کتاب هیروشیما؛ شهر تباهی

کتاب هیروشیما؛ شهر تباهی نوشته‌ی اوتا یوکو و با ترجمه‌ی فریناز بیابانی، روایتی تکان‌دهنده از تجربه‌ی زیسته‌ی نویسنده در روز بمباران اتمی هیروشیما است. این اثر توسط نشر دانش‌آفرین منتشر شده و با نگاهی عمیق و جزئی‌نگر، زندگی روزمره‌ی مردم هیروشیما را پیش و پس از فاجعه‌ی بمباران به تصویر می‌کشد. نویسنده با زبانی صریح و بی‌پرده، نه‌تنها خاطرات شخصی خود، بلکه حال‌وهوای شهر، ویژگی‌های جغرافیایی، اجتماعی و فرهنگی هیروشیما و واکنش‌های مردم را در مواجهه با این رویداد بی‌سابقه روایت می‌کند. کتاب، از توصیف مناظر آرام و زیبای شهر آغاز می‌شود و به تدریج، با ورود به روز حادثه، خواننده را در دل ویرانی، شوک و بی‌پناهی مردم قرار می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب هیروشیما؛ شهر تباهی

کتاب هیروشیما؛ شهر تباهی با قلم اوتا یوکو، تصویری زنده و ملموس از هیروشیما پیش از بمباران اتمی و لحظات پس از آن ارائه داده است. نویسنده، با تکیه‌بر خاطرات شخصی و مشاهدات عینی، شهر را از منظر تاریخی، جغرافیایی و اجتماعی معرفی کرده و سپس، تجربه‌ی خود و خانواده‌اش را در روز بمباران روایت کرده است. ساختار کتاب، از توصیف گذشته‌ی هیروشیما و ویژگی‌های مردمانش آغاز می‌شود و به تدریج، به روایت جزئیات فاجعه و پیامدهای آن برای مردم عادی می‌پردازد. اوتا یوکو، با نگاهی انسانی و بی‌واسطه، نه‌تنها ویرانی‌های فیزیکی، بلکه تأثیرات روانی و اجتماعی این رویداد را نیز به تصویر کشیده است. این کتاب، نه صرفاً یک گزارش تاریخی، بلکه بازتابی از شوک، بی‌پناهی و تلاش برای بقا در شرایطی است که هیچ‌کس انتظارش را نداشت.

خلاصه داستان هیروشیما؛ شهر تباهی

کتاب هیروشیما؛ شهر تباهی، با توصیف مناظر طبیعی و زندگی روزمره‌ی هیروشیما پیش از بمباران آغاز می‌شود. نویسنده، با جزئیات دقیق، از رودخانه‌ها، پل‌ها، خانه‌ها و مردم شهر می‌گوید و تصویری آرام و سرشار از زندگی از هیروشیما ارائه می‌دهد. سپس، با ورود به روز ششم اوت، روایت به سمت تجربه‌ی شخصی نویسنده و خانواده‌اش از لحظه‌ی انفجار بمب اتمی حرکت می‌کند. اوتا یوکو، شوک اولیه، ویرانی خانه‌ها، جراحت‌ها و سردرگمی مردم را با دقت و صداقت شرح داده است. در ادامه، نویسنده به توصیف وضعیت مجروحان، بی‌پناهی بازماندگان، سوختگی‌های عجیب و رفتارهای غیرمنتظره‌ی مردم می‌پردازد. کتاب، نه‌تنها به ابعاد فیزیکی فاجعه، بلکه به احساسات، افکار و واکنش‌های روانی افراد نیز توجه کرده است. در بخش‌هایی از کتاب، نویسنده از حس بی‌حسی، پوچی و ناتوانی در مواجهه با ابعاد فاجعه سخن گفته و تلاش کرده است تا با بازگویی گفت‌وگوها و رفتارهای اطرافیان، فضای وهم‌آلود و بی‌ثبات آن روزها را بازسازی کند. در نهایت، کتاب تصویری از شهری ارائه می‌دهد که در یک چشم به هم زدن، از مکانی سرشار از زندگی به ویرانه‌ای خاموش و پر از درد بدل شده است.

چرا باید کتاب هیروشیما؛ شهر تباهی را بخوانیم؟

هیروشیما؛ شهر تباهی، با روایت دست‌اول و بی‌واسطه‌ی اوتا یوکو، فرصتی کم‌نظیر برای درک ابعاد انسانی و اجتماعی یکی از بزرگ‌ترین فجایع قرن بیستم فراهم کرده است. این کتاب، نه‌تنها به جزئیات فیزیکی و تاریخی فاجعه می‌پردازد، بلکه با تمرکز بر تجربه‌ی زیسته‌ی مردم عادی، تأثیرات روانی، اجتماعی و فرهنگی بمباران را به تصویر کشیده است. خواندن این اثر، امکان همدلی با قربانیان و درک عمیق‌تری از پیامدهای جنگ و خشونت را فراهم می‌کند. همچنین، سبک روایت صریح و جزئی‌نگر نویسنده، خواننده را به دل رویدادها می‌برد و تجربه‌ای فراموش‌نشدنی رقم می‌زند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان تاریخ معاصر، مطالعات جنگ، روان‌شناسی بحران، مطالعات ژاپن و کسانی که دغدغه‌ی پیامدهای انسانی جنگ و فجایع جمعی را دارند پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب هیروشیما؛ شهر تباهی

«در حیاط پشت خانه، چمدان بزرگ من و ساک حصیری مادرم تا نیمه دفن شده بودند، انگار نیرویی عظیم آن‌ها را پرت کرده بود. شب گذشته، آن‌ها را در بالکن طبقهٔ بالا گذاشته بودیم و قصد داشتیم در صورت وقوع بمباران، آن‌ها را از بالا به قبرستان پشت خانه بیندازیم. قبرستان پشت خانهٔ ما بود و با تخته‌های چوبی از حیاط پشتی ما جدا شده بود و از ملک ما یک دروازهٔ ورودی داشت. ما گوشهٔ قبرستان، یک پناهگاه و یک باغچهٔ کوچک سبزیجات برپا کرده بودیم. حالا که حصار چوبی خراب شده بود، می‌توانستم تمام قبرستان را ببینم. مادرم مسیر بین قبرستان و خانه را قدم می‌زد. قبرستان به یک خاکریز سنگی مرتفع منتهی می‌شد و یک حصار چوبی اطراف خاکریز بنا شده بود. آن حصار هم در اثر حمله از بین رفته بود. در حالت عادی نمی‌توانستی پله‌های سنگی خاکریز را ببینی، اما اکنون آن‌ها به وضوح قابل مشاهده بودند. می‌توانستم خانهٔ برادر ناتنی‌ام را هم تشخیص دهم که کاملاً هم سطح زمین شده بود و تنها دروازهٔ ورودی آن پا بر جا مانده بود.»