کتاب قلابی و چند داستان دیگر

در این کتاب داستان قلابی و چند داستان دیگر از نویسنده سرشناس فرانسوی رومن گاری می‌خوانید.

درباره کتاب قلابی و چند داستان دیگر

در این مجموعه پنج داستان از رومن گاری می‌خوانید که خود بخشی از یک مجموعه داستان او هستند که پیش‌تر ابوالحسن نجفی پنج تا از داستان‌های ان را در مجموعه‌ای با نام پرندگان می‌روند در پرو بمیرند، ترجمه کرده بود.

قلابی، شرافت و قدرت، برگی از تاریخ، زمینی‌ها و عود نام پنج داستان دیگر این مجموعه هستند که سمیه نوروزی آنها را ترجمه کرده است.

خواندن قلابی و چند داستان دیگر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به آثار رومن‌گاری و دوست‌داران داستان کوتاه از خواندن این مجموعه لذت خواهند برد.

درباره رومن گاری

رومن گاری تنها نویسنده فرانسوی است که دو بار جایزه گنکور را دریافت کرده است.

رومن گاری با نام اصلی رومن کاتسِف ۱۱ ساله بود که پدرش، او و مادرش را ترک کرد. سه سال بعد با مادرش به شهر نیس در فرانسه مهاجرت کرد.

او سرگذشت سه دهه نخست زندگی‌اش را در کتاب «وعده سپیده‌دم» نوشته‌ است.

گاری در فرانسه به تحصیل حقوق پرداخت و خلبانی در نیروی هوایی فرانسه را آموخت.

پس از اشغال فرانسه از سوی نازی‌ها در جنگ جهانی دوم، به انگلستان گریخت و تحت رهبری شارل دوگل به «نیروهای آزاد فرانسه» پیوست و در اروپا و آفریقای شمالی جنگید.

با نوشتن نخستین رمانش، «تحصیلات اروپایی»، جایزه منتقدان فرانسه را دریافت کرد.

رومن پس از جنگ با مدرک حقوقِ دانشگاه پاریس و دیپلم زبان‌های اسلاو، به عنوان دیپلمات در شهرهای مختلف کار کرد.

با نوشتن رمان «ریشه‌های بهشتی» برنده جایزه گنکور شد.

گاری در دوران زندگی سیاسی‌اش ۱۲ رمان نوشت، به همین دلیل بسیاری از آثارش را با نام مستعار نوشت. مادامی که با نام مستعار امیل آژار به نویسندگی می‌پرداخت با نام رومن گاری نیز داستان می‌نوشت. وی دومین جایزه گنکور را با نام امیل آژار به دلیل نوشتن رمان «زندگی در پیش رو» به دست آورد.

رومن گاری تنها نویسنده‌ای است که دو بار موفق به اخذ این جایزه شده است. این جایزه فقط یک بار به هر نویسنده تعلق می‌گیرد. به دلیل اینکه وی این رمان را با نام مستعار نوشته بود برای دومین بار توانست این جایزه را دریافت کند و پسرعمویش پائول پالویچ، به جای وی این جایزه را دریافت کرد.

رومن بعدها در کتابی به نام «زندگی و مرگ امیل آژار» حقیقت را فاش کرد.

رومن گاری در ۲ دسامبر ۱۹۸۰ پس از مرگ همسرش در ۱۹۷۹ با شلیک گلوله‌ای به زندگی خود خاتمه داد.

جملاتی از کتاب قلابی و چند داستان دیگر

بخشی از داستان قلابی

«ون گوگ‌تون قلابیه.»

س... پشت میز کارش نشسته بود، درست زیرِ آخرین خریدش: تابلویی از رامبراند که چند وقت پیش با کلی جاروجنجال صاحبش شده بود؛ آن هم از نمایشگاه نیویورک که حتا بزرگ‌ترین موزه‌های دنیا را دست خالی گذاشته بود. بارِتا، قعر مبلی جا خوش کرده بود؛ با کراواتِ خاکستری، مروارید سیاه و موهای یک‌دست سفید، با سرووضعی زیبا و در عین‌حال معمولی، یعنی مدلِ سادهٔ موها و عینکی تک‌چشمی که بیهوده سعی داشت درشتی اندام، رفتارِ خشن و جنب‌وجوشِ خاص مدیترانه‌ای‌ها را لاپوشانی کند. دستمالش را برداشت و پیشانی‌اش را پاک کرد.

«شما تنها کسی هستین که این قضیه رو تو بوق و کرنا کردین. قبلاً اماواگرش زیاد بود... قبول. می‌دونم کارِ خطرناکی کردم. ولی الان دیگه موضوع روشنه: تابلو تأیید شده. به هر ضربهٔ قلم‌مو که دقت کنین، می‌تونین بی‌هیچ شک‌وتردیدی سبکش رو تشخیص بدین...»