کتاب آپارتمان پاریس

کتاب آپارتمان پاریس نوشتهٔ لوسی فولی و ترجمهٔ محدثه احمدی است. نشر نون این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این رمان رمزآلود قصهٔ دختر جوانی است که در جست‌وجوی برادرشْ اسرار پنهانی را درمی‌یابد.

درباره کتاب آپارتمان پاریس

کتاب آپارتمان پاریس رمانی است که هر یک از بخش‌های آن به نام یکی از شخصیت‌های قصه است؛ «سوفی»، «جس»، «دربان» و... . این نام‌ها در فهرست این کتابْ تکرار شده‌اند. بعضی دیگر از بخش‌ها هم نام روزی در هفته یا یک زمان را بر خود دارند. این رمان اولین‌بار در سال ۲۰۲۲ به چاپ رسید. در قصهٔ این کتاب می‌بینیم که «جس هدلی» پس از کنارگذاشتن آخرین شغلش در انگلیس، به آپارتمان شیک برادرخوانده‌اش، «بن دنیلز» در پاریس می‌رود، اما «بن» آنجا نیست و صبح روز بعد نیز خبری از او نمی‌شود. وقتی «جس» از سایر ساکنان درمورد برادرش می‌پرسد، آن‌ها همگی از جواب‌دادن طفره می‌روند. «جس» هنگام جست‌وجو برای یافتن «بن»، درمی‌یابد که ساکنان آن ساختمان، اعضای یک خانواده هستند و اسراری برای پنهان‌کردن دارند. وقتی یکی از همکاران «بن»، نگرانی «جس» را درمورد ناپدیدشدن او جدی می‌گیرد، جزئیات آن اسرار شروع به برملاشدن می‌کند؛ هم‌زمان تصویری ملموس از خانواده‌ای با زخم‌هایی عمیق آشکار می‌شود.

خواندن کتاب آپارتمان پاریس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر بریتانیا و قالب رمان پیشنهاد می‌کنیم.

درباره لوسی فولی

لوسی فولی در سال ۱۹۸۶ در بریتانیا به دنیا آمد. او دانش‌آموختهٔ رشتهٔ ادبیات انگلیسی است و سال‌ها ویراستار داستانی بوده است. لوسی فولی در سال ۲۰۱۵ به عرصهٔ داستان‌نویسی وارد شده و موفقیت‌های بسیاری به دست آورد. اغلب آثار او به زبان‌های گوناگون ترجمه شده‌اند و در فهرست پرفروش‌ترین آثار بازار دنیای کتاب قرار دارند. رمان «آپارتمان پاریس» یکی از آثار اوست.

بخشی از کتاب آپارتمان پاریس

«موبایلم را بیرون می‌آورم. آخرین باری که نگاه کردم، بن جواب پیام‌هایم را نداده بود. در قطار برایش نوشتم: «توی راهم!» بعد هم گفتم: «توی ایستگاه شمالم! تاکسی‌تلفنی داری؟!!!» با خودم گفتم شاید ناگهان سخاوتمند شود و برایم تاکسی بفرستد. ارزشش را داشت.

یک پیام جدید دارم. ولی از طرف بن نیست.

«هرزه احمق. فکر کردی می‌تونی قسر دربری؟»

لعنتی. ناگهان گلویم خشک می‌شود. آب دهانم را قورت می‌دهم. بعد پیام را پاک و شماره را مسدود می‌کنم.

راستش، در دقیقه نود تصمیم گرفتم به اینجا بیایم. وقتی به بن زنگ زدم و گفتم در راهم، زیاد ذوق نکرد. خب، خیلی به او وقت ندادم تا قضیه را هضم کند. ولی همیشه حس می‌کنم من بیشتر از برادر ناتنی‌ام به این رابطه اهمیت می‌دهم. کریسمس پارسال پیشنهاد دادم با هم باشیم، ولی او گفت سرش شلوغ است و باید «اسکی» کند. اصلاً نمی‌دانستم اسکی بلد است. حتی گاهی حس می‌کنم باعث خجالتشم. من بن را یاد گذشته می‌اندازم و او ترجیح می‌دهد به جلو برود.

باید می‌گفتم درمانده شده‌ام. ولی گفتم: «امیدوارم یکی دو ماه بیشتر طول نکشه. تازه، به‌محض اینکه روی پای خودم وایستم، دُنگ خودم رو هم می‌دم. می‌رم سر کار.» بله. باید رئیسی پیدا کنم که زیاد اهل سؤال‌وجواب نباشد. برای همین سر از آن مکان‌ها درآوردم؛ جاهای زیادی نیستند که با وجود سابقه افتضاحم، قبولم کنند.

تا همین بعدازظهر در میخانه کوپاکابانای برایتون کار می‌کردم. حسابی انعام می‌گرفتم و همه چیز جبران می‌شد. تعداد زیادی بانکدار پرمدعای لندنی به آنجا می‌آمدند تا ازدواج دیک یا هَری یا توبیاس را جشن بگیرند و آن‌قدر مست بودند که حواسشان به پول‌هایشان نبود؛ شاید هم برای چنین آدم‌هایی پول خرد بودند. ولی امروز بیکارم. دوباره.»