کتاب دریای نزدیک

انتشارات پنگوئن انگلستان در سال ۲۰۱۳ میلادی به مناسبت صدمین سالروز تولد آلبر کامو، کتابی با نام «دریای نزدیک» از وی منتشر کرد. این کتاب دو اثر ارزشمند کامو، «دریای نزدیک» و «تابستان الجزیره» را دربردارد. «دریای نزدیک» از کتاب «تابستان» و «تابستان الجزیره» از کتاب «عیش» انتخاب شده‌اند. «دریای نزدیک» پیش از این به فارسی برگردانده نشده اما تابستان الجزیره یک ترجمهٔ قبلی از روی نسخه قدیمی و با تعدیل زیاد انتشارات وینتِیج دارد. این اثر به دلیل این‌که خوب به مخاطب فارسی‌زبان معرفی نشد و دلایل ناپیدای دیگر سال‌ها است که تجدید چاپ نشده و کنون در بازار نشر ایران نایاب است.علت این‌که این دو اثر در کنار هم قرار گرفته‌اند این است که مضامین فلسفی و اخلاقی آن‌ها به شدت نزدیک به یکدیگر هستند و هر دو جلوه‌ای از نگاه زیباشناسانهٔ آلبر کامو به دریا، آفتاب و روح مدیترانه‌ای است که در تمام آثارش دمیده شده است. در این کتاب علاوه بر دو اثر یاد شده فصل‌هایی هم درباره زندگی، اندیشه و آثار کامو گنجانده شده که خواندنش برای علاقه مندان به این نویسنده، لذت‌بخش خواهد بود.

درباره نویسنده کتاب

زندگی آلبر کامو، نویسنده نامدار فرانسوی‌الاصل، از فقر و سختی آغاز شد. او در ۱۹۱۳ در الجزایر به دنیا آمد و پدرش در جنگ کشته شد. کامو با پشتکار و استعداد درخشید و کتاب بیگانه آلبر کامو را نوشت که امروزه از شاهکارهای قرن بیستم محسوب می‌شود. در سال ۱۹۶۰ بر اثر سانحه رانندگی درگذشت.

بخشی از «دریای نزدیک»:

«من در کنار دریا و فقری که برایم مجلل بود بزرگ شدم، سپس دریا را گم کردم و فقری طاقت فرسا را یافتم که در آن تمام زیب و زیورها برایم خاکستری و رنگ باختند.

از آن پس، انتظار می‌کشم؛ انتظار کشتی‌های عازمِ خانه، سرای آب‌ها، روشنیِ روز. با شکیبایی انتظار می‌کشم، با تمام نزاکتی که در چنته دارم. مردم مرا می‌بینند که در خیابان‌های خوب و بالای شهر قدم می‌زنم، من مثل هرکس دیگری چشم‌اندازها را تحسین می‌کنم، با دیگران دست می‌دهم، اما این من نیستم که سخن می‌گوید.

مردم از من تمجید می‌کنند، اما به محض اینکه اندکی فلسفه‌بافی کنم، ناسزایم می‌گویند و من به ندرت تحیر نشان می‌دهم؛ سپس فراموش می‌کنم و به کسی که ناسزایم گفته لبخند می‌زنم یا در معاشرت با کسی که دوستش دارم بیش از حد مودبانه رفتار می‌کنم.

چه کنم که تمام آنچه می‌توانم به خاطر بیاورم تنها یک تصویر است. عاقبت آن‌ها وادارم می‌کنند بگویم من کیستم؟»