کتاب از آسمان به گل سرخ

کتاب از آسمان به گل سرخ مجموعه‌ای است از نامه‌های عاشقانهٔ آنتوان و کنسوئلو دو سنت اگزوپری از ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۴ که با ترجمهٔ ابوالفضل اللّه‌دادی در نشر نو منتشر شده است. این نامه‌ها که از سرتاسر دنیا ارسال شده‌اند، وجه پنهان زندگی آنتوان و همسرش را فاش می‌کنند؛ همسری که سال‌هاست حضورش در زندگی‌نامه‌های شوهرش کاملاً حذف شده است.

درباره کتاب از آسمان به گل سرخ

آنتوان دو سنت اگزوپری طی یک پرواز خطرناک و نمایشی از کنسوئلو که از ترس می‌لرزد خواستگاری می‌کند. کنسوئلو از همان آغاز رابطه‌اش با آنتوان، با واقعیت سخت زندگی همسر یک خلبان مواجه می‌شود. نامه‌های این زوج، ۷۷ سال پس از ناپدیدشدن آنتوان دو سنت‌ اگزوپری کشف شده‌اند. با وجود اثر مهمی که همسر آنتوان بر زندگی و آثار او داشت، در زندگی‌نامه‌های آنتوان دوسنت اگزوپری کمتر می‌توان حضور او را دید. در کتاب از آسمان به گل سرخ نامه‌های آن‌ها به هم پرده از رازهای بسیاری در زندگی و شیوهٔ تفکر دوسنت اگزوپری‌ها برمی‌دارد. این نامه‌ها افشا می‌کنند که مقامِ همسر آنتوان دو سنت‌اگزوپری برای کنسوئلو اغلب دشوار بوده است.

نامه‌های این کتاب روایت دو زندگی است: زندگی زنی که از پسِ پرده‌های زمان به زیبایی پدیدار شده است، و زندگی نویسنده‌ای خلبان که آن‌طور که خود می‌گفت تنها با مرگ به آرامش می‌رسید و وعده می‌داد که در ابدیت چشم‌انتظار گل سرخ زندگی‌اش بماند.

کتاب از آسمان به گل سرخ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به دوستداران قالب نامه‌نگاری پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب از آسمان به گل سرخ

«همان‌طور که خود کنسوئلو خیلی زود و ــ اگر نگوییم با علم غیب! ــ با آگاهی بسیار می‌نویسد، نمی‌شود تمایزی بین آنچه آنها از سر خواهند گذراند و خودِ اثر ادبی قائل شد: «آیا همین جدایی‌مان، نومیدی، اشک‌هایی که برای عشقمان می‌ریزیم کمکت نمی‌کند که در قلب انسان‌ها، در اسرار امور رخنه کنی؟» هیچ‌چیز، حتی در درهٔ مویه و زاری از دست نرفت. و اگر آنتوان اغلب تأسف می‌خورَد که هر بحران زناشویی قلب و روحش را قبضه می‌کند و چند ماه او را از خلق اثر ادبی بازمی‌دارد، تردیدی نیست که همین بی‌ثباتی زندگی مشترک، همین تنش مداوم بین حضور و عدم حضور، بین بازگشت و دوریْ مایهٔ آفرینش ادبی‌اش می‌شود. علاوه بر این اثری برنده است که همیشه به همین موضوع رجوع کند؛ همان‌طور که آنتوانِ نویسنده می‌کوشد در یکی از نامه‌های کوتاهش در نیویورک، کنسوئلو هنرمندِ نقاش را متقاعد کند و به او توصیه می‌کند رسایی بی‌واسطهٔ موردِ ادعای هنر سوررئالیستی را در پیش بگیرد که ژاکلین لامبا، همسر آندره بروتون به کار می‌بندد: «یک اثر به اندازهٔ زمانی که صرفش کردیم عمر می‌کند. [...] این روشِ “هر ساعت یک تابلو” خونم را به جوش می‌آورد. من فقط یک تابلو در همهٔ عمر را می‌پسندم. حقیقت وقتی آشکار می‌شود که مدتی طولانی یک سوراخ را بکنیم ــ نه اینکه هر پنج دقیقه پی در پی سراغ صدهزار سوراخ کوچک برویم. در این شرایط هیچ‌وقت به آب نمی‌رسیم.» پس حقیقتِ اثر خودِ زندگی است («عمری است که من به پای گل خود صرف کرده ام....»)؛ از همین‌جا می‌فهمیم که چرا شازده کوچولو نه در سال ۱۹۳۱ که در ۱۹۴۳ ــ بی‌شک پس از ناکامی‌های بسیار که البته آبشخورش ماجرایی انسانی بود ــ نوشته شده است.»