کتاب جایی که آب ما را می برد

کتاب جایی که آب ما را می برد نوشته آلن باریلارو، ترجمه زینب طاهری و ویراسته آمنه بختیاری توسط نشر کتاب کوله‌پشتی در سال ۱۴۰۳ منتشر شده است. این رمان که برای نوجوانان نوشته شده، به رشد، جدایی، ترس و امید در دل طبیعت می‌پردازد. داستان در باب دختری ۱۱ساله به نام آوا است که به‌دلیل شرایط خاص خانواده‌اشْ تابستان را دور از والدین و در کنار پدربزرگ و مادربزرگش در جزیره‌ای دورافتاده سپری می‌کند. تجربه‌های آوا در مواجهه با دگرگونی‌های زندگی، طبیعت و روابط انسانی به تصویر کشیده شده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب جایی که آب ما را می برد اثر آلن باریلارو

کتاب جایی که آب ما را می‌برد به قلم آلن باریلارو یک رمان معاصر برای نوجوانان است. داستان این رمان که از بلوغ، اضطراب و پیوندهای خانوادگی سخن گفته، در فضایی طبیعی و دور از هیاهوی شهر روایت می‌شود. رمان با حضور آوا، دختری ۱۱ساله پیش می‌رود که به‌دلیل بارداری پرخطر مادرش، ناچار است تابستان را در کلبه‌ی پدربزرگ و مادربزرگش در جزیره‌ای آرام بگذراند. فضای اثر با توصیف‌های دقیق از طبیعت، دریاچه، باغچه و زندگی روستایی، حس جدایی و دلتنگی آوا را برجسته می‌کند. هر فصل از کتاب، بخشی از تجربه‌های آوا را در مواجهه با چالش‌های جدید، دوستی‌های تازه و ترس‌های کودکانه‌اش بازگو می‌کند.

آلن باریلارو با پرداختن به جزئیات زندگی روزمره، احساسات متناقض و دغدغه‌های ذهنی آوا، تصویری ملموس از رشد و تغییرات درونی یک نوجوان ارائه داده است. رمان جایی که آب ما را می‌برد علاوه‌بر روایت ماجراهای روزهایی تابستانیْ به موضوعاتی همچون مرگ، نفرین، مسئولیت‌پذیری و امیدواری نیز می‌پردازد و در خلال داستان، پیوند انسان با طبیعت و خانواده را نیز به تصویر می‌کشد. عنوان کامل این اثر کانادایی در زبان مبدأ عبارت است از Where the water takes us.

خلاصه داستان جایی که آب ما را می برد

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

رمان با اضطراب آوا درباره‌ی وضعیت مادرش آغاز می‌شود؛ مادری که به‌دلیل بارداری دوقلو و شرایط خاص پزشکیْ نیازمند استراحت مطلق است. آوا که خود را باری بر دوش خانواده می‌بیند، به‌ناچار به جزیره‌ی پدربزرگ و مادربزرگش فرستاده می‌شود. او در این جزیره با احساس تنهایی، دلتنگی و ترس از آینده دست‌وپنجه نرم می‌کند. آوا در کنار پدربزرگ و مادربزرگ با طبیعت و حیوانات جزیره آشنا می‌شود و تجربه‌هایی تازه به دست می‌آورد؛ از شنا در دریاچه و قایق‌سواری گرفته تا مواجهه با مرگ دارکوب و مراقبت از تخم‌های پرنده. او در این مسیر با پسری به نام کودی آشنا می‌شود که او نیز دغدغه‌ها و مشکلات خانوادگی خود را دارد. رابطه‌ی آن‌ها ابتدا با سوءتفاهم و فاصله همراه است، اما به‌تدریج به دوستی و همدلی تبدیل می‌شود. آوا با مراقبت از جوجه‌های سینه‌سرخ، مسئولیت‌پذیری را تجربه می‌کند و درعین‌حال با ترس‌ها و باورهای خرافی درباره‌ی نفرین و مرگ روبه‌رو می‌شود. داستان با رشد تدریجی آوا، پذیرش شرایط جدید و یافتن امید در دل نگرانی‌ها پیش می‌رود. آوا درمی‌یابد که حتی در دل سختی‌ها و جدایی‌ها می‌توان پیوندهای تازه‌ای ساخت و معنای جدیدی برای خانه و خانواده پیدا کرد.

