بریده‌هایی از کتاب باشگاه مشت زنی

تایلر می‌گوید: فقط بعد از این‌که همه‌چیزت رو از دست دادی می‌تونی هر کاری که دلت می‌خواد بکنی.

مبلمان می‌خری. به خودت می‌گویی این آخرین کاناپه‌ای است که تا آخر عمرم ممکن است لازم داشته باشم. مبل را می‌خری، چند سال کاملاً راضی هستی چون هر اتفاق بدی هم که بیفتد دیگر مطمئنی که مشکل مبلت حل شده. بعد یک دست ظرف عالی. بعد هم یک تخت‌خواب ایده‌آل، پرده. فرش. حالا در لانهٔ خوشگلت گیر افتاده‌ای. چیزهایی که قبلاً صاحب‌شان بودی حالا صاحبت شده‌اند.

نسلی از زنان و مردان جوان و قوی دارید که دوست دارند جان‌شان را فدای چیزی کنند. تبلیغات رسانه‌ها باعث شده این آدم‌ها دائم دنبال اتومبیل و لباس‌هایی باشند که اصلاً نیازی به آن‌ها ندارند. چند نسل است که آدم‌ها شغل‌هایی دارند که از آن متنفرند و تنها دلیلی که ول‌شان نمی‌کنند این است که بتوانند چیزهایی بخرند که به هیچ دردشان نمی‌خورد.

در یک دورهٔ زمانی طولانی نرخ زنده ماندن تمام موجودات به صفر تنزل می‌کند.

این من نبودم که باهاش می‌جنگیدی. خودت گفتی. داشتی با چیزایی می‌جنگیدی که ازشون نفرت داشتی.

آخر این هفته هر یک از اعضای کمیتهٔ حمله باید دعوایی راه بیندازد اما در آن پیروز نشود. ولی نه در باشگاه مشت‌زنی. دعوا راه انداختن سخت‌تر از آن است که فکرش را می‌کنید. آدم‌های خیابان هر کاری که از دست‌شان برمی‌آید می‌کنند تا از دعوا دوری کنند. ایده این بود که به یک آدم عادی که هیچ‌وقت به عمرش دعوا نکرده گیر بدهیم و دعوا راه بیندازیم و بعد او را به عضویت درآوریم. بگذاریم برای یک‌بار هم شده مزهٔ برنده شدن را بچشد. بهش اجازه بدهیم که دخل‌مان را بیاورد.

گریه در چیزی تاریک، در آغوش یک نفر دیگر، درست وقتی که می‌فهمی هر کاری انجام می‌دهی در پایان سر از زباله‌دان درمی‌آورد، درست‌ترین کار است

تمدن را از بین خواهیم برد تا دنیای بهتری از نو بسازیم.

من انتقام بی‌رحم جو هستم.

فرهنگ ما جوری با مرگ برخورد می‌کند انگار که مردن یک اتفاق اشتباهی است.

کتاب باشگاه مشت‌زنی در فهرست کتاب‌هایی قرار دارد که به گفتهٔ منتقدان ادبی گاردین هر کس باید پیش از مرگش آن را بخواند.

دربان گفت: اگه ندونی که چی می‌خوای آخرسر دوروبرت پر می‌شه از چیزایی که لازم‌شون نداری.

ما ویژه نیستیم. گه و کثافت هم نیستیم. فقط هستیم.

ضرب‌المثلی قدیمی می‌گوید همیشه کسی را می‌کشی که از همه بیشتر دوستش داری

لولهٔ تفنگ را روی شقیقه‌ام بگذار و دیوار را با مغزم نقاشی کن.

هر چیزی که به آن مغروری روزی دور انداخته خواهد شد.

بعد از فاجعه است که رستگار می‌شویم.

ما بچه‌وسطی‌های تاریخیم. از بچگی تلویزیون به خورد ما داده که بالاخره یه روزی میلیونر و هنرپیشه و ستارهٔ راک می‌شیم. ولی هیچ‌وقت نمی‌شیم؛ و ما تازه داریم اینو می‌فهمیم. پس سربه‌سر ما نذار.

اول باید تا ته خط بروی.

اگر احساس می‌کردند این آخرین دفعه‌ای است که تو را می‌بینند واقعاً تو را می‌دیدند.

از دست دادن هر نوع امید آزادی بود. وقتی چیزی راجع‌به خودم نمی‌گفتم افراد گروه بدترین‌ها را در موردم تصور می‌کردند. بدتر گریه می‌کردند. بدتر گریه می‌کردم. ستاره‌های آسمان را نگاه کن و رفته‌ای

بعد دیگر هیچ‌وقت لازم نیست برای پول تنخواه دستت را پیش این‌وآن دراز کنی. یا برای اقلام گران‌تر از ۲۵ دلار رسید بگیری. دیگر هرگز مجبور نیستی موهایت را کوتاه کنی.

تایلر می‌گوید: تو یه روز می‌میری. تا وقتی که این رو درک نکنی به درد نمی‌خوری.

هر چیزی که به آن مغروری روزی دور انداخته خواهد شد.

هر چیزی که به آن مغروری روزی دور انداخته خواهد شد. و من در خودم گم شده‌ام.

این آزادی بود. از دست دادن هر نوع امید آزادی بود.

ما ویژه نیستیم. گه و کثافت هم نیستیم. فقط هستیم. همین‌ایم که هستیم. هر اتفاقی هم بیفتد زیاد مهم نیست.

اگر می‌دانستم که کار قرار است به این‌جا بکشد ترجیح می‌دادم مرده بودم و در بهشت سر می‌کردم.

. بعضی وقت‌ها یک کاری می‌کنی و دهنت سرویس می‌شود. ولی بعضی وقت‌ها هیچ کار نمی‌کنی و دهنت سرویس می‌شود.

فرهنگ ما جوری با مرگ برخورد می‌کند انگار که مردن یک اتفاق اشتباهی است.