کتاب فداکاری مظنون X

کتاب الکترونیکی «فداکاری مظنون X» نوشتهٔ کیگو هیگاشینو با ترجمهٔ محمد عباس آبادی در انتشارات چترنگ چاپ شده است. فداکاری مظنون X اولین جلد از مجموعهٔ کارآگاه گالیله است. کیگو هیگاشینو، جنایی‌نویس ژاپنی، در سال ۱۹۸۵ جایزهٔ ادوگاوا رانپو را از آن خود کرد.

درباره کتاب فداکاری مظنون X

یاسوکو هانائوکا، مادری مجرد است که فکر می کرد بالاخره از شر همسر سابق خود، توگاشی، خلاص شده است. اما یک روز سر و کله‌اش برای گرفتن پول و اخاذی پیدا می شود و یاسوکو و دختر نوجوانش، میساتو، را تهدید می کند. همسایه ٔ یاسوکو، مردی میان‌سال به نام ایشیگامی است که نابغۀ ریاضی است و همواره توجه زیادی به محیط اطرافش دارد. ایشیگامی که سر و صدای دعوای یاسوکو با همسر سابقش را می شنود، در برابر یاسوکو و دخترش احساس مسئولیت می‌کند و سعی می‌کند از آن‌ها محافظت کند. شخصیت‌ها با وفاداری و نیرنگ، عشق و سوءظن گرد هم جمع می‌شوند و کارآگاهی نیز به داستان وارد می‌شود.

فداکاری مظنون X در سال ۲۰۰۵ در ژاپن چاپ شد و از آن‌زمان برندهٔ چهار جایزهٔ ادبی در ژاپن، نامزد جایزهٔ ادبی ادگار، نامزد جایزهٔ ادبی بَری شده و نیز از طرف انجمن کتابخانه‌های آمریکا به‌عنوان بهترین رمان معمایی سال ۲۰۱۲ برگزیده شده است. همچنین ۳ اثر سینمایی از این رمان به زبان‌های ژاپنی، کره‌ای و چینی اقتباس شده و گفته می‌شود قرار است اقتباسی هم به زبان انگلیسی از روی آن ساخته شود.

کتاب فداکاری مظنون X را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به داستان‌های جنایی و عاشقانه پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب فداکاری مظنون X

«مرد دیگری نزدیک به جعبهٔ خوابش ایستاده بود و یک ردیف قوطی خالی را زیر پایش له می‌کرد. ایشیگامی قبلاً بارها این صحنه را دیده بود، و پیش خودش اسم این مرد را قوطی‌جمع‌کن گذاشته بود. قوطی‌جمع‌کن حدوداً پنجاه‌ساله نشان می‌داد. سرووضعش خوب بود و حتی یک دوچرخه هم داشت. به نظر ایشیگامی مسیرهایی که این مرد برای جمع‌آوری قوطی طی می‌کرد او را فعال‌تر و هوشیارتر از بقیه نگه می‌داشت. در حاشیهٔ آن اجتماع، در اعماق زیر پل زندگی می‌کرد، که لابد از لحاظ مکانی مزیت‌های بیشتری نسبت به بقیهٔ جاها داشت. در این صورت قوطی‌جمع‌کن حکم ریش‌سفید روستا را داشت ـ شخصی باتجربه، حتی در میان این جمعیت ـ یا حداقل ایشیگامی او را این‌طور می‌دید.

کمی جلوتر از جایی که ردیف آلونک‌های مقوایی از نظر پنهان می‌شد، مرد دیگری روی نیمکتی نشسته بود. پالتواش که ممکن بود زمانی بژ بوده باشد، حالا ساییده و خاکستری شده بود؛ زیر آن کتی پوشیده بود و زیر کت پیراهن کار سفیدی. ایشیگامی حدس زد که او کراواتی در جیب پالتواش نگه داشته است. ایشیگامی چند روز پیش، بعد از اینکه او را در حال خواندن مجله‌ای صنعتی دیده، لقب مهندس را برایش انتخاب کرده بود. موهایش را همیشه کوتاه نگه می‌داشت و صورتش را اصلاح می‌کرد. شاید امیدوار بود به زودی به سر کار برگردد. امروز به ادارهٔ کاریابی می‌رود، ولی احتمالاً کاری پیدا نمی‌کند. باید قبل از آن غرورش را زیر پا می‌گذاشت. ایشیگامی اولین بار مهندس را ده روز پیش دیده بود. هنوز به زندگی در کنار رود عادت نداشت و هنوز یک خط خیالی بین خودش و ورقه‌های وینیل آبی می‌کشید. با این حال اینجا مانده بود و نمی‌دانست چطور به تنهایی و بدون خانه زندگی کند.»