کتاب کیم جی یونگ متولد ۱۹۸۲

کتاب کیم جی یونگ متولد ۱۹۸۲ به‌قلم چو نام جو و ترجمهٔ فریماه بیابانی را انتشارات دانش‌آفرین منتشر کرده است. این کتاب داستان زندگی زن جوانی است که دچار بحران روحی شدیدی می‌شود. بحرانی که ریشه در کودکی و نحوهٔ تربیت او دارد و منشأ چالش‌های بسیار در بزرگسالی اوست.

درباره کتاب کیم جی یونگ متولد ۱۹۸۲

 چو نام جو در رمان کیم جی یونگ متولد ۱۹۸۲ راوی زندگی زنی است که در مرخصی زایمان به سر می‌برد و سختی‌های رسیدگی به کار خانه و فرزند حسابی او را از پا انداخته است. این خستگی‌ها و نیز افسردگی پس از زایمان باعث شده تا او به نوعی اختلال روانی دچار شد و مدام خود را در هویت‌های گوناگون تصور و مطابق با ویژگی‌های آن‌ها رفتار کند. این وضعیت سبب نگرانی همسرش می‌شود و باعث می‌شود تا از روان‌پزشک کمک بگیرد. داستان در ۶ فصل و با رفت‌وبرگشت به دوره‌ها مختلف زندگی شخصیت اصلی روایت می‌شود و پرده از رازهایی دربارهٔ گذشته و نحوهٔ تربیت کیم‌جی یونگ برمی‌دارد. رازهایی که حاکی از فرهنگ مردسالار کشور کره و رنج‌هایی است که بر زنان این کشور تحمیل می‌شود. این کتاب در کشور کره و نیز در جهان با استقبال بسیاری مواجه شد و فروش بیش از یک میلیون نسخه در جهان را در پی داشت.

خواندن کتاب کیم جی یونگ متولد ۱۹۸۲ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به داستان‌های کره‌ای و نیز داستان‌هایی با مضامین حقوق زنان از مطالعهٔ این کتاب سود خواهند برد.

بخشی از کتاب کیم جی یونگ متولد ۱۹۸۲

« اولین باری که رفتاری غیرعادی از جی‌یونگ دیده شد هشتم سپتامبر بود. داهیون آن روز را به‌خوبی به یاد دارد. زیرا آن روز صبح «شبنم سفید» بود، اولین روز پائیز که هوا رو به خنک شدن می‌رفت. هنگامی که داهیون مشغول خوردن صبحانه‌اش، تست و شیر بود، ناگهان جی‌یونگ به بالکن رفت و پنجره را باز کرد. آن روز نسبتاً آفتابی بود، اما هوای سرد به محض باز شدن پنجره به داخل وزید و به آشپزخانه، جایی که داهیون مشغول خوردن صبحانه بود، منتقل شد. جی‌یونگ با شانه‌های قوزکرده و در حالی که می‌نشست گفت: «می‌دونم چند روزیه که هوای وامونده سرد شده و امروز روز شبنم سفیده، صبح سفید شبنم بر فراز زمین‌های طلایی، روز شبنم سفید، روزی که شب‌ها رو به سردی می‌رن.

جی‌یونگ مثل خانم‌های سن صحیت کرد و داهیون به خنده افتاد: «چه خبر شده؟ چرا شبیه مامانت حرف می‌زنی؟»

با خودت یک ژاکت نازک ببر، جانگ سو بانگ، هوا سوز داره، مخصوصاً صبح و عصر.» جانگ‌سوبانگ اسمی بود که مادرزنش او را با آن صدا می‌کرد. حتی در آن لحظه داهیون فکر کرد که همسرش با او شوخی می‌کند. تقلید از مادرش بی‌عیب‌ونقص بود. حتی چشمک زدن چشم راست مادرش هنگام درخواست چیزی و هم‌چنین کشیدن آخرین حرف کلمهٔ جانگ‌سوبانگ. داهیون قبلاً خیره شدن همسرش به نقطه‌ای نامعلوم و گریهٔ او هنگام گوش دادن به آهنگ غمگین را دیده بود، ولی گمان کرده بود به خاطر خستگی شدید برای نگهداری بچه است.»