کتاب نمایش و خنیا در ایران

کتاب نمایش و خنیا در ایران با عنوان اصلی Le théâtre et la danse en Iran نوشتهٔ مجید رضوانی و ترجمهٔ محمد زیار است. نشر نو این کتاب را منتشر کرده است. نسخهٔ الکترونیکی این کتاب را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب نمایش و خنیا در ایران

مجید رضوانی که به‌عنوان یکی از پیشگامان پژوهش‌های جامع در زمینه‌ٔ تاریخ هنرهای نمایشی در ایران شناخته می‌شود، در کتاب نمایش و خنیا در ایران تلاش کرده است منابع گوناگونی را برای نگارش این اثر گردآوری کرده است. رضوانی با دقت تمام، سفرنامه‌ها و رویدادنامه‌های مرتبط با هنرهای نمایشی ایران را مطالعه و تحلیل کرد. او از منابع تاریخی گوناگونی، از جمله آثار نویسندگان باستانی مانند پلوتارک و گزنفون، تا نویسندگان دوره‌های میانه مانند ابن ندیم و ابوریحان بیرونی، و نویسندگان معاصر مانند خوجکو و هانری ماسه، بهره برد. او با نگاهی جامع، به بررسی تاریخ هنرهای نمایشی در گسترهٔ ایران فرهنگی پرداخته است و در کتاب خود تلاش کرده است تمامی جنبه‌های هنرهای نمایشی ایران را از دوران باستان تا معاصر بررسی کند.

خواندن کتاب نمایش و خنیا در ایران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب تاریخ نمایش پیشنهاد می‌کنیم.

درباره مجید رضوانی

مجید رضوانی، متولد ۱۲۷۹ خورشیدی در ایران، پس از تحصیل هنرهای نمایشی در فرانسه و ایران، به بازیگری تئاتر و شعبده‌بازی روی آورد. او با ناهید، دختری از مهاجران قفقازی که از انقلاب روسیه گریخته بودند، ازدواج کرد و صاحب پسری به نام سیروس (سرژ رضوانی) شد. سرژ رضوانی، متولد ۱۳۰۷ در تهران، امروزه از نویسندگان، شاعران و ترانه‌سرایان برجسته فرانسه است. پس از فوت زودهنگام همسرش، مجید رضوانی به روسیه و سپس به فرانسه مهاجرت کرد و تا پایان عمر خود در سال ۱۳۴۱ در آنجا زندگی کرد. رضوانی کتاب‌ها و مقاله‌هایی گوناگون به زبان فرانسوی نوشته است که موضوع بیشتر آنها نمایش و تردستی است.

بخشی از کتاب نمایش و خنیا در ایران

«در همهٔ واژه‌نامه‌های ایرانی به نام چندین رقص برمی‌خوریم: رقص فرَنگچی، رقص رِوانی، رقص چارپاره، رقص پنجه، رقص فِنسیچ، رقص پنج، رقص دستبنده، وِشتِن (رقص درویشان) و... زُناراس رویدادنگار بیزانسی سدهٔ ۱۲ در نوشته‌هایش از رقص‌های ایرانی می‌گوید. هرودوت هم در کتابش هرودیانوس، کتاب چهاردهم "هیستور فرانکوف"، ۵۹۰، در صفحهٔ ۵۹۲ می‌نویسد: "ایرانیان از دیرباز دلبستگی زیادی به رقص داشته‌اند." بعدها سندهای بسیار ـ شامل دست‌نوشته‌ها، ریزنگاره‌ها و... ــ به توصیف رقص‌های ایرانی پرداخته‌اند. ریزنگاره‌ای مربوط به سدهٔ ۱۵ در دست است که فرشتگان را رقص‌کنان در بهشت نشان می‌دهد. آن‌قدر ریزنگاره‌های گوناگون با موضوع‌های رقص و موسیقی هست که فهرست‌بندی آنها برای یک نفر ناشدنی است. برای آنکه چنان فهرست‌بندی بهره‌ای هم داشته باشد، نیاز است کتابی فراهم آید که شمار زیادی از آنها را همراه با شرحی بشناساند.

بدل چینی‌های دیوارآویز، بشقاب‌ها و اشیای سفالین، بیشتر با آدم‌های در حال رقص تزیین شده‌اند؛ شمار آنها چندان است که به بررسی ویژه‌ای نیاز دارد. می‌خواهم تنها به کاسه‌ای بدل چینی اشاره کنم که در نمایشگاه ۷۰۰۰ سال هنر ایرانی در پاریس با شمارهٔ ۹۴۴ در جلد دوم فهرست نمایشگاه (مجموعهٔ بوروفسکی، بال)، تصویر C. III. I ارائه شده بود؛ شخصیت روی آن، رختی به تن دارد که با جامه‌های رایج در آن دوره همخوان نیست. چهره‌پوش او خط‌هایی ثابت دارد؛ خود او حالت رقص گرفته است؛ به هر سُرین انگشتی گذاشته است و یک پایش در هواست.»