چرا باید کتاب جایی که آب ما را می برد را بخوانیم؟

رمان جایی که آب ما را می‌برد که ویژه‌ی نوجوانان نوشته شده، تجربه‌های رشد و بلوغ را از زاویه‌ی نگاه یک نوجوان به تصویر می‌کشد. این کتاب با پرداختن به موضوعاتی چون اضطراب جدایی، مسئولیت‌پذیری، مرگ، دوستی و پیوند با طبیعت، فرصتی برای همذات‌پنداری با دغدغه‌های نوجوانان فراهم می‌کند. روایت داستان در دل طبیعت و فضای روستایی، حس آرامش و درعین‌حال چالش‌های زندگی را منتقل کرده است. شخصیت‌پردازی دقیق آوا و تعاملات او با اطرافیان، امکان درک بهتر احساسات پیچیده‌ی دوران نوجوانی را فراهم می‌کند. همچنین این کتاب با طرح سؤالاتی درباره‌ی باورهای خرافی، ترس از آینده و معنای واقعی خانواده، ذهن خواننده را به تفکر وادار می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به نوجوانان، والدین، مربیان و کسانی که دغدغه‌ی رشد، اضطراب جدایی، مسئولیت‌پذیری یا تجربه‌ی تغییرات خانوادگی را دارند، پیشنهاد می‌شود. همچنین این رمان برای علاقه‌مندان به داستان‌هایی با محوریت طبیعت و روابط انسانی مناسب است.

درباره آلن باریلارو

آلن باریلارو (Alan Barillaro) با نام کامل نیکلاس آلن باریلارو کارگردان، انیماتور و نویسنده‌ای کانادایی و از هنرمندان استودیوی پیکسار بوده که بیش از همه به‌خاطر نویسندگی و کارگردانی فیلم کوتاه انیمیشنی Piper شناخته می‌شود؛ اثری که برای او تحسین گسترده به همراه داشت و جایزه‌ی اسکار بهترین فیلم کوتاه انیمیشنی را به‌صورت مشترک با تهیه‌کننده‌ی اثر (مارک سوندهایمر) برایش به ارمغان آورد. آلن باریلارو تحصیلات خود را در کالج شریدن در اوکویل گذراند و از ۱۶سالگی فعالیت حرفه‌ای خود را در عرصه‌ی انیمیشن آغاز کرد و ۲۵ سال در استودیو پیکسار مشغول به کار بود. او علاوه‌بر انیمیشن کوتاه Piper، به‌عنوان انیماتور ناظر در تولید فیلم‌های مطرحی همچون The Incredibles، Incredibles 2، WALL-E و Brave نیز فعالیت داشته است. آلن باریلارو نویسنده و تصویرگر کتاب‌های کودک و نوجوان ازجمله رمان جایی که آب ما را می‌برد (Where the water takes us) است که در سال ۲۰۲۳ منتشر شد و در سال ۲۰۲۴ نامزد نهایی جایزه‌ی ژان لیتل برای نخستین رمان شد. Bunns Rabbit عنوان کتاب دیگری به قلم این هنرمند کانادایی است.

