کتاب باشگاه مشت زنی

کتاب باشگاه مشت زنی نوشته چاک پالانیک است و با ترجمه پیمان خاکسار در نشر چشمه منتشر شده است. این کتاب یکی از مشهورترین اقتباس‌هایی سینمایی جهان را داشته است و دیوید فینچر فیلمی مشهور از آن ساخته است. 

درباره کتاب باشگاه مشت زنی

باشگاه مشت زنی داستان یک راوی ناشناس است که به عنوان متخصص فراخوان محصول برای یک شرکت خودروسازی کار می کند. او به دلیل استرس شغلی و پروازهای مداوم برای سفرهای کاری مکرر درگیر بی‌خوابی است. زمانی که او به دنبال درمان است، پزشکش به او توصیه می‌کند که به یک گروه حمایتی برای قربانیان سرطان بیضه مراجعه کند تا بفهمد درد واقعی چگونه است. او متوجه می‌شود که شنیدن مشکلات دیگران - علیرغم اینکه خود سرطان بیضه ندارد - بی‌خوابی او را کاهش می‌دهد.

همه چیز به نظر طبیعی است تا اینکه او با مارلا سینگر ملاقات می کند. مارلا که درگیر اضطراب است به راوی یادآوری می‌کند که او به آنجا تعلق ندارد. او از مارلا متنفر است زیرا او را از گریه کردن و خوابیدن محروم کرده است. راوی دوباره درگیر بی‌خوابی می‌شود.

یک روز راوی در ساحل لا با تایلر دوردن، یک افراطی عجیب با وسایل و رفتارهای مرموز آشنا می‌شود. پس از اینکه انفجاری آپارتمان راوی را ویران می‌کند، او می‌خواهد در خانه تایلر بماند. تایلر موافقت می‌کند، اما در ازای آن چیزی می‌خواهد: از او می‌خواهد او را به‌شدت کتک بزند و همین کتک زدن باعث حس لذت در آن‌ها می‌شود و همین موضوع آغاز  باشگاه مشت زنی است. 

از باشگاه مشت زنی Fight Club فیلمی آمریکایی، ساخته شده که دیوید فینچر در سال ۱۹۹۹ میلادی آن را کارگردانی کرده است. بازیگرانی همچون ادوارد نورتون، برد پیت و هلنا بونهام کارتر در فیلم نقش آفرینی کرده‌اند.  

خواندن کتاب باشگاه مشت زنی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب باشگاه مشت زنی

تایلر یک شغل پیشخدمتی برایم پیدا می‌کند و بعد تفنگی در دهانم می‌چپاند و می‌گوید که اولین قدم برای رسیدن به جاودانگی مردن است. با این‌که من و تایلر از مدت‌ها قبل بهترین دوست هم بودیم باز هم مردم همیشه از من می‌پرسیدند که اسم تایلر دردن۱ به گوشم خورده یا نه.

لولهٔ تفنگ به ته گلویم فشار می‌آورد. تایلر می‌گوید: ما واقعاً نمی‌میریم.

با زبانم شیارهای صداخفه‌کن لولهٔ تفنگ را که خودمان مته‌شان کرده‌ایم حس می‌کنم. بیشتر صدایی که شلیک گلوله ایجاد می‌کند در اثر انبساط گازهاست. گلوله صدای زیر قابل شنیدنی هم تولید می‌کند که به خاطر حرکت بسیار سریعش است. برای خفه کردن صدا، فقط باید تعداد زیادی سوراخ داخل لولهٔ تفنگ ایجاد کرد. این کار به گازها اجازهٔ خروج می‌دهد و این‌طوری سرعت گلوله به کمتر از سرعت صوت می‌رسد.

اگر سوراخ‌ها را درست مته نکنی تفنگ در دستت منفجر می‌شود.

تایلر می‌گوید: این واقعاً مرگ نیست. ما افسانه خواهیم شد. ما پیر نمی‌شیم.

با زبانم لولهٔ تفنگ را به‌سمت لپم می‌رانم و می‌گویم: تایلر، ما که دراکولا نیستیم.

ساختمانی که بر آن ایستاده‌ایم تا ده دقیقهٔ دیگر وجود نخواهد داشت. اگر در یک وان پر از یخ، مقداری اسیدنیتریک نود و هشت درصد جوشان را با حجم سه برابری از اسیدسولفوریک مخلوط کنید و با قطره‌چکان گلیسیرین به آن اضافه کنید، آن وقت شما نیتروگلیسیرین دارید.

من این را می‌دانم چون تایلر این را می‌داند.

نیتروگلیسیرین را با خاک‌اره مخلوط کنید. حالا یک جور مادهٔ منفجرهٔ خمیری خوشگل دارید. خیلی‌ها به نیتروگلیسیرین‌شان پنبه اضافه می‌کنند و به آن سولفات دومنیزی می‌زنند. این ترکیب هم بدک نیست. بعضی‌ها هم از نیتروِ مخلوط‌شده با پارافین استفاده می‌کنند. ولی پارافین هیچ‌وقت، هیچ‌وقت به دردم نخورده.

من با تفنگی در دهانم به همراه تایلر روی پشت‌بام ساختمان پارکر ـ موریس ایستاده‌ام که صدای خرد شدن شیشه به گوشم می‌رسد. از لبهٔ پشت‌بام نگاه کن. آسمان ابری است. حتا این بالا. این بلندترین ساختمان جهان است و این بالا باد همیشه سرد است. این‌جا آن‌قدر ساکت است که احساس می‌کنی یکی از آن میمون‌هایی هستی که فرستادندشان به فضا. کارهای کوچکی را انجام می‌دهی که یادت داده‌اند.

اهرمی را بکش.