دانلود و خرید کتاب صوتی پروانه های سیاه

کتاب پروانه‌های سیاه نوشته‌ی پریسیلا موریس با ترجمه‌ی مزدک بلوری و گویندگی محیا ساعدی، روایتی است از زندگی در دل بحران و جنگ. این کتاب صوتی توسط نشر بیدگل و با همکاری رادیو گوشه منتشر شده است. داستان در بستر محاصره‌ی سارایوو در دهه‌ی ۹۰ میلادی شکل می‌گیرد و با تمرکز بر شخصیت زورا، نقاشی سرشناس، به تجربه‌های فردی و جمعی مردم این شهر می‌پردازد. روایت، زندگی روزمره، اضطراب‌ها، امیدها و مقاومت ساکنان شهری را که درگیر خشونت و فروپاشی است، با جزئیات دقیق و نگاهی انسانی به تصویر می‌کشد. نسخه‌ی صوتی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پروانه های سیاه

کتاب پروانه‌های سیاه با قلم پریسیلا موریس، داستانی را روایت می‌کند که در سال اول محاصره‌ی سارایوو رخ می‌دهد؛ شهری که در میانه‌ی جنگ بوسنی به نمادی از مقاومت و همزیستی بدل شده است. نویسنده با تمرکز بر زورا، زنی هنرمند و استاد دانشگاه، زندگی در شرایطی را به تصویر کشیده که مرز میان عادی بودن و بقا هر روز باریک‌تر می‌شود. موریس با توصیف‌های زنده و ملموس از شهر، محله‌ها، آدم‌ها و روابط میان آن‌ها، فضایی می‌سازد که شنونده را به قلب بحران می‌برد. روایت، نه‌تنها به فجایع و خشونت‌های جنگ می‌پردازد، بلکه به پیوندهای انسانی، خاطرات خانوادگی، و تلاش برای حفظ امید و هویت در دل ویرانی نیز توجه دارد. در این کتاب صوتی، سارایوو همچون پلی میان شرق و غرب، گذشته و حال، ویرانی و بازسازی به تصویر کشیده شده است. پریسیلا موریس با نگاهی جزئی‌نگر و انسانی، تجربه‌ی زنان، خانواده‌ها و هنرمندان را در دل آشوب و ناامنی روایت کرده است.

خلاصه کتاب پروانه های سیاه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! داستان پروانه‌های سیاه با زورا، نقاشی پنجاه‌وپنج‌ساله، آغاز می‌شود که در میانه‌ی مسئولیت‌های خانوادگی و شغلی، خود را در آستانه‌ی تغییرات بزرگ می‌بیند. با شدت‌گرفتن بحران در سارایوو، شوهر و مادرش به انگلستان می‌روند و زورا برای مدتی تنها می‌ماند تا به کار هنری‌اش بپردازد. اما آرامش کوتاه‌مدت او با شروع جنگ و محاصره‌ی شهر به اضطراب و ناامیدی بدل می‌شود. زورا درگیر مشکلات روزمره‌ی بقا، تهدید تصرف خانه‌ها، کمبود غذا و آب، و خطر تک‌تیراندازها می‌شود. در این میان، هنر برای او به ابزاری برای مقاومت و حفظ روحیه تبدیل می‌شود؛ حتی زمانی که کاغذ و رنگ تمام می‌شود، زورا با نقاشی روی دیوار یا ساخت مجسمه از تیوب‌های خالی رنگ، تلاش می‌کند امید را زنده نگه دارد. روایت، روابط زورا با همسایگان، دانشجویان و دوستانش را در دل بحران دنبال می‌کند. او شاهد فروپاشی تدریجی نظم اجتماعی، مهاجرت خانواده‌ها، و شکل‌گیری مرزهای جدید قومی و سیاسی است. در عین حال، خاطرات کودکی، قصه‌های خانوادگی و پیوند با شهر، انگیزه‌ی ماندن و مقاومت را در او تقویت می‌کند. زورا میان دو راهی رفتن یا ماندن، با ترس‌ها، دلتنگی‌ها و مسئولیت‌هایش دست‌وپنجه نرم می‌کند. روایت با جزئیات دقیق، لحظات تلخ و شیرین زندگی در محاصره را به تصویر می‌کشد؛ از مهمانی‌های خانوادگی و دوستی‌های صمیمانه تا انفجارها، ویرانی‌ها و اضطراب دائمی. در نهایت، پروانه‌های سیاه داستان زنی است که در دل تاریکی، با هنر و امید، برای حفظ هویت و انسانیت خود می‌جنگد.

