کتاب باشگاه مشت زنی

تایلر می‌گوید: فقط بعد از این‌که همه‌چیزت رو از دست دادی می‌تونی هر کاری که دلت می‌خواد بکنی.

مبلمان می‌خری. به خودت می‌گویی این آخرین کاناپه‌ای است که تا آخر عمرم ممکن است لازم داشته باشم. مبل را می‌خری، چند سال کاملاً راضی هستی چون هر اتفاق بدی هم که بیفتد دیگر مطمئنی که مشکل مبلت حل شده. بعد یک دست ظرف عالی. بعد هم یک تخت‌خواب ایده‌آل، پرده. فرش. حالا در لانهٔ خوشگلت گیر افتاده‌ای. چیزهایی که قبلاً صاحب‌شان بودی حالا صاحبت شده‌اند.

نسلی از زنان و مردان جوان و قوی دارید که دوست دارند جان‌شان را فدای چیزی کنند. تبلیغات رسانه‌ها باعث شده این آدم‌ها دائم دنبال اتومبیل و لباس‌هایی باشند که اصلاً نیازی به آن‌ها ندارند. چند نسل است که آدم‌ها شغل‌هایی دارند که از آن متنفرند و تنها دلیلی که ول‌شان نمی‌کنند این است که بتوانند چیزهایی بخرند که به هیچ دردشان نمی‌خورد.

در یک دورهٔ زمانی طولانی نرخ زنده ماندن تمام موجودات به صفر تنزل می‌کند.

این من نبودم که باهاش می‌جنگیدی. خودت گفتی. داشتی با چیزایی می‌جنگیدی که ازشون نفرت داشتی.

آخر این هفته هر یک از اعضای کمیتهٔ حمله باید دعوایی راه بیندازد اما در آن پیروز نشود. ولی نه در باشگاه مشت‌زنی. دعوا راه انداختن سخت‌تر از آن است که فکرش را می‌کنید. آدم‌های خیابان هر کاری که از دست‌شان برمی‌آید می‌کنند تا از دعوا دوری کنند. ایده این بود که به یک آدم عادی که هیچ‌وقت به عمرش دعوا نکرده گیر بدهیم و دعوا راه بیندازیم و بعد او را به عضویت درآوریم. بگذاریم برای یک‌بار هم شده مزهٔ برنده شدن را بچشد. بهش اجازه بدهیم که دخل‌مان را بیاورد.

دربان گفت: اگه ندونی که چی می‌خوای آخرسر دوروبرت پر می‌شه از چیزایی که لازم‌شون نداری.

ما بچه‌وسطی‌های تاریخیم. از بچگی تلویزیون به خورد ما داده که بالاخره یه روزی میلیونر و هنرپیشه و ستارهٔ راک می‌شیم. ولی هیچ‌وقت نمی‌شیم؛ و ما تازه داریم اینو می‌فهمیم. پس سربه‌سر ما نذار.

فرهنگ ما جوری با مرگ برخورد می‌کند انگار که مردن یک اتفاق اشتباهی است.

ضرب‌المثلی قدیمی می‌گوید همیشه کسی را می‌کشی که از همه بیشتر دوستش داری

لولهٔ تفنگ را روی شقیقه‌ام بگذار و دیوار را با مغزم نقاشی کن.

گریه در چیزی تاریک، در آغوش یک نفر دیگر، درست وقتی که می‌فهمی هر کاری انجام می‌دهی در پایان سر از زباله‌دان درمی‌آورد، درست‌ترین کار است

تفنگ در دهانم است و من وسواس گرفته‌ام که آیا تفنگ تمیز هست یا نه.

ما ویژه نیستیم. گه و کثافت هم نیستیم. فقط هستیم.

تایلر می‌گوید: تو یه روز می‌میری. تا وقتی که این رو درک نکنی به درد نمی‌خوری.

این آزادی بود. از دست دادن هر نوع امید آزادی بود.

هر چیزی که به آن مغروری روزی دور انداخته خواهد شد.

. بعضی وقت‌ها یک کاری می‌کنی و دهنت سرویس می‌شود. ولی بعضی وقت‌ها هیچ کار نمی‌کنی و دهنت سرویس می‌شود.

تمدن را از بین خواهیم برد تا دنیای بهتری از نو بسازیم.

من انتقام بی‌رحم جو هستم.

اگر احساس می‌کردند این آخرین دفعه‌ای است که تو را می‌بینند واقعاً تو را می‌دیدند.

باید این زنان و مردان را به بردگی بگیریم تا معنای آزادی را به‌شان بفهمانیم. باید با ترساندن، شجاعت را یادشان دهیم.

قبلاً همین برایم بس بود که عصبانی به خانه برگردم و حرص بخورم که چرا زندگی‌ام طبق برنامهٔ پنج‌ساله‌ای که قبلاً ریخته بودم پیش نمی‌رود. بعد مشغول تروتمیز کردن خانه و اتومبیلم می‌شدم. روزی خواهم مرد و یک خانه و اتومبیل خوشگل از من باقی خواهد ماند. زیادی خوشگل. تا وقتی که روی‌شان خاک بنشیند یا به دست مالک بعدی برسد. هیچ‌چیز پایدار نیست.

چیزهای زیادی هست که ما دوست نداریم راجع‌به کسانی که عاشق‌شان هستیم بدانیم.

اگر قادر بودم در زمان‌های متفاوت در جاهای متفاوت بیدار شوم آیا می‌توانستم وقت بیدار شدن یک آدم متفاوت باشم؟

ما ویژه نیستیم. گه و کثافت هم نیستیم. فقط هستیم. همین‌ایم که هستیم. هر اتفاقی هم بیفتد زیاد مهم نیست.

اگر می‌دانستم که کار قرار است به این‌جا بکشد ترجیح می‌دادم مرده بودم و در بهشت سر می‌کردم.

اگه ندونی که چی می‌خوای آخرسر دوروبرت پر می‌شه از چیزایی که لازم‌شون نداری.

دکترم گفت: خود بی‌خوابی بیماری نیست، نشونهٔ یک بیماری وخیم‌تره. بفهم که مشکل اصلی کجاست. به صدای بدنت گوش کن.

خیلی زوج‌های الکی‌خوش قبل از این‌که چیز بهتری به عقل‌شان برسد توله پس انداختند. حالا توله‌ها مریض‌اند و مادرها روبه‌موت و پدرها سینهٔ قبرستان.