات زمانه هراس است؛ از این رو، ترس از هجومی قریب‌الوقوع فضای داستان‌هایش را فرا می‌گیرد. مثلا داستان‌های به‌هم‌پیوسته مجموعه عزاداران بَیل (۱۳۴۳) بر اساس انتظارِ نزولِ بلا در محیطی روستایی و عقب‌مانده طرح‌ریزی شده‌اند. او از عوامل وهم‌انگیزِ طبیعت برای ایجاد حال و هوای هول و گمگشتگی بهره می‌گیرد و فضاهای شگفت و مرموزی می‌آفریند. درواقع، از طریق آشنایی‌زدایی از واقعیت، جوهره پنهانِ آن را آشکار می‌کند و به رئالیسمی وهمناک (یا به تعبیری جادویی) دست می‌یابد.

ساعدی نویسنده پرکاری است و آثارش گستره‌ای از داستان کوتاه و رمان و نمایشنامه گرفته تا تک‌نگاری‌های اجتماعی و ترجمه آثار ادبی و روان‌پزشکی را در برمی‌گیرد. مجموعه داستان‌هایش عبارت‌اند از: شب‌نشینی باشکوه (۱۳۳۹)، دندیل (۱۳۴۵)، واهمه‌های بی‌نام و نشان (۱۳۴۶)، ترس و لرز (۱۳۴۷)، گور و گهواره (۱۳۵۰) و آشفته‌حالان بیداربخت (۱۳۷۷).»