کتاب تاجر ونیزی

«تاجر ونیزی» یکی از نمایشنامه‌های کمدی-رمانتیک ویلیام شکسپیر، شاعر و نمایش‌نامه‌نویس قرن شانزدهمی انگلستان است. او این اثر را بین سال‌های ۱۵۹۶ تا ۱۵۹۸ نوشت. منتقدان و شکسپیرپژوهان منبع احتمالی این کمدی رمانتیک را گاو ِ بی‌ذَنَب، نوشتهٔ ِسر جیووانی، نویسندهٔ فلورانسی می‌دانند که به سالِ ۱۵۵۸ در میلان چاپ شده بود. از دیگر آثاری که مستقیم و غیرمستقیم در این نمایشنامه تأثیر گذاشته‌اند، می‌توان به یهودی مالتی (حدود ۱۵۹۰‌) کریستوفر مارلو اشاره داشت که نقیضه‌ای است بر قضیهٔ محاکمه و مجازات روی لوپز، پزشک یهودی ملکه الیزابت که راست یا ناراست درصدد سوءقصد به جان ملکه برآمده بود. آنتونیو تاجر ونیزی برای دوستش از یک رباخوار یهودی قرضی می‌گیرد تا مقدمات عروسی‌اش را فراهم کند. رباخوار شرط می‌گذارد که برای هر روز دیرکرد در پس دادن قرض، آنتونیو باید یک تکه از گوشت بدنش را بدهد. او این موضوع را قبول می‌کند اما در حال تجارت، کشتی‌هایش دچار حادثه می‌شوند و او نمی‌تواند برای پس دادن قرضش برگردد. در این میان یهودی رباخوار مصصم است که پولش را پس بگیرد، پس آنتونیو را به دادگاه می‌کشاند و خبری دستگیری او به دوستش بساتیو می‌رسد. بساتیو و تاره عروسش به کمک دوستشان می‌شتابند اما یهودی مذکور مایل به گرفتن پول نیست. او از مسیحیان متنفر است و گوشت تن آنتونیو را می‌خواهد. تصویری که شکسپیر در درام خود از ونیز و یهودیان به دست می‌دهد،هنرمندانه و تا اندازه‌ای برآمده از یهودی‌ترسی انگلیسی‌ها است و این موضوع باعث شده تا برخی این اثر را یهودستیزانه معرفی کنند. تاجر ونیزی پیش از این دوبار به قلم ناصرالملک و علاءالدین پازارگادی به فارسی ترجمه شده است و ترجمه مهران صفوی از آن، ترجمه سوم است.