کتاب در کتابخانه پیدایش خواهی کرد

کتاب در کتابخانه پیدایش خواهی کرد نوشتهٔ میچیکو آئویاما و ترجمهٔ مژگان رنجبر و ویراستهٔ بتول مقدادی است. نشر کتاب کوله پشتی این رمان معاصر ژاپنی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب در کتابخانه پیدایش خواهی کرد

کتاب در کتابخانه پیدایش خواهی کرد را نکوهشی دانسته‌اند از جادوی کتابخانه‌ها، دوستی و اجتماع. این رمان صوتی مناسب هر فردی است که احساس می‌کند در مسیر زندگی‌اش به بن‌بستی رسیده و به مقداری انگیزه نیاز دارد. این رمان جذاب ژاپنی برای علاقه‌مندان به کتاب پرفروش «کتابخانهٔ نیمه‌شب»، نشان داده است که یک پیشنهاد کتاب درست به دیگران، زندگی آن‌ها را می‌تواند به‌کلی تغییر دهد. دنبال چی می‌گردی؟ این سؤال معروفی است که مرموزترین کتاب‌دار توکیو، «سایوری کوماچی» به‌طور معمول از مشتریان خود می‌پرسد. او مانند بیشتر مسئول کتابخانه‌ها، همهٔ کتاب‌هایی را که در قفسه‌هایش قرار گرفته‌اند، خوانده است، اما مهم‌تر از آن او توانایی منحصربه‌فردی در خواندن روح مهمانان کتابخانه‌اش دارد. کوماچی می‌تواند برای کسانی که وارد کتابخانهٔ او می‌شوند، دقیقاً آنچه را که در زندگی به آن نیاز دارند، احساس کند و کتابی را به آن‌ها پیشنهاد دهد که بدون کمک او هرگز پیدایش نمی‌کردند. هر بازدیدکننده از برهه‌ای متفاوت در شغل و زندگی خود به کتابخانهٔ او می‌آید؛ از فروشندهٔ بی‌قراری گرفته که احساس می‌کند در کارش گیر افتاده تا مادری کارگر که آرزوی سردبیری مجله در سر دارد. گفت‌وگوی آن‌ها با سایوری کوماچی و کتاب غافلگیرکننده‌ای که او به هر یک از آن‌ها امانت می‌دهد، عواقب تغییر‌دهنده‌ای در زندگی هر یک از آن‌ها در پی خواهد داشت. این رمان صوتی را روایتی دلپذیر و ملایم از داستان‌هایی دانسته‌اند که امید و شادی را برای کسانی که خود را در لحظه‌ای مهم از زندگی می‌بینند، ارائه کرده است.

خواندن کتاب در کتابخانه پیدایش خواهی کرد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر ژاپن و قالب رمان پیشنهاد می‌کنیم.

درباره میچیکو آئویاما

میچیکو آئویاما در سال ۱۹۷۰ میلادی در استان آیچی در هونشو در ژاپن به دنیا آمد. این نویسنده پس از دانشگاه، گزارشگر یک روزنامهٔ ژاپنی مستقر در سیدنی شد؛ سپس به توکیو بازگشت و به‌عنوان سردبیر مجله مشغول به کار شد. رمان «در کتابخانه پیدایش خواهی کرد» به قلم او در فهرست نهایی جایزهٔ کتابفروشان ژاپن قرار گرفت و به پرفروش‌ترین کتاب ژاپن تبدیل شد. این رمان به بیش از ۲۰ زبان ترجمه شده است.

بخشی از کتاب در کتابخانه پیدایش خواهی کرد

«دومین مسئله این است که به‌طرز نگران‌کننده‌ای از داشتن هرگونه سرگرمی بی‌بهره‌ام. البته چند دلخوشی کوچک دارم. چیزهایی که اشتیاقشان را دارم، مثل نوشیدنی عصرم یا تماشای سریالی تاریخی‌حماسی که عصر یکشنبه‌ها پخش می‌شود؛ اما اینها بخشی از زندگی هرروزه‌ام هستند و با سرگرمی فرق دارند. من چیزی درست نمی‌کنم و هیچ‌گونه دلبستگی شدیدی به چیزی ندارم که درباره‌اش با شورواشتیاق حرف بزنم.

سومین موضوعی که فهمیده‌ام... آه. سومین موضوع این است: حالا که برای هیچ شرکتی کار نمی‌کنم، دیگر به‌طور گسترده در جامعه به رسمیت شناخته نمی‌شوم.

در سال‌های زیادی که در بخش فروش کار می‌کردم، حرف زدن با مردم بخشی از شغلم بود. شاید به همین علت همه به‌اشتباه فکر می‌کنند که از شبکهٔ شخصی گسترده‌ای برخوردارم. برایم شوکه‌کننده بود که در سال نوی بعد از بازنشستگی‌ام، از آن کارت‌تبریک‌های همیشگی یا هدایای پایان سال چیزی به دستم نرسید. تکان‌دهنده بود که پی بردم تمام روابطم کاری بوده است و از هرگونه دوست واقعی بی‌بهره‌ام، حتی کسی که همراهش چای بنوشم. طی شش ماه اخیر، آثار وجودم در شرکت از بین رفته است، آن هم به‌رغم حضور چهل‌ودوساله‌ام در آنجا.

وقتی یوریکو از سر کار به خانه می‌آید، بی‌کار جلوی تلویزیون نشسته‌ام. به اطراف اتاق نگاهی می‌اندازد و نچ‌نچ می‌کند، بعد با قدم‌هایی محکم به‌طرف ورودی بالکن می‌رود.

«واقعاً که ماسائو. مگه ازت نخواستم لباس‌های شسته‌شده رو بیاری تو؟»

لعنتی. فراموششان کردم. اما یوریکو واقعاً عصبانی نیست، این را می‌فهمم.

انگار که بچه‌ای را سرزنش کند می‌گوید: «ملنگ!» در کشویی بالکن را باز می‌کند و دمپایی‌های بیرون را پا می‌کند تا برود و لباس‌های شسته‌شده را بیاورد.

وقتی لباس‌ها را دم در بالکن به دستم می‌دهد، می‌گویم: «شرمنده.» و آنها را می‌برم تو. لباس‌های خشک‌شده بوی آفتاب می‌دهند.

من هرگز کار خانه نکرده‌ام و عادت کردن بهش برایم سخت است. اگر یوریکو ازم بخواهد کاری برایش بکنم، انگار به‌کلی یادم می‌رود. اما اگر همین‌طور به یللی‌تللی کردن در خانه ادامه بدهم، بدن و مغزم، هر دو به فنا می‌روند و درنهایت پیرمردی خرفت می‌شوم. شاید این تنها باری باشد که یوریکو به فراموش‌کاری‌ام بخندد. او خیلی باگذشت است، اما شاید نشانه‌ای باشد از اینکه فکر می‌کند عصبانیت بی‌فایده است، چون دیگر هیچ امیدی به من ندارد.»