کتاب مائده‌ های زمینی

کتاب مائده‌ های زمینی نوشتهٔ آندره ژید نویسنده فرانسوی برندهٔ نوبل ادبیات است که با ترجمهٔ سیروس ذکاء در انتشارات جامی منتشر شده است.

درباره کتاب مائده‌ های زمینی

کتاب مائده های زمینی کتابی است در ستایش شادی، شوق به زندگی و غنیمت شمردن لحظات.

این کتاب مجموعه‌ای ظریف از قطعات، غزلیات، خاطرات، شعرها، یادداشت‌های سفر، و جملات قصار است. این کتاب به دلیل نگاه خاص معنوی خود پس از جنگ جهانی اول طرف‌داران زیادی پیدا کرد. کتاب ۳ شخصیت دارد: راوی، معلم راوی، منالک و ناتانائل جوان.

این کتاب از آثار دورهٔ جوانی نویسنده است اما تمام آنچه می‌توان فلسفه آندره ژید نامید در آن گنجانده شده و هرچه بعدها نوشته است در تعقیب اندیشه‌هایی است که در این کتاب بیان شده؛ یعنی امتناع از هرگونه علاقه و وابستگی و ستایش شور و عشق و نگاهی هر لحظه نو به تمام جلوه‌های هستی.

آندره ژید جزو آن دسته از نویسندگان فرانسوی است که خویشتن را موضوع نوشته‌های خود قرار داده‌اند. ژید در آثار خود، قراردادها و رسوم اخلاقی و اجتماعی را زیر پا می‌گذارد و راه خود را در جهان اندیشه‌ها به‌منظور برپاساختن خویشتن خود می‌جوید.

خواندن کتاب مائده‌ های زمینی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات پیشنهاد می‌کنیم. 

درباره آندره ژید

پل گیوم آندره ژید در سال ‏۱۹۵۱ به دنیا آمد. وی یک نویسندۀ فرانسوی و برندۀ جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۴۷ است.

پدر ژید، استاد حقوق و مادرش دختر یکی از بورژواهای ثروتمند نورماندی بود. ژید در خانواده‌ای پای‌بند به سنت‌های مذهب پروتستان پرورش یافت و سال‌های نوجوانی و جوانی او، تحت‌تأثیر این شرایط قرار گرفت.

ژید در کودکی، به سبب بیماری نتوانست به‌طور منظم به تحصیل در مدرسه ادامه دهد اما از آنجا که در خانواده‌ای علاقه‌مند به علم و فرهنگ می‌زیست، توانست این کمبود را به خوبی کنترل کند و در خانه به تحصیل ادامه دهد.

این نویسنده، فعالیت ادبی خود را در بیست و دو سالگی آغاز کرد و در بیست و چهار سالگی، در حالی که به شدت بیمار بود و می‌پنداشت که زندگی‌اش با خطری جدی روبه‌روست، به تونس رفت. دو سال بعد، هنگامی که از افریقای شمالی به فرانسه بازگشت، تغییری ژرف در او پدید آمده بود و جدا از بهبود کامل از بسیاری از قید و بندهای جسمی و روحی نیز رهایی یافته بود.

از میان آثار آندره ژِید می‌توان از «مائده‌های زمینی»، «ضد اخلاق»، «در تنگ» و «دخمه‌های واتیکان» نام برد. وی در «مائده‌های زمینی»، فلسفۀ پرشور و زیبایی را بنیان نهاد. از این کتاب در آغاز استقبال نشد؛ به‌طوری‌که در طول ۱۰ سال تنها ۵۰۰ نسخه از آن فروش رفت. پرهیز از هر گونه وابستگی و قید و بند و ستایش شور و عشق و نگاهی هر لحظه نو به تمام جلوه‌های هستی از مهم‌ترین ویژگی‌های این اثر است.

ژید برای سال‌ها بت «پیشروها» بود و محافظه‌کاران، او را «منحرف‌کنندۀ جوانان» می‌دانستند اما او پاسخ می‌داد، سقراط نیز که اکنون یکی از خدایان این محافظه‌کاران به‌‎شمار می‌رود، از چنین تهمت‌هایی دور نبوده است.

آندره ژید در سال ۱۸۶۹ درگذشت.

بخشی از کتاب مائده‌ های زمینی

«ناتانائل، از عنوان خشنی که خوشم آمده است به این کتاب بدهم دچار اشتباه مشو. می‌توانسم آن را «منالک» بنامم، اما منالک نیز همچون تو، هرگز وجود نداشته است. تنها نام آدمی که بر این کتاب می‌شد گذاشت نام خود من بود، اما در آن صورت من چگونه یارای آن می‌داشتم که خود را نویسنده آن معرفی کنم.

من خویشتن را بی‌هیچ آرایش و شرمی در این کتاب نمایانده‌ام و اگر گاهی در آن از سرزمین‌هایی سخن می‌گویم که هرگز ندیده‌ام و عطرهایی که هرگز نبوئیده‌ام و یا کارهایی که هرگز نکرده‌ام و یا از تو، ای ناتانائل که هنوزت ندیده‌ام هیچ از سر سالوس و ریا نیست و این چیزها خود، ای ناتانائل که این کتاب را خواهی خواند، از نامی که بر تو نهاده‌ام، چون نامی را که آینده به تو خواهد داد نمی‌دانستم، دروغ‌تر نیست.

و آنگاه که کتاب مرا خواندی آن را بیفکن و بیرون رو. دلم می‌خواهد که این کتاب شوق خروج را در تو برانگیزد. خروج از هرجا، از شهر و خانواده‌ات، از اطاقت و از اندیشه‌ات کتاب مرا با خود به همراه مبر.

اگر من به جای منالک بودم، دست راستت را چنان می‌گرفتم که دست چپت از آن آگاه نباشد و این دست فشرده را هر چه زودتر، همچون که از شهرها دور می‌شدیم رها می‌کردم و به تو می‌گفتم: مرا فراموش کن.

ای کاش کتاب من به تو بیاموزد که به خود، بیش از این کتاب علاقه‌ورزی و سپس به چیزهای دیگر بیشتر از خودت.»