مرتضی مطهری

مرتضی مطهری (۱۳۵۸- ۱۲۹۸)، استاد فلسفه و کلام اسلامی است.


مطهری در فریمان از توابع مشهد در خانواده‌ای روحانی با اصالت سیستانی زاده شد.


مرتضی در کودکی برای فراگیری دروس ابتدایی به مکتب‌خانه و سپس در سن دوازده سالگی به حوزه علمیه مشهد رفت و به تحصیل مقدمات علوم اسلامی پرداخت. او در ۱۳۱۶ برای تکمیل تحصیلات خود عازم حوزه علمیه قم شد.


در دوره اقامت پانزده ساله خود در قم از آیت‌الله بروجردی (فقه و اصول) و امام خمینی (فلسفه و اصول) و علامه طباطبایی (فلسفه) بهره گرفت.


در ۱۳۳۱ از قم به تهران مهاجرت کرد و به تدریس در مدرسه مروی و تألیف و سخنرانی‌های تحقیقی پرداخت.


در ۱۳۳۴ تدریس خود را در دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه تهران آغاز کرد.


مطهری برخلاف کسانی چون فردید که فلسفه اسلامی را ذاتاً یونانی می‌دانند، برای فلسفه اسلامی اصالت خاصی قائل است. از این روی نه تنها مانند فردید و اصحاب مکتب تفکیک، فلسفه اسلامی را مغایر با اندیشه اصیل اسلامی نمی‌داند که حتی در ریشه یابی آن به متون دینی نیز رجوع می‌کند.


از نظر مطهری اکثر فلاسفه اسلامی شیعه بودند چرا که عقل شیعی از ابتدا عقل فلسفی بود.


مطهری یکی از منتقدان سازمان روحانیت است و از جمله مهم‌ترین نقاط ضعف آن را نحوه تأمین بودجه می‌داند که به طور مستقیم از سوی مردم در قالب ارائه وجوهات صورت می‌گیرد. به اعتقاد وی این مسئله دارای این اشکال است که آزادی و حریّت عقیده روحانیت را در برابر مردم مخدوش می‌سازد.


مرتضی مطهری در شامگاه روز سه‌شنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۸ پس از پایان جلسه‌ای در منزل یدالله سحابی (۱۳۸۱ - ۱۲۸۴)، از بنیانگذاران نهضت آزادی، به همراه گروهی از رجال سیاسی انقلابی، در تاریکی شب و هنگام خروج از محل جلسه هدف گلوله یکی از افراد گروه فرقان قرار گرفت و پس از انتقال به بیمارستان طرفه درگذشت.


طی سالیان گذشته کتاب‌های وی از استقبال قابل توجهی برخوردار بوده است.