کتاب گودی

کتاب گودی (The lowland)، نوشته جومپا لاهیری و ترجمه امیرمهدی حقیقت، روایتی چندنسلی از یک خانواده‌ی بنگالی است که زندگی‌شان از محله‌ای در کلکته تا آن‌سوی اقیانوس، در آمریکا، امتداد پیدا می‌کند. این رمان که نشر ماهی در سال ۱۳۹۳ آن را منتشر کرده است، در مرز میان زندگی خانوادگی، سیاست، مهاجرت و تنهایی حرکت می‌کند و از خلال سرگذشت دو برادر، تصویری از فرازونشیب‌های هند معاصر و تبعات انتخاب‌های فردی نشان می‌دهد. کتاب گودی با تمرکز بر یک «گودی» سیلابی در حاشیه‌ی باشگاه تالی، از همان ابتدا استعاره‌ای از شکاف‌ها و اعماق پنهان زندگی شخصیت‌ها می‌سازد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب گودی اثر جومپا لاهیری

کتاب گودی داستان دو برادر به نام‌های سوبهاش و اودایان را روایت می‌کند که در محله‌ی تالی‌گانج کلکته بزرگ می‌شوند؛ جایی که گودیِ پشت دو آبگیر، باشگاه تالی، مسجد کوچک سر نبش و زاغه‌های مهاجرانْ نقشه‌ی عاطفی و اجتماعی زندگی آن‌ها را شکل می‌دهد. جومپا لاهیری در این کتاب، کودکی و نوجوانی این دو برادر را در کنار هم نشان می‌دهد؛ از بازی با توپ‌های گلف دزدی از باشگاه تالی تا درس‌خواندن شبانه، ساخت رادیوی موج‌کوتاه، تمرین کد مورس و کشف تدریجی تفاوت‌های شخصیتی‌شان. کتاب در ادامه، مسیر این دو برادر را از هم جدا می‌کند: اودایان به‌تدریج جذب جنبش‌های چپ‌گرایانه و ناکسالباری و درگیر جلسات مخفی، شعارنویسی شبانه و خواندن نوشته‌های چارو ماجومدار و مائو می‌شود، درحالی‌که سوبهاش، با همان پیشینه‌ی مشترک، راهی دانشگاه جاداوپور و بعد آمریکا و ایالت رودآیلند می‌شود تا روی شیمی محیط و اقیانوس‌شناسی کار کند.

جومپا لاهیری در هشت فصل، هم فضای سیاسی پرتنش بنگال غربی با تظاهرات دانشجویی، سرکوب دهقانان و شکل‌گیری حزب کمونیست هند (مارکسیست‌لنینیست) را تصویر می‌کند هم زندگی آرام و منظم یک دهکده‌ی دانشگاهی در آمریکا، با کلیسای کوچک ساحلی، آزمایشگاه‌های کنار خلیج و هم‌خانه‌ای به نام ریچارد که علیه جنگ ویتنام سخنرانی می‌کند. کتاب گودی با رفت‌وآمد میان این دو جهان، به شکاف عمیقی می‌پردازد که میان برادران، میان نسل‌ها و میان دو قاره شکل می‌گیرد.

خلاصه داستان گودی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب گودی از یک محله‌ی معمولی در کلکته شروع می‌شود؛ جایی که دو برادر، سوبهاش محتاط و اودایان جسور، از میان گودی سیلابی پشت آبگیرها به زمین فوتبال می‌رسند، دزدکی وارد باشگاه تالی می‌شوند و برای نخستین بار تنبیه و نابرابری را تجربه می‌کنند. آن‌ها به‌تدریج بزرگ می‌شوند، هر دو در درس موفق می‌شوند، رادیوی موج‌کوتاه می‌سازند و اخبار جهان را دنبال می‌کنند، اما واکنششان به خبرها متفاوت است: اودایان جذب ناکسالباری، دهقانان مسلح و نوشته‌های ماجومدار می‌شود و شب‌ها شعار «زنده باد ناکسالباری» را روی دیوارها می‌نویسد، اما سوبهاش در همان فضای سیاسی ملتهب، جانب احتیاط را می‌گیرد و برای ادامه‌ی تحصیل به آمریکا می‌رود.

سوبهاش در رودآیلند، با ساحل‌های سرد، آزمایشگاه‌های کنار خلیج و اعتراض‌های ضدجنگ روبه‌رو می‌شود، درحالی‌که نامه‌های اودایان از کلکته خبر از تعمیق درگیری سیاسی و تغییرات خانه‌ی خانوادگی می‌دهد. محور اصلی کتاب پیامد انتخاب‌های این دو مسیر و شکاف عاطفی و تاریخی‌ای است که میان دو برادر شکل می‌گیرد.

چرا باید کتاب گودی را بخوانیم؟

خواندن کتاب گودی فرصتی است برای تماشای تلاقی زندگی خانوادگی، سیاست و مهاجرت در سرگذشت دو برادر که از یک خانه و یک محله شروع می‌کنند و به دو جهان کاملاً متفاوت می‌رسند. این کتاب با جزئیات دقیق از کلکته و رودآیلند، هم فضای تاریخی و اجتماعی را زنده کرده است هم تنش‌های درونی شخصیت‌ها را و نشان داده است که چگونه تصمیم‌های سیاسی و شخصی بر نسل‌های بعد اثرگذارند.