چرا باید کتاب پروانه های سیاه را بشنویم؟

پروانه‌های سیاه با روایتی انسانی و جزئی‌نگر، تجربه‌ی زندگی در دل جنگ و بحران را از زاویه‌ای متفاوت به تصویر کشیده است. این کتاب صوتی، نه‌تنها به فجایع و خشونت‌ها می‌پردازد، بلکه بر پیوندهای انسانی، نقش هنر در مقاومت و اهمیت خاطرات و هویت فردی تأکید دارد. شنونده با شنیدن این اثر، با لایه‌های پنهان ترس، امید، دلتنگی و همبستگی در شرایط دشوار آشنا می‌شود و درمی‌یابد که حتی در تاریک‌ترین روزها، هنر و ارتباط انسانی می‌تواند نیرویی برای بقا و معنا باشد. روایت دقیق و فضاسازی قوی، امکان هم‌ذات‌پنداری با شخصیت‌ها و درک عمیق‌تری از تجربه‌ی زیستن در بحران را فراهم می‌کند.

شنیدن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن این کتاب صوتی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به روایت‌های انسانی از جنگ، تجربه‌های زیسته در بحران، نقش هنر در زندگی و مقاومت، و داستان‌هایی با محوریت روابط خانوادگی و اجتماعی علاقه‌مند هستند. همچنین به علاقه‌مندان به تاریخ معاصر، مطالعات زنان و کسانی که دغدغه‌ی هویت و بقا در شرایط دشوار دارند، توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب پروانه های سیاه

«بعضی وقت‌ها این‌طور به نظرِ زورا می‌رسد که با همهٔ درس‌دادن‌ها و نمایشگاه‌گذاشتن‌ها و جلسه‌ها و کارهای دفتری و مراقبت‌و آشپزی و تمیزکاری و این‌وروآن‌وررفتن‌ها، در میانهٔ زندگی‌اش سردرگم است و دست‌وپا می‌زند. دیگر زمانی باقی نمانده تا کارهای اساسی‌اش را انجام بدهد. شاید حالا، در پنجاه‌وپنج‌سالگی، دیگر در نیمهٔ دوم زندگی‌اش باشد، ولی همیشه خیال کرده بود این سال‌هاـ‌ـ‌ـ‌وقتی بچه‌اش بزرگ شده و رفته و خودش هم هنوز پا به سن نگذاشته‌ـ‌ـ‌ـ‌مهم‌ترین و پربارترین سال‌های عمرش خواهند بود. خودش را تصور کرده بود که روزهای طولانی و لذت‌بخشی را در آتلیهٔ نقاشی‌اش می‌گذراند. ولی درعوض، همیشه چیزهای دیگری وقتش را می‌گیرند. صدای یکنواخت حرکت روبه‌جلوی تراموا و تلق‌وتلوق شیشهٔ پنجره‌اش در گوشش می‌پیچد، دلواپس است. پیشانی‌اش را می‌گذارد روی شیشه و محو تماشای شهرش، در این ساعتِ ناآشنای روز می‌شود. باد اعلامیه‌ها را در خیابان می‌چرخاند و این‌وروآن‌ور می‌برد و کوه‌ها در نور قبل از سپیده‌دم لرزان‌اند. ساختمان‌ها، ماشین‌های سرمازده، مرد مستی که به خواب رفته، شمایل همه‌شان پر از خلل و فرج است و نور به پرهیب چیزها رخنه می‌کند. مرز بین شب و روز نامعلوم است، انگار که خیلی راحت می‌تواند برگردد و آرام‌آرام وارد شب بشود و به همان راحتی پیش برود و قدم در روز بگذارد.»