کتاب فلسفه و سیاست واقعی

کتاب فلسفه و سیاست واقعی نوشتهٔ ریموند گویس با ترجمهٔ کمال پولادی و ویراستاری حسن افشار در نشر مرکز چاپ شده است.

درباره کتاب فلسفه و سیاست واقعی

ریموند گوس استاد بازنشسته‌ٔ فلسفه‌ٔ دانشگاه کمبریج است. تخصص او در زمینه‌ٔ فلسفه‌ٔ سیاست و فلسفه‌ٔ اروپایی قرن نوزدهم و بیستم است. گوس همچنین از ویراستاران مجموعه‌کتاب‌های کلاسیک فلسفه‌ٔ سیاسی انتشارات دانشگاه کمبریج است.

کتاب فلسفه و سیاست واقعی درباره‌ٔ دور‌افتادن جریان‌های اصلی فلسفه‌ٔ سیاسی قرن بیستم از واقعیت سیاسی است. ریموند گویس فلسفه‌ٔ سیاسی قرن بیستم را در نظریات برخی نمایندگان برجستهٔ آن، کسانی مثل رابرت نوزیک و جان رالز، در معرض انتقادی بنیان‌برافکن قرار می‌دهد.  فلسفه‌ٔ سیاسی نوزیک بر اصل بدیهی‌پنداشته‌شده‌ٔ «حقوق ذهنی» و فلسفه‌ٔ سیاسی رالز بر «شهود عدالت» برپا شده است. پنداری‌بودن این نقاط عزیمت کل فلسفه‌ٔ سیاسی آن‌ها را به پنداربافی تقلیل داده است. گوس می‌کوشد با رجوع به برخی بصیرت‌های لنین، ماکس وبر و نیچه و لزوم لحاظ‌کردن عنصر قدرت در زندگی سیاسی به نگرش‌های تازه‌ای در فلسفه‌ٔ سیاسی اشاره کند.

هر تلاش برای اندیشهٔ جدی دربارهٔ رابطهٔ بین سیاست و اخلاقیات باید به‌لحاظ معرفتی به این واقعیت حساس باشد که عقاید، ارزش‌ها، آرزوها، مفاهیم اخلاقی و جز این‌ها معمولاً ناپخته و جز در موارد محدود به‌شدت نامنسجم و در معرض تغییر دائمی هستند.

کتاب فلسفه و سیاست واقعی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به علوم سیاسی و فلسفه پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب فلسفه و سیاست واقعی

«آنچه من می‌خواهم آن را «رویکرد واقع‌گرایانه به فلسفهٔ سیاسی» بنامم این بصیرت اساساً هابزی را بسط می‌دهد. این رویکرد متمرکز بر مطالعهٔ شکل‌های دارای مصادیق تاریخی از کنش جمعی انسان است و توجه خاص به راه‌های گوناگونی دارد که مردم می‌توانند با آن کنشِ خود را ساختار و سازمان دهند تا شکل‌های بی‌نظمی را که ناخوشایند یا به دلایل دیگر تحمل‌ناپذیر می‌یابند محدود یا مهار کنند. این یک مطالعهٔ تاریخی مشخص است، حداقل به این دلیل که «نظم» و «بی‌نظمی تحمل‌ناپذیر» مقادیری متغیر هستند. به این معنی که میزان کلی تحمل مردم نسبت به کنش نامنضبط، پیش‌بینی‌ناپذیر، یا اتفاقی است، و میزانی که انواع خاص فقدان نظم به‌طور مشخص آنها را به دردسر می‌اندازد، از زمانی به زمان دیگر و از جامعه‌ای به جامعهٔ دیگر به‌طور قابل ملاحظه‌ای تفاوت دارد. برای مثال، آدم‌های کمی در اروپای مدرن آزادی هرج‌ومرج‌گونهٔ تملک اسلحه را که در ایالات متحده یک جزء مثبت زندگی خوب محسوب می‌شود، یا همین‌طور نداشتن یک شکل سازمان داده شدهٔ بیمهٔ سلامت ملی را تحمل‌پذیر خواهند یافت؛ یا اینکه در قرون دوازدهم تا هفدهم جامعه‌ای که مبنای مذهبی واحدی نداشته باشد تصورناپذیر بود. نبود نظم برای یک شخص گاهی آزادی شخص دیگری است، و در این خصوص چنان خلط مبحثی حکم‌فرماست که دونالد رامسفلد وزیر خارجهٔ وقت ایالات متحده می‌توانست خیلی جدی وضع بغداد در سال ۲۰۰۳ را «آزادی شلخته» توصیف کند. تفاوت برداشت دربارهٔ اینکه چه چیزی «نظم» یا «بی‌نظمی» محسوب می‌شود خود یک منبع تنازع بین افراد و گروه‌هاست. یک کشور ممکن است سطوحی از یورش‌های کوچک مرزی از جانب همسایگان را به‌عنوان جزء لازمی از زندگی طبیعی بپذیرد، درحالی که همسایهٔ دیگر ممکن است آن را بهانهٔ جنگ ببیند، یا تظاهر کند که چنین می‌بیند.»