خواندن کتاب گودی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب گودی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های چندنسلی، روایت‌های مرتبط با هند، تجربه‌ی مهاجرت و تقاطع سیاست و زندگی روزمره علاقه‌مند هستند.

درباره جومپا لاهیری

جومپا لاهیری، با نام اصلی نیلانجانا سودشنا لاهیری، در ۱۱ ژوئیه‌ی ۱۹۶۷ در لندن و در خانواده‌ای هندی‌تبار متولد شد. او در سه‌سالگی همراه با خانواده به آمریکا مهاجرت کرد و در فضایی رشد کرد که هم فرهنگ آمریکایی و هم سنت‌های بنگالی در آن حضوری پررنگ داشتند. پدرش کتابدار دانشگاه بود و مادرش تلاش می‌کرد فرزندانش پیوند خود را با فرهنگ و زبان بنگالی حفظ کنند؛ تجربه‌ای که بعدها به یکی از مهم‌ترین درون‌مایه‌های آثار او تبدیل شد.

لاهیری در کالج برنارد ادبیات انگلیسی خواند و سپس در دانشگاه بوستون مدارک کارشناسی ارشد در رشته‌های زبان انگلیسی، نویسندگی خلاق و ادبیات تطبیقی و نیز دکترای مطالعات رنسانس دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۱ با آلبرتو ووروولیاس‌ـ‌بوش، روزنامه‌نگار، ازدواج کرد و صاحب دو فرزند شد. همچنین در دوران ریاست‌جمهوری باراک اوباما به عضویت کمیته‌ی هنر و علوم انسانی آمریکا درآمد.

شهرت جهانی لاهیری با انتشار مجموعه‌داستان مترجم دردها در سال ۱۹۹۹ آغاز شد؛ اثری که سال بعد جایزه پولیتزر را برای او به ارمغان آورد. از دیگر آثار شناخته‌شده‌ی او می‌توان به خاک غریب، همنام و پاتوق‌ها اشاره کرد. رمان همنام بعدها به فیلمی موفق اقتباس شد. او همچنین در کتاب «به عبارت دیگر» تجربه‌ی شخصی خود از یادگیری زبان ایتالیایی و زیستن در فرهنگی تازه را روایت کرده است.

مهاجرت، هویت، تفاوت‌های فرهنگی و روابط میان نسل‌های مهاجر از مهم‌ترین موضوعات آثار لاهیری هستند. او در داستان‌های خود به زندگی خانواده‌های هندی مهاجر و چالش‌های آنان در رویارویی با فرهنگ‌های جدید می‌پردازد.

این کتاب یا نویسنده چه جوایز و افتخاراتی کسب کرده است؟

جومپا لاهیری در طول فعالیت ادبی خود جوایز متعددی از جمله پولیتزر، پن‌ـ‌همینگوی، جایزه‌ی فرانک اوکانر، جایزه‌ی پن مالامود و مدال ملی علوم انسانی آمریکا را دریافت کرده است. رمان گودی نیز در سال ۲۰۱۳ در فهرست نامزدهای نهایی جایزه‌ی من بوکر و جایزه‌ی کتاب ملی آمریکا قرار گرفت.

درباره امیرمهدی حقیقت

امیرمهدی حقیقت، مترجم و نویسنده‌ی ایرانی، در ۲۷ شهریور ۱۳۵۳ در تهران متولد شد. او فعالیت حرفه‌ای خود در حوزه‌ی ترجمه‌ی ادبی را از سال ۱۳۸۰ با ترجمه‌ی کتاب مترجم دردها، اثر جومپا لاهیری، آغاز کرد و به‌تدریج به یکی از مترجمان شناخته‌شده‌ی ادبیات معاصر تبدیل شد.

تمرکز اصلی او بر ادبیات آمریکای شمالی، به‌ویژه داستان کوتاه، بوده است، هرچند در حوزه‌ی ادبیات کودک و نوجوان نیز آثار متعددی را ترجمه کرده است. امیرمهدی حقیقت در کارنامه‌ی خود ترجمه‌ی آثار نویسندگان برجسته‌ای چون جومپا لاهیری، سام شپارد، گی دو موپاسان، هاروکی موراکامی و کازوئو ایشی‌گورو را دارد و نقش مهمی در معرفی آثار این نویسندگان به مخاطبان فارسی‌زبان ایفا کرده است.

چه نسخه‌های دیگری از این کتاب در ایران منتشر شده است؟

نشر البرز نیز با عنوان زمین پست و با ترجمه‌ی منیژه جلالی این کتاب را منتشر کرده است.

بخشی از کتاب گودی

«خیابان دشاپران ساشمال، پشت دیوار شرقی باشگاه تالی، دوشاخه می‌شود و بعد از مسجدی کوچک، با یک پیچ به محلهٔ بی‌سروصدایی می‌رسد با کوچه پس‌کوچه‌های باریک و خانه‌های سادهٔ آدم‌هایی معمولی.

زمانی داخل این محله دوتا آبگیر بود ــ آبگیرهایی مستطیل‌شکل، پهلوبه پهلوی هم ــ و پشت آن‌ها چند جریب زمین گود.

بعدِ باران‌های موسمی، آبِ آبگیرها چنان بالا می‌آمد که دیگر پشتهٔ خاک وسطشان را نمی‌شد دید. گودی را هم آب می‌گرفت؛ عمق آب یک‌متر یک‌مترونیمی می‌شد و تا چندماهی از سال می‌ماند.»