کتاب زندگی عزیز

آلیس مونرو( -1931)، نویسنده کانادایی و برنده جایزه نوبل ادبیات سال ۲۰۱۳ است. در یکی از داستان‌های کوتاه این کتاب به نام «غرور» می‌خوانیم: «اُنیدا مثل بقیه‌ی بچه‌ها با ما به مدرسه نرفت. یعنی هیچ چیز او را برای زندگی آماده نکرده بود. به مدرسه‌ی دختران رفت، مدرسه‌ای خصوصی که اگر زمانی هم اسمش را می‌دانستم، الان از یادم رفته. حتی تابستان‌ها هم زیاد او را آن دور و اطراف نمی‌دیدیم، خانواده‌اش در لیک سیمکو ویلا داشتند. آن‌ها پولدار بودند، خیلی پولدار. درحقیقت از لحاظ مالی با کسی در شهر قابل مقایسه نبودند، حتی با آدم‌های بسیار ثروتمند. اُنیدا اسم عجیبی بود – هنوز هم هست– بعدها فهمیدم اسمش هنری است و انگار سلیقه‌ی مادرش بوده. وقتی انیدا دوران نوجوانی را می‌گذراند، مادرش را از دست داد. فکر می‌کنم پدرش او را از آن به بعد آیدا صدا کرد. زمانی تمام مدارک مربوط به تاریخچه‌ی شهر زیر دستم بود. توده‌ای کاغذ که روی آن کار می‌کردم. اما هنوز اختلافات زیادی بود و توضیح قانع‌کننده‌ای برای گم‌شدن این همه‌ پول وجود نداشت. گرچه لازم هم نبود، چون شایعات زیادی سر زبان‌ها افتاده بود. مسأله‌ی مهم این بود که چطور با گذر زمان دهان‌ها بسته شد. پدر آیدا رئیس بانک بود. حتی در آن روزها که مرتب رؤسای بانک‌ها را عوض می‌کردند، شاید به این دلیل که با مشتریان‌شان بیش از حد صمیمی نشوند و ساخت‌وپاخت نکنند. اما جانتزن مدت‌های زیادی بود که برای هر قانون مهمی روش خود را داشت یا دست‌کم این طور به نظر می‌رسید. هوریس جانتزن مردی بود که انگار برای رسیدن به قدرت متولد شده. با ریش پرپشت سفید (با این‌که با توجه به عکس‌هایی که از آن زمان باقی مانده، ریش تا قبل از جنگ جهانی اول مد نبود) بلندبالا بود و برای حرف زدن از کلمات وزین و سنگین استفاده می‌کرد.»