کتاب در کتابخانه پیدایش می کنی

کتاب الکترونیکی در کتابخانه پیدایش می‌کنی نوشتهٔ میچیکو آئویاما است و با ترجمهٔ هادی سالارزهی در نشر نون چاپ شده است. این کتاب برای طرفداران کتابخانهٔ نیمه‌شب جالب خواهد بود. در کتابخانه پیدایش می‌کنی در لیست ۱۰۰ کتاب برتر سال مجلهٔ تایم قرار گرفت.

درباره کتاب در کتابخانه پیدایش می‌کنی

رمان در کتابخانه پیدایش می‌کنی داستان ۵ شخصیت را روایت می‌کند که سال‌ها به دنبال چیزی می‌گردند که نمی‌دانند چیست. داستان از کتابخانه‌ای آغاز می‌شود که کتابداری مرموز در آن حضور دارد. این اثر با تمرکز بر فضای کتابخانه و نقش آن در زندگی شخصیت‌ها، به بررسی تأثیر کتاب‌ها و خواندن بر زندگی انسان‌ها می‌پردازد. داستان با سبکی جذاب و ماجراجویانه، خواننده را به دنیایی از کشف و شگفتی هدایت می‌کند و به او اجازه می‌دهد تا در کنار شخصیت‌ها به جست‌وجوی معانی پنهان در زندگی‌ مشغول شود.

کتاب در کتابخانه پیدایش می‌کنی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این رمان به دوستداران داستان‌های الهام‌بخش و معمایی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب در کتابخانه پیدایش می‌کنی

«همان‌طور که داشتم از در خروجی کارکنان عبور می‌کردم، دختری که در همان طبقه در یک بوتیک پوشاک برند و گران‌قیمت کار می‌کرد از کنارم رد شد. دامن زیبایی به رنگ سفید و سبز زیتونی پوشیده بود که از نیمه‌ها کمی گشاد می‌شد و وقتی راه می‌رفت به‌زیبایی از پشت تاب می‌خورد. موهایش را هم بالا بسته بود تا ظاهرش کامل‌تر به نظر برسد. نمی‌دانستم لباس‌هایش مربوط به بوتیکی بود که در آن کار می‌کرد یا نه، چون کارکنان بوتیک‌ها مجبور نبودند لباس فرم بپوشند؛ آن‌ها مختار بودند هر لباسی که دلشان می‌خواست بپوشند. دیدن چنین دخترهایی این دوروبر باعث می‌شد حتی عدن هم جای خوبی به نظر برسد.

کیفم را که وسایل ناهارم در آن بود، از رختکن برداشتم و سپس به‌سمت غذاخوری کارکنان به راه افتادم. منوی ناهار اینجا خیلی محدود است: نودل سوبا یا نودل اودون، غذاهای آبکی یا ناهارهای مخصوص هفتگی که همیشه یکی از مواد تشکیل‌دهندۀ غذا را به‌شدت در آن سرخ کرده‌اند. من چندباری از غذاخوری اینجا غذا سفارش داده‌ام، اما آخرین‌بار، وقتی به زنی که اینجا کار می‌کند گفتم سفارشم را اشتباه متوجه شده‌اند و او چیزی نمانده بود سرم را از تنم جدا کند، دیگر تصمیم گرفتم چیزی از اینجا سفارش ندهم. بنابراین حالا وقتی از خانه راهی محل کار می‌شوم، از یک فروشگاه مواد غذایی ساندویچ و اسپرینگ رول۶ می‌خرم.

غذاخوری پر از کارکنان این مجموعه بود: زنانی که لباس‌های صورتی پوشیده بودند، مردانی که پیراهن‌های سفید بر تن داشتند و تعدادی از کارکنان بوتیک‌ها که لباس‌های غیررسمی و راحت خودشان را پوشیده بودند. چهار زن دور میز کناری من نشسته بودند و از بچه‌ها و شوهرهایشان حرف می‌زدند و قاه‌قاه می‌خندیدند. برای مشتری‌ها شاید من یکی از همین زن‌ها بودم که پیراهن صورتی مرجانی بر تن کرده است، اما راستش را بخواهید، آن زن‌ها من را می‌ترساندند. من نمی‌توانستم جلوی آن‌ها بایستم، بنابراین تلاشی هم نمی‌کردم که با آن‌ها وارد گپ‌وگفت بشوم.

کار کردن من در عدن فقط و فقط یک دلیل دارد: این تنها پیشنهاد کاری‌ای بود که من دریافت کردم. برای تنظیم متن درخواستم آنچنان تلاشی نکردم؛ این درخواست یکی از ده‌ها درخواستی بود که بعد از فارغ‌التحصیلی برای چندین شرکت فرستاده بودم. فکر نمی‌کردم کار زیادی از دستم بربیاید، بنابراین هر شغلی که می‌شد، هرجایی، فرق چندانی به حالم نمی‌کرد. چیزی حدود سی ایمیل رد درخواست دریافت کردم.»