کتاب تدفین مادربزرگ

«و شما، ای دیرباوران سراسر جهان، اینک سرگذشت واقعی «مادربزرگ»؛ فرمانروای مطلق خطه ماکوندو که مدت نودودو سال بر قلمروی خود فرمانروایی کرد و در سه‌شنبهٔ آخر ماه سپتامبر، در میان رایحهٔ خوشِ جسدهای قدیسان درگذشت.» «تدفین مادربزرگ»، شرح ماجرای زندگی و مرگ مادربزرگ، از لحظاتی قبل از مرگ اوست؛ مادربزرگی که «در تمام طول این قرن، مرکز ثقل ماکوندو بود» و «فرمانروایی می‌کرد». درنهایت هم کتاب، با توصیف مراسم تشییع جنازه و تدفین او خاتمه می‌یابد؛ البته نه به‌صورت خطی. مانند باقی داستان‌ها و رمان‌های مارکز، پس از آنکه قدری از ماجرا در حال گفته می‌شود، مارکز ما را به پیشینهٔ آن ماجرا می‌برد که تا از پس و پشت آن هم باخبر شویم: «باری، چهارده هفتهٔ پیش، به‌دنبال شب‌های بی‌پایان ضماد و مرهم‌کاری و بادکشی و حجامت، مادربزرگ که بر اثر احتضارِ آمیخته به هذیان از پا در آمده بود، تقاضا کرد که او را در صندلی گهواره‌ای کهنه‌اش که از گیاهان خزنده بود، بگذارند تا بتواند آخرین خواسته‌هایش را بیان دارد. این یگانه تشریفاتی بود که او پیش از مرگ باید به‌جا می‌آورد.» گابریل گارسیا مارکز، نویسنده‌ای کلمبیایی است. صد سال تنهایی، ساعت شوم، تدفین مادربزرگ و... از نمونه رمان‌هایی از اوست که چندین‌بار و توسط افراد مختلف به فارسی ترجمه شده‌اند و بسیار هم در ایران طرفدار دارند. نثر او رئال است اما رگه‌هایی از خیال و فانتزی و اندکی هم طنز در تمامِ داستان‌های او موج می‌زند.