این کتاب یا نویسنده چه جوایز و افتخاراتی کسب کرده است؟

رمان جایی که آب ما را می‌برد (Where the water takes us) در سال ۲۰۲۴ میلادی نامزد نهایی جایزه‌ی ژان لیتل برای نخستین رمان شد. آلن باریلارو جوایز و افتخارات دیگری همچون جایزه‌ی ASIFA-Hollywood و جایزه‌ی ICFF را برای دستاورد حرفه‌ای دریافت کرده و به‌سبب نقش هنری و فرهنگی‌اش مورد تقدیر مجلس عوام کانادا قرار گرفته است. همچنین فیلم کوتاه انیمیشنی Piper اثر آلن باریلارو افتخارات مهمی کسب کرده است؛ ازجمله دریافت جایزه‌ی اسکار بهترین فیلم کوتاه انیمیشنی در مراسم جوایز آکادمی در ۲۶ فوریه‌ی ۲۰۱۷ (که به‌طور مشترک به آلن باریلارو و مارک سوندهایمر اهدا شد) و کسب جایزه‌ی آنی برای بهترین فیلم کوتاه انیمیشنی در سال ۲۰۱۷ که جایگاه انیمیشن Piper را در میان آثار برجسته‌ی انیمیشن تثبیت کرد.

نظر افراد یا مجله‌های مشهور درباره این کتاب چیست؟

- روزی هالین‌بک معتقد است اینکه آلن باریلارو برنده‌ی جایزه‌ی اسکار شده، کاملاً در رمان جایی که آب ما را می‌برد آشکار است. او این اثر را دارای داستانی بسیار گیرا دانسته که مخاطبان گروه سنی نوجوان را مجذوب خود می‌کند. او گفته این کتاب اثری دلنشین است؛ آن را از دست ندهید.

- پابلیشرز ویکلی: آلن باریلارو با روایتی سوم‌شخص و نثری موجز، افکار اضطراب‌آلود تکرارشونده‌ی شخصیت آوا را به‌خوبی ترسیم می‌کند و شخصیتی می‌آفریند که همزمان همدلی‌برانگیز و مقاوم است. اوج نفس‌گیر رمان با پایانی آرامش‌بخش تعدیل می‌شود و در مجموع، داستانی متعادل درباره‌ی غلبه بر ترس و پذیرش تغییرْ شکل می‌گیرد.

- کرکوس ریویوز: روابط گرم میان‌نسلی، شخصیت‌پردازی قوی، توصیف‌های شاعرانه از طبیعت و بازنمایی ظریف نگرانی‌های شخصیت آوا، رمانی جذاب خلق کرده که مرز میان کودکی و نوجوانی را می‌کاود. طرح‌های آبرنگی و ظریف در حاشیه‌های این کتاب، همراه با داستان آرام اما پرقدرت آن، روایتی شاعرانه و حساس از بلوغ و رشد ارائه کرده است.

بخشی از کتاب جایی که آب ما را می برد

«آوا بالای سر کپه‌ای از پر و استخوان که پس از یک شب از دارکوب باقی مانده ایستاده بود. «ببین، متأسفم که مُردی. واقعاً متأسفم، اما دلیل نمی‌شه به مامانم آسیب برسونی. نباید ازم بگیریش. صدام رو می‌شنوی؟ نباید.»

بعد، زانو زد و به پرندهٔ مرده خیره شد تا اینکه سکوت آنجا باعث شد دست‌هایش بلرزند. آوا گونه‌های خیسش را پاک کرد و زور زد خون‌سرد باشد. «من نمی‌تونستم نجاتت بدم. هیچ کاری از دستم برنمی‌اومد... می‌فهمی؟ چی کار می‌تونستم بکنم؟ بهم بگو چی کار باید می‌کردم؟»

سکوت گذرگاه را فراگرفته بود. حتی صدای آن‌هایی که توی لنگرگاه کار می‌کردند و زیر درخت‌های توس پناه گرفته بودند شنیده نمی‌شد.

آوا مورچه‌هایی را که دوروبر استخوان‌ها رژه می‌رفتند دور کرد. انگشت‌هایش را توی خاک شنی فروکرد و آنجا را کند. سنگ‌های کوچکی را پیدا کرد و از دریاچه بیرون کشید و یکی پس از دیگری آن‌ها را روی هم گذاشت تا کپه‌ای منظم شوند. آخرسر، پر قرمز را از قایق برداشت و آن را با دقت به سنگ‌ها چسباند تا اینکه پر صاف ایستاد. آفتاب بعدازظهر همه‌چیز را به‌طرز ناخوشایندی گرم کرد.»