کتاب بازنگری ها

کتاب بازنگری ها نوشتهٔ تونی جات و ترجمهٔ فرزام امین صالحی است. نشر چشمه این مجموعه مقاله را منتشر کرده است. این اثر حاوی تأملاتی درمورد قرن فراموش‌شدهٔ بیستم است.

درباره کتاب بازنگری ها

کتاب بازنگری ها که به قلم یک پژوهشگر و استاد تاریخ اروپای قرن بیستم نوشته شده، چهار بخش دارد و با یک مؤخره به پایان می‌رسد. این کتاب دربارهٔ شخصیت‌ها و رویدادهای کلیدی قرن بیستم است. دغدغهٔ تونی جات این بوده است که در دوران سیاست‌زدایی، رخدادها و پویش‌های فکری قرن بیستم مغفول بماند و از آن‌ها درس گرفته نشود. او بیم آن داشته که بی‌اعتنایی به این مقولات باعث بروز دوبارهٔ حوادث شومی شود که سایه‌شان بر قرن بیستم سنگینی می‌کرد. تونی جات در این کتاب ابتدا به نقش ایده‌ها و مسئولیت روشنفکران در قبال نقاط عطف و رخدادهای مهم قرن بیستم پرداخته؛ روشنفکرانی نظیر «آرتور کوستلر»، «پریمو لِوی»، «مانس اشپربر»، «هانا آرنت»، «آلبر کامو»، «لویی آلتوسر»، «اریک هابسبام» و «ادوارد سعید». مقالات این کتاب بین سال‌های ۱۹۹۴ و ۲۰۰۶ میلادی نوشته شده است. این مقالات طیف گسترده‌ای از موضوعات (از مارکسیست‌های فرانسوی تا سیاست خارجی آمریکا، از اقتصادِ جهانی‌شدن تا خاطرهٔ شر) را پوشش داده و به‌لحاظ جغرافیایی، گستره‌ای از بلژیک تا اسرائیل را در بر گرفته است. دل‌مشغولی‌های اصلی این مقاله‌ها، نقش ایده‌ها و مسئولیت روشنفکران است. قدیم‌ترین مقاله‌ای که در این کتاب تجدیدچاپ شده، به بحث دربارهٔ آلبر کامو و تازه‌ترین آن‌ها به «لشک کولاکوفسکی» اختصاص یافته است. دل‌مشغولی دوم به جایگاه تاریخ متأخر در دوران نسیان برمی‌گردد؛ دشواری‌ای که در فهم قرنی توفانی که به‌تازگی سپری شده و عبرت از آن احساس می‌کنیم.

خواندن کتاب بازنگری ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه درمورد شخصیت‌ها و رویدادهای کلیدی قرن بیستم و قالب مقاله پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب بازنگری ها

«در محاکمهٔ اولِ هیس که از ۱ ژوئن تا ۸ ژوئیهٔ ۱۹۴۹ طول کشید، هیئت‌منصفه نتوانست برای صدور رأی به اجماع برسد. محاکمهٔ دوم در ۱۷ نوامبر ۱۹۴۹ آغاز شد و تا ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۵۰ به درازا کشید، تا این‌که هیس در پایان به جرم ادای شهادت دروغ به پنج سال زندان محکوم شد. او به مدت ۴۴ ماه زندانی بود. هیس در بقیهٔ عمر طولانی‌اش (او در سال ۱۹۹۶ درگذشت) اصرار می‌کرد که گناهکار نیست. درخواست تجدید محاکمهٔ او رد شد، اما از نظر خیلی‌ها اصرار او بر بی‌گناهی‌اش صحیح بود. گاه به نظر رسیده وظیفهٔ چمبرز و حامیانش بود که روشن کنند اگر این اتهامات صحیح بود چرا هیس مدام آن‌ها را انکار می‌کرد و وظیفهٔ آن‌ها بود که چیزی بیش از چند سند و یک میکروفیلم معیوب پیدا کنند. خیلی‌ها ادعا می‌کردند که بی‌عدالتی، دسیسه و توطئه‌ای در کار بوده است. اما همان‌طور که تنن‌هاوس با قاطعیت اثبات می‌کند حالا صحت مدارک محرز است. شواهد عینی خود به‌تنهایی نابودکننده بود، تا چه رسد به خاطرات چمبرز با جزئیات تفصیلی مهم دربارهٔ هیس و اقداماتش که هیچ‌کس نتوانسته است آن‌ها را زیر سؤال ببرد.

کسانی نظیر سیدنی هوک که به یاد داشتند چمبرز در گفت‌وگوهای خصوصی‌اش از همان سال ۱۹۳۸ هیس را لو داده بود این برداشت را که اتهامات وارده به هیس تمام‌وکمال در جوّ آتشین سال‌های پس از جنگ سرهم‌بندی شد به‌کل رد کرده‌اند. در شهادت دروغ: پروندهٔ هیس ـ چمبرز که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد، آلن واینستین براساس شواهد موجود آن زمان نتیجه گرفت که «الجر هیس در تمامی اتهامات وارده مجرم شناخته شد.» سپس، دولت «ترافیک ونونا» را منتشر کرد ــ تلگرام‌هایی که مأمورین اطلاعاتی شوروی در امریکا به مسکو فرستاده بودند ــ و این تلگرام‌ها نشان می‌دهند که نه‌فقط در دولت امریکا واقعاً شبکهٔ جاسوسی وجود داشت و این شبکه شامل مقامات عالی‌رتبهٔ کارگزار نیو دیل نظیر هَری دکستر وایت و الجر هیس بود، بلکه ثابت می‌کنند که هیس احتمالاً تا مدت‌ها بعد از آغاز دههٔ ۱۹۴۰ مأموری فعال بوده است. حتی لورنس داگِن، یکی از مقامات وزارت خارجه که در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۸ به دنبال شایعاتی مبنی‌بر علقه‌های کمونیستی‌اش خودکُشی کرد (یا کُشته شد) و مرگ او راینهولد نیبور و آرتور شلسینجر جونیور را بر آن داشت که خواهان پایان تحقیقات کمیتهٔ مبارزه با فعالیت‌های ضدامریکایی شوند، حالا معلوم شده است یکی از مأمورینی بوده که می‌توان از پیام‌های ره‌گیری‌شدهٔ دولت شوروی شناسایی‌اش کرد.

علاوه‌براین، از بایگانی‌های تازه‌بازشدهٔ شوروی به شواهد قاطع‌تری دست می‌یابیم که چمبرز دربارهٔ جاسوسان شوروی در دولت ایالات متحده و نوع اطلاعاتی که تهیه می‌کردند حقیقت را می‌گفت. به‌ویژه اسناد روس‌ها ادعای چمبرز را ثابت می‌کند که کل این گروه را یک فرد مجار به نام یوزف پیترز رهبری می‌کرد. چیزی که ما را به ماریا اشمیت بازمی‌گرداند. آن‌چه او کشف کرد یک گزارش تفصیلی در سال ۱۹۵۴ از سوی مأمورین اطلاعاتی مجارستان دربارهٔ شخصی به نام نوئل فیلد ــ مأمور اطلاعاتی سابق شوروی در ایالات متحده ــ بود که در سال ۱۹۴۹ از اروپای غربی به پراگ گریخته بود تا از استرداد به امریکا در امان بماند و چون گرفتار تصفیه‌های عظیم استالینیستی آن دوران شده بود، در مجارستان (بدون محاکمه) به مدت پنج سال زندانی شده بود.»