برتراند راسل

برتراند آرتور ویلیام راسل( ۱۹۷۰- ۱۸۷۲)، فیلسوف بریتانیایی است.


راسل یکی از پیشتازان فلسفه در قرن بیستم محسوب می‌شود و از وی به همراه گوتلوب فرگه و لودویگ ویتگنشتاین، به عنوان بنیان‌گذاران فلسفه تحلیلی یاد می‌شود.


وی یک فعال ضدجنگ و مخالف امپریالیسم بود که به دلیل عقاید صلح‌طلبانه‌اش در طول جنگ جهانی اول، از دانشگاه اخراج شد و به زندان افتاد.


راسل مخالف آدولف هیتلر، منتقد تمامیت‌خواهی استالین، معترض درگیری امریکا در جنگ ویتنام و همچنین از حامیان خلع سلاح هسته‌ای بود. وی در ۱۹۵۰، به پاس «آثار متعدد در حمایت از نوع‌دوستی و آزادی اندیشه»، برنده جایزه نوبل ادبیات شد.


او در زندگی‌نامه خود نوشته است که در نوجوانی تنها عاملی که از خودکشی‌اش بر اثر رنج از دست دادن عزیزان در خردسالی جلوگیری می‌کرد، شوق به فراگیری هر چه بیش‌تر ریاضیات بود.


برتراند جوان در ۱۹۰۱ موفق به کشف پارادوکس راسل شد و هفت سال بعد به عضویت انجمن سلطنتی علوم بریتانیا درآمد.


راسل چهار بار ازدواج کرد و تعداد بسیار بیش‌تری معشوقه داشت.


راسل یکی از مشهورترین فیلسوفان خداناباور قرن بیستم و از منتقدان برجسته اعتقاد و عمل مسیحی ‌است.


وی «دین» را ناشی از «ترس» می‌داند به طوری که در کتاب «اجتماع انسانی» می‌نویسد:


« انسان پدیده‌هایی را می‌دیده‌ است که باعث ترس و اضطرابش می‌شده و برای اینکه این ترس و اضطراب را آرام کند، نمی‌توانسته ازعلم و شناخت واقعی پدیده‌ها که بعد منجر به پیدا کردن راه حلی مناسب و منطقی می‌شده استفاده کند در نتیجه به جای علاج واقعه یک مسکن برای خود پیدا می‌کرده و به تعبیری دل خود را خوش می‌کرده ‌است. مثلاً با اعتقاد به قضا و قدر ناملایمات زندگی را برای خود تعریف می‌کرده یا با اعتقاد به بهشت و اینکه اگر ما اینجا سختی می‌کشیم در عوض بهشتی وجود دارد که در آنجا راحتیم ناملایمات زندگی را برای خود تحمل‌پذیر و توجیه می‌کرده‌ است».


down