کتاب صوتی کوکورو

کتاب صوتی کوکورو نوشتهٔ ناتسومه سوسه کی و ترجمهٔ قدرت الله ذاکری است. نیما منصوریان گویندگی این رمان صوتی ژاپنی را انجام داده و رادیو گوشه آن را منتشر کرده است. این رمان را پرفروش‌ترین اثر ادبی تاریخ ژاپن دانسته‌اند.

درباره کتاب صوتی کوکورو

گفته شده است که کتاب صوتی کوکورو (Kokoro) بیش از یک سده است که بر شاه‌نشین ادبیات مدرن ژاپن تکیه زده. ناتسومه سوسه کی بزرگ‌ترین نویسندهٔ تاریخ ادبیات ژاپن و سرآمد خالقان ادبی دورهٔ میجی است. ‌او که ژاپنی‌ها هر روز تصویرش را روی اسکناس‌های هزار ینی می‌بینند، تنهایی انسان معاصر را روایت می‌کند؛ قصهٔ مردی که با خیانت به دوست صمیمی‌اش به معشوق می‌رسد، اما مرگ و عشق چنان پیوند می‌خورند که تنها بار گناهی روز‌افزون برای عاشق باقی می‌ماند. رمان «کوکورو» روایتی است از تنهایی روشنفکران ژاپن؛ معمای زندگی مردی به نام «سنسی» با نامه‌ای به‌جامانده از او فاش خواهد ‌شد. 

کتاب صوتی کوکورو که در نامش، «قلب چیزها» نهفته، یکی از پیش‌قراولان به ادبیات‌درآوردن وضعیتی است که می‌توان آن را حرکت ژاپن از دوران‌ میجی به تایشو تعبیر کرد. کوکورو هم اندوه از مرگ ناگزیر عصری حامل صلابت و شکوه را در خود دارد و هم بی‌تابی از این فقدان و ناچاری رفتن از پی آنکه رفته است. کوکورو نتیجهٔ غایی آن ادبیاتی است که معتقد است ژاپن، شبح جهان بی‌شبح است و نفی این روح، این شبح، ارمغانش سرگردانی‌ مدام است. کوکورو سراسر به روایت اول‌شخص نوشته شده و به همین علت سبک کتاب تعمداً ساده است، اما در پشت سادگی ظاهری متن، زیبایی خاصی در متن اصلی نهفته است. کتاب صوتی «کوکورو» داستانی شنیدنی از یک نویسندهٔ فقید ژاپنی است. 

کتاب صوتی کوکورو دو شخصیت اصلی دارد. نخستین شخصیت مردی جوان و خام است و دومی، مردی مسن و جاافتاده. رمان ماجرای آشنایی این دو مرد را با یکدیگر روایت می‌کند؛ آشنایی‌ای که بنا است به تحولاتی اساسی در نهاد هر دو کاراکتر (به‌ویژه مرد جوان) منجر شود. دو فصل ابتدایی کتاب کوکورو از زبان مرد جوان روایت می‌شود. او در این دو فصل ماجرای ملاقاتش با مردی به نام «سنسی» و سپس برقراری رابطه‌ای دوستانه با او را شرح می‌دهد. فصل آخر از قول سنسی روایت می‌شود. رمان کوکورو در سال ۱۹۵۵ به فیلمی سینمایی با عنوان «قلب» بدل شد. کارگردانی این اثر بر عهدهٔ کن ایچی‌کاوا بوده است.

شنیدن کتاب صوتی کوکورو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

شنیدن این کتاب صوتی را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر ژاپن و قالب رمان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب صوتی کوکورو

«همیشه سِنسِی خطابش می‌کردم، پس اینجا هم او را فقط به همان نام می‌خوانم، نه به نامِ اصلی‌اش. ربطی به رودربایستی و ملاحظه‌کاری هم ندارد؛ خودم راحت‌ترم. هر بار یادش می‌افتم، بی‌درنگ دلم می‌خواهد بگویم سنسی و هرگاه قلم به دست می‌گیرم نیز همین را می‌خواهم. وقت نوشتن، ابداً علاقه‌ای به نوشتن حرف اول اسمش با حروف بزرگ ندارم، کاری که در زبان‌های فرنگی متداول است و نشانهٔ صمیمی‌نبودن است.

با سنسی در «کاماکورا» آشنا شدم، در تعطیلات تابستانی. آن موقع دانشجوی جوانی بودم. یکی از دوستانم که برای شنا و خوش‌گذرانی رفته بود لب دریا، کارت‌پستالی فرستاد که تو هم حتماً بیا. هر طور شده کمی پول جور کردم و راهی کاماکورا شدم، اما مدت زیادی با هم نبودیم: تا پولی دست‌وپا کنم و بروم دو سه روز طول کشید و هنوز سه روز از رسیدنم نگذشته بود که ناگهان تلگرافی از زادگاه دوستم به دستش رسید که گفته بودند هرچه زودتر برگردد چون مادرش مریض است. البته او مریضی مادرش را باور نکرد. مدت‌ها بود که والدینش به او فشار می‌آوردند تا تن به ازدواج با دختری بدهد که آنجا برایش نشان کرده بودند، اما دوستم علاقه‌ای به او نداشت. در واقع، مخصوصاً با معیارهای امروزی ما، هنوز به سن ازدواج نرسیده بود. علاوه بر این کمترین اشتیاقی هم به آن دختر نداشت. اصلاً برای شانه‌خالی‌کردن از همین موقعیتِ ناخوشایند بود که به جای رفتن به خانهٔ پدری، جایی که قاعدتاً باید تعطیلات تابستانی آنجا می‌رفت، برای خوش‌گذرانی به این ساحل نزدیک توکیو آمده بود.»